Wirusowe zapalenie wątroby typu A, B, C,

Wirusowe zapalenie wątroby typu A to układowe zakażenie z zajęciem wątroby.

U przeważającej większości chorych objawy są bardzo skąpe lub wcale nie występują. Główne objawy tej choroby to;

  • gorączka,
  • złe samopoczucie i zmęczenie
  • nudności i wymioty,
  • brak łaknienia,
  • żółtaczka,
  • hepatomegalia,
  • ciemne zabarwienie moczu,
  • odbarwiony stolec, zazwyczaj przejściowo,
  • ból brzucha w prawym górnym kwadrancie,
  • odczyn oponowy,
  • u przeważającej większości chorych występują znikome objawy lub przebieg jest bezobjawowy.

Przyczyną choroby jest zakażenie różnymi wirusami. Może to być wirus HAV i HEV przenoszone drogą fekalno-oralną, rzadko droga pozajelitowa. Maksymalna zakaźność występuje 2 tyg. przed pojawieniem się żółtaczki. Choroba endemicznie występuje w ośrodkach opiekuńczych. W tym przypadku wskazane jest szczepienie pacjentów przeciw zakażeniu HBV.

Zwiększone narażenie na zachorowanie występuje wśród pracowników opieki zdrowotnej i innych zawodów. Występuje narażenie na zakażenie w gospodarstwie domowym, po przeszczepach narządów oraz przy zażywaniu kokainy. Przekłuwanie ciała w ostatnim okresie też niesie za sobą ryzyko zachorowania, natomiast  tatuaże są mniej prawdopodobnym czynnikiem, ale ich rola jest kontrowersyjna.

WZW typu A może być pomylone z innymi wirusami wywołującymi zapalenie wątroby, mononukleozą, pierwotnym lub wtórnym nowotworem złośliwym wątroby, z polekowym zapaleniem wątroby, poalkoholowym zapaleniem wątroby, autoimmunologicznym zapaleniem wątroby lub z chorobą Wilsona.

W badaniach laboratoryjnych obserwuje się podwyższenie stężenia AspAT/AIAT, nieznaczne podwyższenie stężenia alkalicznej fosfatazy, natomiast stężenie bilirubiny utrzymuje się w zakresie od prawidłowego do znacznego podwyższenia. Zazwyczaj występuje zwiększenie stężenia frakcji wolnej i sprzężonej.

Terapia ma zazwyczaj przebieg ambulatoryjny ale w ciężkim stanie wymagana jest hospitalizacja. Pomocne jest wyodrębnienie osób zarażonych HAV, które pracują przy żywności.

 

Wirusowe zapalenie wątroby typu B to układowe zakażenie z zajęciem wątroby.

Objawy zakażenia w większości przypadków są bardzo znikome lub wcale nie występują. Jeżeli już pojawią się to są takie same jak przy WZW typu A. Oprcz nich występuje jeszcze;

  • ból stawu,
  • zapalenie stawu.

Przyczyną choroby jest zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B.

Zwiększone ryzyko zakażenia wirusem występuje u pracowników opieki zdrowotnej i innych zawodów ze zwiększonym ryzykiem. U osób po hemodializach, pacjentów przyjmujących krew i/lub produkty krwi, u ludzi przyjmujących dożylnie narkotyki oraz preferujących niebezpieczne zachowania seksualne. Występuje narażenie na zakażenie w gospodarstwie domowym. Ryzyko zwiększa zakłucie skażoną igłą, przeszczepy narządów, zażywanie kokainy, piercing. W okresie okołoporodowym rzadko dochodzi do zakażenia HCV noworodka urodzonego przez matkę z wirusowym zapaleniem wątroby typu B, jeśli nie występuje zakażenie HIV.

Rozpoznanie może być błędnie postawione przy chorobach takich jak; mononukleoza zakaźna, pierwotny lub wtórny nowotwór złośliwy wątroby, niedokrwienne zapalenie wątroby, polekowe zapalenie wątroby, poalkoholowe zapalenie wątroby, autoimmunologiczne, zapalenie wątroby, choroba Wilsona, objawy stawowe i skórne mogą wskazywać na występowanie zaburzenia immunologicznego.

