Niestrawność czynnościowa
Niestrawność czynnościowa jest zespołem chorobowym charakteryzującym się przewlekłym występowaniem przemijających bólów w nadbrzuszu, uczuciem pełności, wczesnej sytości po posiłkowej, nudnościami i wymiotami bez zmian śluzówkowych i innych organicznych nieprawidłowości w przewodzie pokarmowym.
Do głównych objawów niestrawności czynnościowej zalicza się;
- odbijanie,
- nagromadzenie gazów w przewodzie pokarmowym,
- wzdęcie brzucha,
- burczenie w brzuchu,
- ból w nadbrzuszu, gniotący lub palący,
- przyjmowanie posiłków może łagodzić lub nasilać objawy,
- ból pod mostkiem, gniotący lub palący,
- brak łaknienia, nudności lub wymioty,
- zmiany rytmu wypróżnień,
- tkliwość przy palpacji brzucha,
- brak nieprawidłowości anatomicznych.
Przyczyna takich dolegliwości jest zwykle nieznana, być może wywołuje ja kilka różnych czynników etiologicznych. Niestrawność czynnościowa może być wywołana przez „przelotne” owrzodzenia (u 20-30% rozwijają się wrzody). Przyczyną może być także zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, brak właściwej reakcji na stosowane leki oraz Helicobacter pylori u niektórych pacjentów.
Czynnikiem predysponującym może być inne zaburzenie czynnościowe, lęk oraz depresja.
Dla potwierdzenia diagnozy wykonuje się badania laboratoryjne w postaci rozmazu krwi obwodowej, zestawu badań biochemicznych oraz badania kału na obecność krwi utajonej.
Osoba cierpiąca z powodu danego schorzenia powinna zmniejszyć stres, wprowadzić techniki relaksacyjne i ćwiczenia fizyczne. Ważne jest również zapobieganie refluksowi, jeżeli ma to uzasadnienie.
W diecie osoby z niestrawnością czynnościową nie powinny występować pokarmy, które wiadomo, ze nasilają objawy. Posiłki powinny być częste i w małych porcjach. Wskazane jest unikanie kawy, herbaty, czekolady, kakao oraz mocnych alkoholów, a także palenia papierosów.
Powinno się unikać stosowania leków zawierających aspirynę i niesteroidowych leków przeciwzapalnych.
U dzieci ciężko jest zdiagnozować niestrawność czynnościową, dlatego należy zwrócić uwagę na zaburzenia występujące w najbliższej rodzinie. U osób w wieku podeszłym zwiększa się ryzyko wystąpienia raka, a u kobiet ciężarnych następuje zaostrzenie objawów chorobowych.
