Świnka

Świnka jest ostrym, uogólnionym zakażeniem paramiksowirusem świnki. Schorzenie przebiega zwykle z jedno- lub obustronnym zapaleniem ślinianek przyusznych. Zachorowania występują głównie późną zimą i wczesną wiosną, przenosząc się drogą kropelkową z wydzielinami dróg oddechowych. Okres od zakażenia do momentu ujawnienia się choroby trwa zwykle około 14 do 24 dni.

Objawy, po których można podejrzewać świnkę to;

  • bolesność i obrzęk jednej lub obu ślinianek przyusznych,
  • gorączka, bóle mięśni szyi, złe samopoczucie,
  • początkowo obrzęk ślinianki przyusznej jest umiejscowiony bezpośrednio za żuchwą,
  • obrzęk jest największy w 1-3 dniu, trwa 3-7 dni,
  • obrzęk maskuje kąt żuchwy,
  • obrzęk unosi i odchyla ku przodowi płatek ucha,
  • zaczerwienienie ujść przewodów ślinowych,
  • kwaśne pokarmy wywołują ból w okolicy ślinianki przyusznej,
  • umiarkowana gorączka do 40,0°C,
  • połowa przypadków świnki przebiega bezobjawowo.

Główną przyczyną pojawienia się choroby jest zakażenie paramiksowirusem świnki, czasem także zakażenie innymi wirusami, takimi jak Coxsackie.

Do czynników sprzyjających powstaniu choroby zalicza się epidemie w nie szczepionych populacjach miejskich. Okres zaraźliwości rozpoczyna się zwykle na 2 dni przed objawami zapalenia ślinianek i trwa do 6-10 dni od wystąpienia obrzęk. Świnka charakteryzuje się dużą zaraźliwością.

W procesie diagnostycznym stwierdza się czasem inne schorzenia, które mogą wywoływać podobne objawy, m.in. zapalenie ślinianek przyusznych, kamień ślinowy z występującym okresowo obrzękiem, zapalenie węzłów chłonnych z jakiejkolwiek przyczyny, zespół Mikulicza, złośliwe i łagodne guzy ślinianek, polekowe powiększenie ślinianek przyusznych lub inne czynniki wywołujące powikłania świnkowe.

Aby jednoznacznie potwierdzić rozpoznanie w niektórych przypadkach przeprowadza się izolację wirusa z popłuczyn z gardła, moczu, krwi lub płynu mózgowo-rdzeniowego. Obserwuje się wzrost aktywności amylazy w surowicy krwi, wzrost miana przeciwciał anty-S, a także wzrost pleocytozy.

Profilaktyka obejmuje przede wszystkim szczepienia przeciwko śwince. W przypadku hospitalizowanego pacjenta zaleca się izolację aż do 9 dnia od początku choroby. Należy pamiętać, że zaszczepienie się nie chroni przed niedawnym narażeniem na zakażenie.

Choroba jak każda inna może przebiegać z powikłaniami. Do najgroźniejszych powikłań zalicza się jawne klinicznie zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie jąder u chłopców po okresie dojrzewania, zapalenie jajników u kobiet po okresie dojrzewania, zapalenie trzustki, nerek, tarczycy czy bóle stawowe występują rzadko. Może pojawić się także zapalenie mięśnia sercowego, przejściowa głuchota czy zapalenie tkanek wokół gałki ocznej, gruczołu łzowego lub nerwu wzrokowego.

U osób chorych na świnkę zazwyczaj występuje pełne wyzdrowienie, a przechorowanie świnki daje trwałą odporność. Nawroty choroby mogą nastąpić po ok. 2 tygodniach, należy je jednak różnicować z nawracającym zapaleniem ślinianek o innej etiologii.

Zdecydowana większość zachorowań w czasie epidemii świnki występuje u dzieci w wieku 5 do 15 lat. U dzieci poniżej 2 lat zachorowania na świnkę zdarzają się bardzo rzadko, a z kolei w przypadku niemowląt, większość z nich jest odporna. U dzieci znacznie mniejsze jest prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań. Wśród osób w wieku podeszłym większość ludzi jest odporna. W przypadku powikłań większość z nich występuje u ludzi po okresie dojrzewania.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---