Obrzęk płuc

obrzęk płuc

Obrzęk płuc polega na nagromadzeniu się płynu w tkance śródmiąższowej i/lub pęcherzykach płucnych wskutek działania sił wyciągających płyn z płucnych naczyń włosowatych, przewyższających siły wewnątrznaczyniowe utrzymujące płyn. Choroba dotyka układu sercowo-naczyniowego oraz głównie płuc.

Objawy podmiotowe i przedmiotowe choroby to:

  • znacznie utrudnione oddychanie,
  • duszność wysiłkowa,
  • niepokój,
  • napadowa duszność nocna,
  • kaszel i świsty, rzężenia, bulgoty,
  • nocny ból wieńcowy,
  • osłabienie, zmęczenie,
  • duszność, uczucie braku powietrza,
  • głośny oddech,
  • kaszel często z wykrztuszaniem różowej plwociny,
  • rozszerzone skrzydełka nosa,
  • spocona, zimna, szara lub sina skóra,
  • wilgotne rzężenia, początkowo u podstawy płuc, stopniowo rozszerzające się aż do szczytów,
  • wzmożone tętnienie żył szyjnych,
  • zwiększona amplituda składowej płucnej załamka P (P2),
  • dodatkowe tony S3, S4,
  • tętno naprzemienne lub wada zastawkowa serca,
  • obrzęki kończyn dolnych,
  • inne dolegliwości zależnie od etiologii.

Przyczyn choroby może być bardzo wiele, a dzieli się je na dwie grupy; kardiogenne i niekardiogenne. Do pierwszej grupy zalicza się np. zastoinowa niewydolność krążenia, wady zastawek aortalnej i mitralnej, choroba nadciśnieniowa, zaburzenia rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, ostra gorączka reumatyczna i choroba reumatyczna czy stany zwiększonego rzutu serca (np. tyreotoksykoza, choroba beri-beri).
Przyczyny niekardiogenne to przede wszystkim wstrząs, liczne urazy, zakażenie lub posocznica, wdychanie gazów toksycznych, niedrożność płucnych naczyń limfatycznych, przedawkowanie leków, zapalenie trzustki, zatorowość, choroby hematologiczne i immunologiczne, popromienne włóknienie płuc, rzucawka, toksyczne działanie tlenu, AIDS, itd.

W rozpoznaniu najważniejsze jest odróżnienie kardiogennego i niekardiogennego obrzęku płuc. Należy dokładnie zobrazować chorobę, ponieważ może ona zostać pomylona z zapaleniem płuc, astmą oskrzelową, zaostrzeniem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, zatorowością płucną oraz zespołem hiperwentylacji.

Nie ma żadnych typowych wyników badań laboratoryjnych w obrzęku płuc. jednakże chorobę można podejrzewać po stwierdzeniu w wynikach nieprawidłowości w postaci hipoksemii, hipokapnii, zasadowicy oddechowej, podwyższonego pęcherzykowo-włośniczkowego gradientu ciśnień tlenu cząsteczkowego oraz leukocytozy.

Zmiany patologiczne choroby również dzieli się na 2 grupy.
Pierwszą stanowią patologie w wyniku obrzęku kardiogennego i są to; ciężkie, mokre, nieznacznie trzeszczenia w płucach, mikrokrwotoki pęcherzykowe, „brązowe stwardnienie”, przewlekłe przekrwienie oraz odoskrzelowe, hipostatyczne zapalenie płuc.
Druga grupa to patologie wywołane przez obrzęk niekardiogenny. Zalicza się do nich obrzęk śródmiąższowy i międzypęcherzykowy, zapalenie, złogi włóknika, krwotoki i ogniskową niedodmę, tworzenie błon hialinowych oraz włóknienie śródmiąższowe i między pęcherzykowe.

Chory powinien przestrzegać diety niskosodowej.

Najgorszym powikłaniem choroby jest śmierć. Może wystąpić również odwracalne lub nieodwracalne niedotlenienie narządów oraz włóknienie płuc, a szczególnie w niekardiogennym obrzęku płuc.

W wieku dziecięcym występują zwykle zmiany wtórne, spowodowane niedojrzałością tkanki płucnej, wrodzonymi wadami serca lub urazem. Natomiast w wieku podeszłym wzrasta śmiertelność z powodu tej choroby.

W przypadku kobiet ciężarnych z obrzękiem płuc, opiekę nad nimi powinien sprawować ginekolog-położnik i kardiolog lub pulmonolog.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---