Zapalenie cewki moczowej

Zapalenie cewki moczowej to zmiany zapalne cewki objawiające się bolesnym oddawaniem moczu i obecnością wydzieliny z cewki. Zazwyczaj choroba ta przenosi się drogą płciową. Zapalenie cewki moczowej może wynikać ze stanu zapalnego lub z podrażnienia cewki.

Charakteryzuje się 2 typy zapalenia pęcherza;

  • rzeżączkowe.
  • nierzeżączkowe,

Objawy zapalenia nie leczonego stopniowo ustępują, lecz z pozostawieniem powikłań, zwłaszcza zwężenia cewki u mężczyzn lub stanów zapalnych miednicy u kobiet, co może powodować dalsze problemy.

Objawy zapalenia cewki moczowej to przede wszystkim;

  • bolesne oddawanie moczu,
  • wydzielina z cewki,
  • tkliwość ponad spojeniem łonowym,
  • świąd w cewce lub tkliwość,
  • tkliwość, obrzęk i naciek zapalny ujścia cewki, zwłaszcza u kobiet,
  • zapalenie pochwy, pęcherza, szyjki macicy u kobiet,
  • może również występować zapalenie odbytnicy, gardła, spojówek.

Wśród przyczyn choroby wyróżnia się kontakty seksualne z nosicielem zakażających organizmów, oraz rzadkie czynniki fizyczne, takie jak ciała obce i zadrażnienia chemiczne.

Aby stwierdzić zapalenie cewki moczowej w niektórych przypadkach prowadzi się diagnostykę, w celu wykluczenia zapalenie pęcherza, najądrza lub gruczołu krokowego. Wykluczyć należy również różnego typu urazy, zmiany zanikowe, zwłaszcza u kobiet po menopauzie, wewnątrzcewkowe ciała obce lub rozrost. W wywiadzie pytania dotyczą stosowania dopochwowych smarowideł, podmywania, drażniących pokarmów lub innego leczenia oraz nadużycia innych substancji.

Rozpoznanie jest przeprowadzane przez lekarza na podstawie wywiadu i badania lekarskiego oraz badania wydzieliny w kierunku podejrzanych drobnoustrojów. Wśród badań wykonuje się barwienie wydzieliny metodą Grama, czasem wykonuje się posiewy ze spojówki, gardła, odbytnicy, gdy na to wskazują wywiad i objawy, posiewy lub badania w kierunku Chlamydia. Przeprowadza się dokładną analizę moczu oraz posiew moczu, to drugie badanie wykonuje się tylko wtedy, gdy barwienie wydzieliny metodą Grama nic nie wykazuje lub nie ma wydzieliny.

Chory zachowuje pełną aktywność, z wyjątkiem odbywania stosunków płciowych, aż do czasu ukończenia leczenia.

Leczenie zależy od przyczyny i zwykle stosuje się antybiotyk. Ważne jest okresowe powstrzymanie się od stosunków płciowych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---