Zapalenie ścięgna

Zapalenie ścięgna jest schorzeniem, które występuje zwykle w miejscu jego przylegania do kości lub w miejscu utkania mięśniowego. Zapalenie może przechodzić na sąsiednią kaletkę maziową.

Do zasadniczych objawów świadczących o rozwoju choroby zalicza się;

  • ból w miejscu zapalenia zwykle nasilający się podczas ruchu,
  • czasem również ból w spoczynku,
  • tkliwość w obrębie ścięgna objętego procesem zapalnym,
  • niewielkie zaczerwienienie i wzmożone ucieplenie w obrębie skóry otaczającej ścięgno.

Przyczyna choroby jest związana z powtarzającymi się ruchami lub urazem. Schorzenie może tez wystąpić bez żadnej wyraźnej przyczyny.

Szczególnie podatni na zapalenie ścięgien są zawodowcy trenujący lekkoatletykę i pracownicy fizyczni, a to w związku z wykonywaniem bez przerwy tych samych ruchów.

W diagnostyce schorzenia wykluczyć należy zerwanie ścięgna, natomiast zapalenie kaletki maziowej trudno jest zróżnicować z zapaleniem ścięgien, gdyż te dwie jednostki chorobowe mogą współistnieć. Wyklucza się także zapalenie pochewki ścięgna oraz zapalenie stawów.

Patologią choroby jest zapalenie ścięgna związane z jego zwyrodnieniem. W badaniu mikroskopowym stwierdza się obecność fibrynoidu, mukoidu, hialiny, będących wynikiem rozpadu tkanki łącznej.

Profilaktyka po zastosowaniu właściwego leczenia i okresie spoczynku obejmuje zapobieganie nawrotom. Przydatne mogą się okazać okrężne taśmy, stosowane na ścięgna mięśni prostowników w obrębie przedramienia lub na ścięgna przylegające do rzepki będące w stanie zapalnym.

Powikłaniem choroby jest rozerwanie ścięgna lub oderwanie części kości, może wystąpić także nawracające zaostrzenie dolegliwości bólowych. Jest to prawdopodobnie najczęstsze wskazanie do wykonania badania MR. Pozwoli ono ustalić rozpoznanie i określić rozmiar ścieńczenia ścięgna.

W przypadku dzieci proces zapalny dotyczy najczęściej ścięgien w obrębie rzepki i wyrostka kości piszczelowej. Znany jest jako choroba Osgooda-Schlattera i występuje głównie u młodzieży w okresie przyspieszonego wzrostu. Unieruchomienie rzepki w szynie i ograniczenie jej ruchomości zwykle zmniejsza dolegliwości bólowe. Jednakże w opornych przypadkach wskazane jest stosowanie glikokortykosteroidów w postaci iniekcji, a nawet zabiegów chirurgicznych z szynowaniem ścięgien w okolicy rzepki.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

---