Zatrzymanie krążenia to stan charakteryzujący się ustaniem krążenia krwi w następstwie braku mechanicznej pracy serca.
Wśród głównych objawów, charakterystycznych dla zatrzymania krążenia wyróżnia się;
Główne przyczyny choroby to asystoria, migotanie komór, częstoskurcz komorowy bez obecności tętna oraz rozkojarzenie elektryczno-mechaniczne.
Do czynników zwiększających ryzyko wystąpienia tego stanu zalicza się płeć męską, podeszły wiek, hipercholesterolemię, nadciśnienie tętnicze, palenie papierosów oraz miażdżycę stwierdzoną w wywiadzie rodzinnym.
W rozpoznaniu stwierdza się w niektórych przypadkach przedawkowanie leków, wstrząs septyczny albo hipowolemiczny, hipotermię, kwasicę, nieprawidłowości elektrolitowe, czasem zatrucie tlenkiem węgla i inne.
Spośród badań laboratoryjnych wykonuje się m.in. gazometrię, poziom elektrolitów, morfologię krwi, monitorowanie stężenia leków we krwi oraz czas protrombinowy.
W przypadku zatrzymania krążenia mogą wystąpić powikłania ze strony układu nerwowego, wątroby, nerek i serca w następstwie niedokrwienia. Należy pamiętać, że resuscytacja krążeniowo-oddechowa może być powikłana odmą opłucnej lub złamaniem żeber.
Rokowanie w przypadku zatrzymania krążenia zależy od choroby podstawowej, wieku pacjenta i czasu trwania tego stanu. Niestety jeżeli upłynęły więcej niż 4 min do chwili rozpoczęcia resuscytacji krążeniowo-oddechowej lub 8 min od podjęcia kwalifikowanej pomocy rokowania nie są dobre. Jeżeli nastąpi zatrzymanie krążenia w warunkach pozaszpitalnych, resuscytacja po 30 min może nie dać efektów. Według statystyk około 14% pacjentów przeżywa zatrzymanie krążenia w szpitalu, natomiast w warunkach pozaszpitalnych przeżywalność jest niestety jeszcze mniejsza.
Przy zatrzymaniu krążenia mogą występować choroby współistniejące, takie jak choroba wieńcowa, wady zastawkowe serca lub nadciśnienie tętnicze.