Grzybica skóry

grzybica skóry

Grzybica skóry owłosionej jest zakażeniem grzybiczym owłosionej skóry głowy. Powstaje w wyniku przeniesienia patogenu od chorych osób lub zwierząt. Schorzenie jest zakaźne i może nawet przybierać postać epidemii. Zajęte chorobą obszary skóry owłosionej głowy mogą wyglądać, jakby włosy zostały na nich wystrzyżone. Taki stan jest spowodowany ułamywaniem się włosów na pewnej wysokości – grzybica strzygąca.

Ognisko zakażenia grzybiczego początkowo przybiera wygląd zmiany rumieniowej o kształcie okrągłym, z nasileniem stanu zapalnego na obwodzie, szerzy się obwodowo, stan zapalny w części środkowej łagodnieje, powierzchnia ogniska wykazuje najczęściej drobne złuszczanie. Na skórze owłosionej głowy występuje zazwyczaj w postaci ogniska pozbawionego włosów. Niekiedy dochodzi do wytworzenia ostrego odczynu zapalnego z powstaniem ropnych tworów guzowatych.

Główną przyczyną tego rodzaju grzybicy jest Trichophyton tonsurans, za niewielki odsetek zakażeń odpowiedzialny jest Microsporum species.

Czynnikami sprzyjającymi roznoszeniu się zakażenia jest przebywanie dzieci w większych skupiskach zbiorowych, nieprzestrzeganie higieny, obniżenie odporności oraz złe warunki mieszkaniowe.

Łuszczyca oraz łojotokowe zapalenie skóry są najczęściej mylnie rozpoznawane jako grzybica skóry głowy. Mylna diagnoza jest także możliwa przy pyodermii, łysieniu plackowatym oraz nawykowym wyrywaniu włosów (trichotillomania).

Dla potwierdzenia diagnozy wykonuje się bezpośrednie badanie mikologiczne (mikroskopowe + KOH) włosów z obszarów zmienionych, co pozwala ustalić rozpoznanie oraz zidentyfikować organizm patogenny.

Zmiany patologiczne wywoływane przez zakażenie grzybami to przewlekły stan zapalny, powierzchowne zakażenie prowadzące do wytworzenia zmian o typie przymieszkowych krost oraz ropni. Niejednokrotnie stwierdza się obecność strzępków grzybiczych w mieszkach włosowych.

Podstawa terapii w przypadku grzybicy jest dokładne mycie rąk i higiena osobista, pranie ręczników, odzieży oraz nakryć głowy osoby zakażonej. Wskazana jest także kontrola wszystkich członków rodziny chorego w celu wykluczenia grzybicy.

Profilaktyka chorób grzybiczych obejmuje głównie przestrzeganie zasad higieny osobistej, unikanie używania wspólnych nakryć głowy, a także wczesne wykrywanie i leczenie zakażeń grzybiczych. Ważne jest wczesne leczenie członków rodziny chorego oraz leczenie zwierząt domowych.

Grzybica może pozostawiać po sobie zmiany bliznowate oraz trwałe wyłysienie spowodowane przez strupień woszczynowy (kerion).

Zmiany nie poddane terapii mogą ustępować samoistnie po upływie 6 miesięcy, a zmiany przebiegające z nasilonym odczynem zapalnym mogą ustąpić po upływie krótszego czasu, z pozostawieniem bardziej nasilonego bliznowacenia.

 

Grzybica skóry tułowia to zakażenie grzybicze dotyczące skóry gładkiej. Chorobowe wykwity mają postać ognisk rumieniowo-złuszczających i są wyraźnie odgraniczone od otoczenia. Przybierają kształt okrągły lub owalny. Zmiany wykazują skłonność do obwodowego szerzenia się, z nasileniem stanu zapalnego na obwodzie ognisk oraz z jego ustępowaniem w części centralnej. Na obwodzie ognisk niekiedy występują wykwity grudkowe, krostkowe lub pęcherzykowe, określane mianem wykwitów satelitarnych. Zmiany chorobowe umiejscawiają się głównie na skórze twarzy, tułowia i kończyn. Istnieją dowody na występowanie u niektórych osób genetycznie uwarunkowanej podatności na zakażenia grzybicze.

Główne objawy grzybicy skóry tułowia to;

  • charakterystyczny rumień oraz świąd o umiarkowanym nasileniu,
  • ogniska rumieniowo-złuszczające o kształcie okrągłym, zabarwieniu żywo czerwonym, wyraźnie odgraniczone od otoczenia,
  • ogniska chorobowe występują pojedynczo lub zgrupowane po 3 lub 4, umiejscowione na skórze gładkiej,
  • średnica pojedynczych ognisk nie przekracza zwykle 5 cm,
  • ogniska mają charakter jednolity, występują jednak również formy o układzie obrączkowatym,
  • intensywny świąd,
  • niekiedy przebarwienie.

Przyczyną dolegliwości jest zakażenie grzybicze wywołane przez dermatofity, np. przez Trichophyton rubrum.

Czynniki sprzyjające zakażeniom grzybiczym to ciepły klimat, bezpośredni kontakt z aktywnym ogniskiem grzybicy na skórze innej osoby, zwierzęcia lub przeniesienie patogennych grzybów bezpośrednio z gleby, praca ze zwierzętami, oraz immunosupresja.

Tego typu dolegliwości grzybicze często mylone są z łupieżem różowym, wypryskiem, kontaktowym zapaleniem skóry, kiłą, łuszczycą.

Właściwa diagnoza możliwa jest po bezpośrednim badaniu mikologicznym oraz po przeprowadzeniu laboratoryjnej hodowli.

Osoby cierpiące na grzybicę powinny wyeliminować z diety biały cukier i białą mąkę.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---