Zapalenie płuc

Bakteryjne zapalenie płuc to ostre bakteryjne zakażenie miąższu płucnego. Najczęściej występuje u dorosłych, a u dzieci tylko w nielicznych przypadkach. Zakażenie może być pozaszpitalne lub szpitalne. Zapalenie płuc nabyte poza szpitalem najczęściej bywa spowodowane przez Strepłococcus pneumoniae lub Haemophilus influenzae, natomiast odmiana szpitalna najczęściej spowodowana jest przez pałeczki Gram-ujemne lub Gram-dodatnie.

Wśród objawów zapalenia płuc wyróżnia się;

  • kaszel z obecnością podejrzanej plwociny,
  • gorączka,
  • ból w klatce piersiowej,
  • nagle pojawiające się dreszcze,
  • ból brzucha,
  • jadłowstręt i odwodnienie,
  • niepokój,
  • szmer oskrzelowy,
  • splątanie i majaczenia,
  • rzężenia,
  • sinica,
  • osłabione szmery oddechowe,
  • obfite poty,
  • zmęczenie,
  • duszność,
  • zaczerwienienie twarzy,
  • ból głowy,
  • krwioplucie,
  • złe samopoczucie,
  • bóle mięśniowe,
  • tarcie opłucnowe,
  • zapalenie opłucnej,

Przyczyną choroby jest krwiopochodny rozsiew drobnoustrojów, wdychanie drobnoustrojów z powietrzem lub aspiracja czynników infekcyjnych z gardła.

Do czynników, które zwiększają ryzyko zapalenia płuc zalicza się infekcje wirusowe, pobyt w szpitalu, podeszły wiek, stosowanie używek, AIDS lub inne stany immunosupresji, choroby układu sercowo-naczyniowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, cukrzyca, niedożywienie, choroba nowotworowa, wentylacja mechaniczna oraz stany zaburzeń świadomości lub zaburzenia połykania.

W diagnostyce wyklucza się inne choroby, mogące powodować zapalenie płuc. Wśród nich występują infekcyjne zapalenia tkanki płucnej wywołane przez wirusy, grzyby, chlamydie, riketsje, a także wiele innych przyczyn.

W badaniach laboratoryjnych ujawnia się leukocytoza z przesunięciem rozmazu w lewo, zagęszczenie krwi oraz hiponatriemia.

Profilaktyka obejmuje szczepienia przeciwko pneumokokom. Należy zmniejszać wpływ czynników ryzyka, jeśli jest to możliwe. Należy unikać bezkrytycznego stosowania antybiotyków w łagodnych infekcjach wirusowych, u osób z grupy ryzyka należy prowadzić coroczne szczepienia przeciw grypie, a chorym unieruchomionym w łóżku i w okresie pooperacyjnym zaleca się ćwiczenia oddechowe i pobudzanie kaszlu.

Choroba może przebiegać z powikłaniami takimi jak ropniak opłucnej, ropień płuca, zapalenie opłucnej, nadkażenie, zespół ostrej niewydolności oddechowej oraz wielonarządowej, oraz inne.

Najwyższą chorobowość i śmiertelność notuje się u dzieci poniżej 1 roku życia. Jeżeli chodzi o osoby starsze, to wysoka chorobowość i śmiertelność występuje powyżej 70. roku życia. Szczególnie w przypadku kiedy współistnieją inne choroby lub czynników ryzyka. Profilaktyczne szczepienia zalecane są u osób powyżej 65 r.ż., nawet zdrowych.

Wirusowe zapalenie płuc to zapalna choroba płuc, w następstwie zakażenia wirusowego. W większości przypadków wirusowe zapalenie płuc rozwija się w wyniku kontaktu osoby nie uodpornionej z zakażoną osobą, rozsiewającą czynnik wywołujący chorobę.

Do objawów tego typu choroby zalicza się;

  • gorączka,
  • dreszcze,
  • kaszel z wykrztuszaniem plwociny śluzowo-ropnej,
  • duszność,
  • ból promieniujący do brzucha,
  • rzężenia i furczenia,
  • zmienione szmery oddechowe,
  • zapalenie opłucnej,
  • tarcie opłucnowe,
  • ból głowy i mięśni,
  • złe samopoczucie,
  • objawy żołądkowo-jelitowe.

Przyczyną tego typu choroby jest grypa A i B, oddechowy wirus syncytialny, adenowirus, ospa wietrzna, herpes simplex, różyczka oraz wirusy gorączki krwotocznej.

Do czynników ryzyka zalicza się np. stan obniżonej odporności, sezonowość, wiek podeszły, choroby serca, niedawne zakażenie górnych dróg oddechowych, itd.

Postawienie diagnozy obejmuje wykluczenie innych chorób. Wśród nich wymienia się obrzęk płuc, zator płucny lub zawał, rak oskrzela z rozsiewem drogami chłonnymi, bakteryjne zapalenie płuc, mukowiscydoza, aspiracyjne zapalenie płuc, zespół ostrej ciężkiej niewydolności oddechowej i inne.

W analizie laboratoryjnej przeprowadza się barwienie plwociny metodą Grama i posiew, posiew wirusowy i wykazanie obecności odpowiedniego antygenu w wymazie z gardła metodą bezpośredniej fluorescencji. Obserwuje się cytopatologię, a w ciężkich postaciach choroby hipoksemię.

Choroba może przebiegać ze zmianami patologicznymi, wśród nich wyróżnia się np. ciężkie płuca, niedodmę, obrzęk i rozedmę, wtręty cytoplazmatyczne i wewnątrzjądrowe, nasilone odczyny zapalne z komórkami jednojądrzastymi.

Główne zabiegi profilaktyczne obejmują szczepionki przeciw grypie A i B, ciężarne pracownice służby zdrowia powinny zachowywać ostrożność i unikać kontaktu z zakaźnie chorymi, wskazana jest szczepionka przeciw odrze oraz szczepionka przeciw ospie wietrznej.

Powikłania chorobowe to nadkażenia bakteryjne, niewydolność oddechowa, zespół ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych oraz pogrypowy zespół Reye’a u dzieci.

Zazwyczaj rokowania są pomyślne. Choroba trwa od kilku dni do tygodnia. Często występuje osłabienie po przebytej infekcji wirusowej, możliwy jest także zgon w niektórych przypadkach, zwłaszcza w przypadku zakażeń wywołanych przez adenowirus u dzieci lub w wieku podeszłym – wirus grypy.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---