Jaskra

Trudno jest precyzyjnie sformułować definicję jaskry. Spornie przyjmuje się, że odpowiednio wysokie ciśnienie wewnątrz gałkowe może spowodować uszkodzenie nerwu wzrokowego i ostatecznie utratę pola widzenia i ostrości wzroku. Jaskra to choroba podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego. Jego obniżenie praktycznie zawsze zatrzymuje postęp uszkodzenia nerwu wzrokowego.
W jaskrze przewlekłej otwartego kąta wytwarzanie cieczy wodnistej i jej przepływ pomiędzy soczewką i tęczówką przez źrenicę do komory przedniej  są prawidłowe, jednakże beleczkowanie uniemożliwia odpowiedni odpływ cieczy wodnistej, czego następstwem jest podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego. Jaskra to choroba obejmująca układ nerwowy gałki ocznej.

Choroba rozpoczyna się bezobjawowa, aż do stadium bardzo zaawansowanego. Następnie dochodzi do stopniowej, bez bólowej utraty pola widzenia.

Główną przyczyną rozwoju choroby jest upośledzenie odpływu cieczy wodnistej przez beleczkowanie, zamknięcie odpływu z kanału Schlemma i kanałów zbiorczych spowodowane podwyższeniem ciśnienia w żyłach oczodołu, oraz w bardzo rzadkich przypadkach zbyt duże wytwarzanie cieczy wodnistej.

Do czynników ryzyka wystąpienia tej choroby zalicza się dodatni wywiad rodzinny, cukrzycę oraz pochodzenie afroamerykańskie.

Terapia w jaskrze polega na obniżeniu ciśnienia wewnątrzgałkowego w takim stopniu, aby został zachowany prawidłowy stosunek c.w. do ciśnienia perfuzji nerwu wzrokowego. Całkowite wyleczenie nie jest możliwe, ale kontrolę nad chorobą można uzyskać przez obniżenie tempa wytwarzania cieczy wodnistej, zwiększenie szybkości jej pływu lub przez połączenie obydwu tych sposobów. Wczesne rozpoznanie i zastosowanie terapii może zapobiec utracie widzenia, niezależnie od wieku chorego.
W przypadku gdy terapia zachowawcza nie jest skuteczne, wskazane jest wykonanie zabiegu laserowego lub chirurgia konwencjonalna.

 

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---