Gruźlica

Gruźlica jest zakażeniem bakteryjnym. Po dostaniu się drobnoustroju do organizmu drogą wziewną i zakażeniu płuc może nastąpić zajęcie wielu innych narządów, takich jak ucho środkowe, kości, stawy, opony mózgowo-rdzeniowe, nerki i skóra. Wdychane prątki, które nie zostały skutecznie zneutralizowane przez układ odpornościowy gospodarza, mogą zostać rozsiane drogą krwiopochodną, chłonną lub przez ciągłość. Często dochodzi do powiększenia węzłów chłonnych, wnęk śródpiersia i szyjnych. Okres rozwoju choroby od momentu zakażenia wynosi 2-10 tygodni.

Utajona postać choroby ma przebieg bezobjawowy, niezakaźny i zazwyczaj zostaje wykryta przez dodatni wynik próby skórnej:

  • Gruźlica czynna – występuje u około 10% ludzi zakażonych. Prawdopodobieństwo zachorowania na ten typ gruźlicy zwiększa się przy upośledzeniu odporności i jest największe u wszystkich ludzi w okresie pierwszych 2 lat po zakażeniu, u zdecydowanej większości zakażonych bakterią występuje zakaźna postać płucna;
  • Pierwotna gruźlica - stanowi następstwo początkowego zakażenia płuc, którego układ odpornościowy nie jest w stanie kontrolować;
  • Gruźlica z zaostrzeniami – czynna choroba występująca po okresie utajonego, bezobjawowego zakażenia;
  • Gruźlica prosówkowarozsiana choroba.

Główne i częściowo charakterystyczne objawy choroby gruźliczej to;

  • kaszel,
  • krwioplucie,
  • gorączka i nocne poty,
  • spadek wagi,
  • obniżenie aktywności życiowej,
  • powiększenie węzłów chłonnych,
  • ból opłucnej,
  • powiększenie wątroby i śledziony.

Przyczyną choroby jest zakażenie bakteriami, tj.: Mycobacterium tuberculosis, Mycobacterium bovis, Mycobacterium africanum.

Czynnikami predysponującymi do wystąpienia choroby to m.in. przebywanie w zakładach zamkniętych, mieszkanie w dużych miastach, bezdomność, przemieszczanie się mniejszości narodowych, upośledzenie odporności, choroba Hodgkina, cukrzyca, przewlekła niewydolność nerek, niedożywienie, przewlekłe stosowanie dużych dawek leków kortykosteroidowych oraz bliskie kontakty z zakażoną osobą.

Badania laboratoryjne pomocne w wykryciu gruźlicy to;

  • odczyn skórny z tzw. starą tuberkuliną – badanie przesiewowe polegające na wielokrotnych nakłuciach skóry (10-20% wyników fałszywie dodatnich),
  • próba skórna Mantoux z tuberkuliną PPD odmiana – próba RT 23,
  • odczyny nieswoiste są spowodowane niedokrwistością, monocytozą, trombocytozą, hipergammaglobulinemią, zespołem nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego i jałowym ropomoczem.

Dodatkowo czasem konieczne jest przeprowadzenie badań pomocniczych takich jak;

  • zdjęcie RTG,
  • punkcja lędźwiowa w razie podejrzenia zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych,
  • biopsja szpiku i biopsja wątroby w celu wykonania posiewu,
  • metoda fluorescencyjna i zastosowanie sond genetycznych DNA.

W gruźlicy pierwotnej wykonane zdjęcie RTG klatki piersiowej wykazuje nacieki z wysiękiem lub bez wysięku do opłucnej. Często uwidacznia wytworzone jamy, a główne zmiany chorobowe umiejscowione są w górnym płacie płuca z zajęciem węzłów chłonnych wnęki. Możliwe jest uwidocznienie występujących rozsianych zmian, przypominających wyglądem ziarna prosa. W przypadku pierwotnej gruźlicy u dzieci dochodzi do niedodmy prawego górnego płata płucnego z powiększeniem węzłów chłonnych wnęki.

Zalecenia dietetyczne obejmują przede wszystkim regularne odżywianie oraz spożywanie mleka i mięsa.

Do powikłań chorobowych zalicza się wtórne zakażenia jam gruźliczych, przeniesienie choroby na osoby wrażliwe w każdym wieku oraz lekooporność.

Przy podjęciu odpowiedniej terapii i przy stosowaniu się do jej zaleceń następuje całkowite wycofanie się zmian.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---