Kamica nerkowa

kamica nerkowa2

Kamica nerkowa może występować na każdym poziomie dróg moczowych i stanowi częstą przyczynę bólu, zakażenia i utrudnionego odpływu moczu. Patogeneza choroby jest wieloczynnikowa. Kamienie pierwotnie powstają w proksymalnym odcinku dróg moczowych, a następnie przedostają się poniżej. W moczowodzie zatrzymują się zwykle na wysokości miejsc: w złączu moczowodowo-miedniczkowym, w miejscu, gdzie moczowód mija naczynia biodrowe, oraz w miejscu przejścia moczowodu do pęcherza moczowego.

Wyróżnia się podstawowe typy kamieni nerkowych:

  1. wapniowe,
  2. z kwasu moczowego,
  3. cystynowe,
  4. struwitowe.

Główne objawy towarzyszące kamicy nerkowej to;

  • ból w okolicy lędźwiowej i kolka nerkowa – bardzo silny ból, który się nasila i ustępuje,
  • ból może promieniować do pachwiny, jąder, okolicy nadłonowej, warg sromowych,
  • przebieg może być bezobjawowy,
  • krwiomocz, dyzuria, częstomocz,
  • tachykardia, obfite poty,
  • dreszcze i gorączka w razie zakażenia spowodowanego utrudnieniem odpływu moczu,
  • nadciśnienie tętnicze spowodowane bólem,
  • objawy żołądkowo-jelitowe: nudności, wymioty, biegunka, wzdęcie, ostry brzuch,
  • bolesność kąta żebrowo-kręgowego,
  • bezobjawowe kamienie można wykryć na zdjęciach RTG jamy brzusznej wykonanych z innego powodu.

Do przyczyn kamicy nerkowej zalicza się zwiększone wysycenie moczu solami kamieniotwórczymi, tworzenie się kryształków , nadczynność przytarczyc, nadmierne wytwarzanie kwasu moczowego, kwaśnego pH moczu, wrodzony defekt transportu aminokwasów, zwykle w przebiegu zakażenia bakteriami rozkładającymi mocznik.

Czynniki predysponujące do wystąpienia choroby dzieli się na 2 grupy;

  • wewnętrzne – kwasica cewkowa, cystynuria, defekty genetyczne,
  • zewnętrzne – geograficzne, klimatyczne, sezonowe, małe spożycie płynów, dieta bogata w białko zwierzęce, siedzący tryb życia.

W badaniach laboratoryjnych stwierdza się cechy zakażenia w morfologii krwi z rozmazem. Wykonuje się badania na stężenie mocznika, kreatyniny, posiew moczu i antybiogram, poziom stężenia wapnia, fosforanów i kwasu moczowego, jeżeli problem nawraca. Przeprowadza się również ogólne badanie moczu.

W diecie należy ograniczyć tłuszcze zwierzęce, zwiększyć ilość błonnika, zwiększona powinna być ilość przyjmowanych płynów, tak aby wydalanie moczu przekraczało 3000 ml/dobę. Pozostałe ograniczenia dietetyczne zależą od rodzaju tworzącego się kamienia.

Aby zapobiec ponownemu odłożeniu się złogów należy przestrzegać ograniczenia dietetyczne i pić zalecaną ilość płynów.

Do powikłań mogących mieć miejsce przy tego rodzaju schorzeniu zalicza się całkowite zablokowanie odpływu moczu, wodonercze, niewydolność nerek związaną szczególnie z kamieniami struwitowymi. Możliwe jest także powstawanie siniaków w skórze, krwiak w torebce nerki, hematuria oraz nadciśnienie.

Najczęściej chory po „urodzeniu” lub chirurgicznym usunięciu kamienia całkowicie wraca do zdrowia, jednakże nawroty kamicy są częste, nawet do 50% w ciągu 5 lat.

Wraz z kamicą nerkową może występować nadczynność przytarczyc, dna moczanowa, cystynuria, zakażenie, choroba Crohna i Leśniowskiego, nadużywanie środków przeczyszczających, zaburzenie mieloproliferacyjne, kwasica kanalikowo-nerkowa typu I, zespół mleczno-alkaliczny oraz pęcherz neurogenny.

U dzieci kamica występuje rzadko, natomiast w wieku podeszłym możliwe jest wystąpienie powikłań pochorobowych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---