W badaniach laboratoryjnych obserwuje się znaczne podwyższenie aktywności AspAT/AIAT, nieznaczne podwyższenie aktywności alkalicznej fosfatazy, a stężenie bilirubiny utrzymuje się w zakresie od prawidłowego do znacznie podwyższonego. Zazwyczaj następuje zwiększenie stężenia frakcji wolnej i sprzężonej.

Przy przetrwałym lub przewlekłym zapaleniu w badaniu bioptatu wątroby stwierdza się histopatologiczne zmiany o dużym zakresie, stan kliniczny może nie odpowiadać ciężkości zmian histopatologicznych, występowanie mikropęcherzykowego stłuszczenia i skupisk komórek limfoidalnych sugeruje zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C.

Terapia jest zazwyczaj ambulatoryjna, ale w ciężkim stanie trzeba hospitalizować.

Profilaktyka obejmuje przesiewowe badania produktów krwi, właściwe usuwanie igieł, dobre warunki sanitarne i higieniczne otoczenia. Maksymalna zakaźność występuje 2 tyg. przed pojawieniem się żółtaczki. Choroba może występować endemicznie w ośrodkach opieki, dlatego należy prowadzić szczepienia profilaktyczne w takich ośrodkach. HBV jest przenoszony drogą płciową, w okresie okołoporodowym, przy zawodowym narażeniu na zakażenie i poprzez pozajelitowe podawanie leków/narkotyków, przenosi się również drogą jelitową. Przesiewowe badania na obecność HBV przeprowadza się u kobiet w ciąży, należy zaszczepić wszystkie noworodki po porodzie.

Powikłaniem może być ostra lub podostra martwica wątroby, przewlekłe czynne lub przewlekłe zapalenie wątroby, marskość wątroby, niewydolność wątroby, a nawet rak wątrobowokomórkowy.

U95% chorych dochodzi do wyzdrowienia po ostrym zakażeniu. Ciężkość encefalopatii wątrobowej jest najlepszym czynnikiem prognostycznym co do prawdopodobieństwa przeżycia niewydolności wątroby. Zakażenie HBV i HDV w postaci ciężko-objawowej często prowadzi do przetrwałej/przewlekłej choroby wątroby, marskości wątroby, niewydolności wątroby, raka wątrobowokomórkowego. Dodatkowo przy upośledzeniu odporności występują bardziej poważne powikłania.


Wirusowe zapalenie wątroby typu C to również układowe zakażenie z zajęciem wątroby.

Objawy WZW typu C są takie same jak w WZW typu B. Podobnie choroba może mieć przebieg bezobjawowy, luba charakteryzować się bardzo niskim stopniem nasilenia objawów.

Przyczyną jest zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C.

Czynniki ryzyka wystąpienia tego typu choroby są takie same jak w poprzednich przypadkach. Dodatkowo warto wspomnieć, że ryzyko WZW wzrasta u osób zakażonych wirusem HIV, zwłaszcza w przypadku WZW typu C.

Diagnoza może być omylna przy takich chorobach jak; mononukleoza zakaźna, pierwotny lub wtórny nowotwór złośliwy wątroby, niedokrwienne zapalenie wątroby, polekowe zapalenie wątroby, poalkoholowe zapalenie wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Wilsona, objawy stawowe i skórne mogą sugerować występowanie zaburzenia immunologicznego.

W badaniach laboratoryjnych stwierdza się podwyższenie aktywności AspAT/AIAT. U zakażonych HCV może występować prawidłowa aktywność AIAT. Stosunek AspAT/AIAT => 1 jest powiązany z występowaniem marskości wątroby w przebiegu przewlekłego zakażenia HCV. Widoczne jest nieznaczne podwyższenie aktywności alkalicznej fosfatazy, a stężenie bilirubiny obserwuje się w zakresie od prawidłowego do znacznie podwyższonego. Zazwyczaj następuje zwiększenie stężenia frakcji wolnej i sprzężonej.

Terapia przebiega na takich samych zasadach jak w pozostałych dwóch typach WZW.

W profilaktyce nie ma określonych środków umożliwiających zapobieganie zakażeniu. Maksymalna zakaźność występuje 2 tyg. przed pojawieniem się żółtaczki.

Powikłaniem WZW typu C może być ostra lub podostra martwica wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, zwiększa się ryzyko powstania pierwotnego raka wątroby. U pacjentów z marskością wątroby należy prowadzić monitorowanie w celu wykrycia raka wątrobowokomórkowego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---