Płodność-zaburzenia

Zaburzenia płodności to inaczej niezdolność do poczęcia dziecka po roku niezabezpieczonego współżycia płciowego.Proces chorobowy obejmuje w tym przypadku układ rozrodczy, endokrynny oraz metaboliczny.

W celu stwierdzenia nieprawidłowości z każdym z partnerów należy przeprowadzić dokładny wywiad i badanie fizykalne. Należy wyeliminować możliwość występowania zakażenia w obrębie miednicy, np. zapalenie narządów miednicy mniejszej lub narządu płciowego, ponieważ często towarzyszą im zaburzenia płodności. Jako objaw niepłodności można zaznaczyć zaburzenia czynnościowe endokrynne (np. przysadki mózgowej, nieprawidłowe pokwitanie), ponieważ te dolegliwości często towarzyszą zaburzeniom owulacji lub spermatogenezy. Zaburzenia seksualne, jak np. przedwczesny wytrysk, mogą zawężać zagadnienie schorzenia. Cykle bezowulacyjne u kobiet są często nieregularne bez objawów napięcia przedmiesiączkowego lub bolesnego miesiączkowania. Wiele pacjentek ma cechy nasuwające podejrzenie zespołu wielotorbielowatych jajników, np. hirsutyzm. Gruczolistość często towarzyszy powtarzającym się bólom przedmiesiączkowym i bolesnemu miesiączkowaniu.

U wielu par występuje więcej niż jeden, spośród czynników wywołujących niepłodność. Do przyczyn problemów z poczęciem dziecka zalicza się;

• czynnik męski,
• zaburzenia dotyczące owulacji,
• czynnik szyjkowy/maciczny,
• czynnik jajowodowo-otrzewnowy,
• czynnik immunologiczny,
• czynniki psychiczne, żywieniowe oraz metaboliczne,
• niepłodność o nieznanej przyczynie występuje w 10-20% przypadków.

Rozpoznanie przyczyn niepłodności odbywa się na przestrzeni wielu aspektów. Większość testów używanych do badania spermatogenezy lub owulacji powinna być powtórzona kilkakrotnie, jeśli choć raz były one nieprawidłowe.

Aby ocenić i zbadać przyczynę niepłodności przeprowadza się następujące badania diagnostyczne;

badanie nasienia, prawidłowe wartości:

• objętość – 2-6 ml,
• pH – 7-8,
• upłynnienie – w ciągu 60 min,
• całkowita liczba plemników – 20 milionów i więcej,
• ruchomość – 50% lub większa,
• liczba żywych plemników – 60% lub więcej;

test postkoitalny – ocena przenikania plemników przez śluz,

• śluz szyjkowy z ujścia aspiruje się do pipety po stosunku w okresie płodnym,
• jeśli 10 lub więcej plemników, z zachowaną zdolnością ruchu, znajdzie się w polu widzenia mikroskopu, to wynik badania jest dobry; plemniki z ruchem chwiejnym wskazują na obecność przeciwciał;

pomiar podstawowej temperatury ciała – pozwala ocenić owulację,

• poranna temperatura wzrasta w czasie owulacji mniej więcej o 1 stopień i pozostaje na tym poziomie przez 13—14 dni;

stężenie progesteronu w surowicy krwi:

• ocena owulacji oraz działania ciałka żółtego,
• stężenie progesteronu,
• powinno być oznaczone pomiędzy 21 a 28 dniem cyklu;

biopsja endometrium – powinna być pobrana pomiędzy 25 a 27 dniem 28-dniowego cyklu,

• ocenia się owulację, czynność ciałka żółtego oraz prawidłowość endometrium;

następujące testy są używane do oceny niejasnych przypadków braku owulacji lub małej liczby plemników:

• stężenie hormonu pobudzającego tarczycę (TSH) oraz prolaktynę (podwyższenie stężeń towarzyszy zahamowaniu czynności gonadalnej),
• testosteron (spadek w pierwotnej niedomodze płciowej),
• folitropina (FSH) i lutropina (LH) są podwyższone przy pierwotnej niedomodze płciowej, obniżone w niewydolności przysadki,
• kariotyp (podwyższony stosunek FSH/LH), np. zespół Klinefeltera, zespół Turnera (mozaikowość),
• nietolerancja glukozy – test tolerancji glukozy, stosunek stężenie glukozy na czczo/stężenie insuliny < 4,5, stężenie insuliny na czczo > 20 mU/cm – insulinooporność, zespół Steina i Leventhala,
• wrodzony rozrost komórek nadnerczy o późnym początku – 17-OH-progesteron,
• choroba nadnerczy – siarczan dehydroe-piandrosteronu.