Łupież pstry
Łupież pstry jest odmianą powierzchownej grzybicy naskórka. Schorzenie charakteryzuje się występowaniem głównie na skórze tułowia licznych, rozsianych plam o zabarwieniu bladoróżowym lub żółtobrunatnym. U ludności ciemnoskórej wykwity plamiste mogą być przebarwione. Łupież pstry to przypuszczalnie najczęściej spotykana powierzchowna grzybica skóry.
Główne objawy chorobowe to;
- wykwity plamiste nie poddające się opalania słonecznemu,
- zwykle kolor brunatnawy lub czerwono-brązowy zmian na powierzchniach odsłoniętych,
- umiejscowione zwykle w okolicach łojotokowych – klatka piersiowa, ramiona, plecy,
- wykwity plamiste mają średnice 3-4 mm, są dobrze odgraniczone od otoczenia, wykazują obwodowe rozprzestrzenianie się i skłonność do zlewania,
- delikatne złuszczenie na powierzchni ognisk,
- świąd jest rzadko spotykany,
- zmiany są lepiej widoczne w okresie letnim,
- zmiany skórne wykazują skłonność do okresowych nawrotów.
Zasadniczą przyczyną rozwoju schorzenia jest zakażenie grzybem drożdżopodobnym z rodzaju Pityrosporum, może także wystąpić w wyniku zmian w składzie łoju wydzielanego przez gruczoły łojowe skóry.
Czynnikami predysponującymi do wystąpienia choroby to wysoka temperatura otoczenia, wzmożona wilgotność, nadmierna potliwość oraz zakażenie wirusem HIV.
Łupież pstry może zostać pomylony z łupieżem białym, bielactwem, łojotokowym zapaleniem skóry oraz wypryskiem pieniążkowatym.
