Pęcherzyca

Pęcherzyca zwykła jest schorzeniem o podłożu autoimmunologicznym, ciężkim przebiegu, nierzadko prowadzącym do śmierci. Charakteryzuje się występowaniem śródnaskórkowych pęcherzy, umiejscowionych na skórze pozornie nie zmienionej, bez towarzyszącego stanu zapalnego. Choroba obejmuje skórę – układ zewnątrzwydzielniczy i przewód pokarmowy.

Objawy po których można rozpoznać chorobę to przede wszystkim;

• zmiany na błonach śluzowych jamy ustnej, wyprzedzają często pojawienie się zmian skórnych,
• początkowo zmiany umiejscowione są na górnych częściach klatki piersiowej i pleców, stopniowo się rozprzestrzeniają, zajmując skórę twarzy, pach i pachwin,
• pęcherze powstają na skórze uprzednio nie zmienionej,
• pokrywy pęcherzy pękają  łatwo pod wpływem bodźców mechanicznych, prowadząc do powstawania płytkich, wolno gojących się nadżerek,
• nienaruszone wykwity pęcherzowe można stwierdzi w 1 lub 2 dniu od chwili ich pojawienia się,
  
• objaw Nikolskiego w czynnym okresie choroby – potarcie skóry w miejscu wolnym od zmian, tzw. skóra pozornie nie zmieniona, prowadzi do wytworzenia się pęcherza.

Schorzenie to powstaje na podłożu autoimmunologicznym z występowaniem swoistych przeciwciał klasy IgG skierowanych przeciwko antygenom desmosomów komórek warstwy kolczystej naskórka.

Czynnikami ryzyka pęcherzycy są czynniki genetyczne oraz stosowane leki np. penicyliny.

Choroba może zostać mylnie stwierdzona przy innych schorzeniach skórnych i układu pokarmowego. Zalicza się do nich przede wszystkim zmiany skórne o charakterze wypryskowym, opryszczka, grzybica skóry, półpasiec, rumień wielopostaciowy, liszajec pęcherzowy, pemfigoid, opryszczkowate zapalenie skóry, skórne wykwity polekowe oraz przejściowa dermatoza akantolityczna.

W badaniach laboratoryjnych stwierdza się obecności autoprzeciwciał, wysokość stwierdzonego miana przeciwciał odpowiada zwykle nasileniu schorzenia.

Dieta powinna być płynna lub półpłynna ze względu na obecność bolesnych nadżerek w jamie ustnej i przełyku.

Schorzenie jest niezwykle rzadkie w dziecięcej grupie wiekowej. Natomiast występowanie pęcherzycy wśród osób w wieku podeszłym jest najbardziej prawdopodobne, u osób starszych wymagane jest szczególnie dokładne monitorowanie przebiegu leczenia, zwłaszcza w razie stosowania dużych dawek steroidów.