Tarczyca nadczynność

Nadczynność tarczycy jest stanem chorobowym wywołanym przez nadmierne wytwarzanie hormonów przez tarczycę.
Wyróżnia się następujące typy nadczynności tarczycy:

  • Choroba Gravesa – choroba autoimmunologiczna,
  • wole wieloguzkowe toksyczne – występuje w późniejszym okresie życia,
  • wole jednoguzkowe toksyczne – pojedynczy guzek z autonomiczną czynnością.

Objawy nadczynności tarczycy są inne u dzieci a inne u dorosłych. W tych dwóch grupach wiekowych wyróżnia się;

u dzieci; przyspieszenie wzrostu i zaburzenia oczne,

u dorosłych;

  • wzmożona pobudliwość nerwowa,
  • zwiększona potliwość,
  • nietolerancja gorąca,
  • kołatanie serca i tachykardia,
  • duszność,
  • zmęczenie i osłabienie,
  • utrata masy ciała,
  • zwiększony apetyt,
  • wole,
  • drżenie rąk,
  • ciepła i wilgotna skóra.

Przyczyn nadczynności tarczycy jest kilka, wśród nich wyróżnia się chorobę autoimmunologicznę, niedobór jodu i inne.

Czynnikiem zwiększającym ryzyko choroby jest dodatni wywiad rodzinny, płeć żeńska, inne choroby autoimmunologiczne lub nasycanie jodkiem po utracie jodku.

W diagnostyce należy wykluczyć nerwicę lękową, chorobę nowotworową, cukrzycę, ciążę lub menopauzę oraz guz chromochłonny nadnerczy.

Podstawę rozpozniania stanowią wyniki badań laboratoryjnych.

Choroba może mieć przebieg powikłany. Do schorzeń występujących jako powikłania zalicza się niedoczynność przytarczyc, utratę wzroku lub podwójne widzenie z powodu ciężkiej orbitopatii, miejscowy obrzęk śluzowaty goleni, niewydolność krążenia w starszym wieku na podłożu choroby serca oraz zaniki mięśni.

U osób w wieku podeszłym najczęściej typowe objawy podmiotowe i przedmiotowe są odmienne lub nie występują. Niedoczynność tarczycy jest powszechna wśród osób starszych. Ważne jest przeprowadzenie badań laboratoryjnych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---