Odchudzanie jest działaniem podejmowanym w celu:

• osiągnięcia szczupłej sylwetki,
• pozbycia się nadwagi,
• poprawy samopoczucia,
• poprawy stanu zdrowia.

Odchudzanie wymaga podejścia racjonalnego, konsekwencji w działaniu, zmiany stylu życia, nawyków i sporo pracy. A z reguły człowiek nie lubi się trudzić. Warto jednak czasem stanąć mocno na ziemi i potraktować odchudzanie jak biznes, w który najpierw trzeba odpowiednio zainwestować.

Realny i korzystny dla zdrowia i dobrego samopoczucia cel powinien zakładać, że schudniemy o 10% wyjściowej masy ciała. Jeżeli więc dorosła osoba waży 70 kg to w ciągu trzech miesięcy do pół roku może schudnąć 7 kg. Nie należy zrzucać więcej niż 1 kg na tydzień, czyli 4 kg na miesiąc.
Bardziej ambitne plany prowokują do stosowania drastycznych diet, narażając tym samym na efekt jo-jo.
Niektórzy chudną wolniej, ale 2 kg miesięcznie to minimum.
Ogólne założenia dietetyczne mówi, że przeciętna dieta to 2 tys. kcal, kobiety mogą zjeść 1000-1200 kcal. dziennie, jeśli chcą chudnąć w tempie kilograma na tydzień. Mężczyźni są więksi i zużywają więcej energii na potrzeby organizmu, dzięki temu mogą zjeść więcej i uzyskać taki sam efekt – wystarczy im ograniczenie do 1500-1600 kalorii.

Ogólne zasady zdrowego odchudzania mówią o:

• spożywaniu mniejszych posiłków w 5 porcjach,
• przestrzeganiu narzuconych sobie pór posiłków,
• ograniczeniu słodyczy do minimum,
• urozmaiceniu posiłków,
• wprowadzeniu produktów pełnoziarnistych, przez co zwiększa się ilość błonnika w diecie,
• spożywaniu świeżych warzyw i owoców,
• uprawianiu sportów na świeżym powietrzu.

Uwaga!!!
W racjonalnym odchudzaniu należy unikać omijania posiłków!
Tego rodzaju „odchudzanie” jadłospisu wcale nie powoduje chudnięcia. Organizm odbiera i przetwarza sygnał o niedostarczeniu jedzenia i przestawia się na zwolnione spalanie energii oraz dokładniejsze trawienie. Przy następnej przerwie zacznie sobie odkładać zapasy, na wypadek powtórzenia się takich sytuacji w przyszłości.

Zapytania z Google:

• artretyzm

Mukowiscydoza (CF) jest chorobą nieuleczalną.
Polega na nadmiernej produkcji i zaleganiu gęstego, lepkiego śluzu, w obrębie układu oddechowego oraz przewodu pokarmowego.
Jej najczęstszymi objawami są:

• nawracające zapalenia płuc i oskrzeli,
• przewlekły i „mokry” kaszel, najczęściej z odkrztuszaniem gęstej wydzieliny,
• przewlekłe zapalenie zatok obocznych nosa,
• polipy nosa,
• niedrożność smółkowa jelit,
• małe przyrosty masy ciała i wzrostu,
• kamica żółciowa u dzieci,
• przedłużenie się żółtaczki  noworodków,
• cuchnące, tłuszczowe, częste i obfite stolce,
• wypadanie śluzówki odbytnicy,
• nawracające zapalenie trzustki u dzieci,
• bardzo słony pot i nadmierne pocenie się dziecka,
• pałeczkowate palce.

Przyczyny
Mukowiscydoza to choroba uwarunkowana genetycznie. Co 25. osoba jest nosicielem nieprawidłowego genu CFTR, odpowiedzialnego za wystąpienie tej choroby. Choroba pojawia się jeżeli nieprawidłowy gen zostanie przekazany dziecku przez oboje rodziców, a jeżeli gen zostanie przekazany tylko przez jednego z rodziców, dziecko będzie nosicielem.
Szacunkowo choroba ta występuje u 1 na 4 tys. noworodków.

Rozpoznanie
Prostym sposobem rozpoznania mukowiscydozy jest badanie przesiewowe (skriningowe) noworodków, wykonywane jest ono w całej Polsce od lipca 2009 roku. Polega na oznaczaniu tzw. markerów choroby.
W przypadku stwierdzenia mukowiscydozy określa się poziom IRT (immunoreaktywnego trypsynogenu). Podwyższone wartości świadczą o podejrzeniu choroby. Do jej rozpoznania konieczne jest wykonanie innych badań – testu potowego, a w przypadku nieprawidłowego wyniku tego testu, należy wykonać również badanie molekularne genu CFTR.

Leczenie
W przypadku zdiagnozowania choroby, dziecko musi być pod stałą opieką lekarza rodzinnego (najlepiej pediatry) w miejscu zamieszkania oraz powinno uczestniczyć w okresowych konsultacjach w ośrodku specjalistycznym.
Najistotniejsze elementy leczenia mukowiscydozy to odpowiedni sposób żywienia oraz suplementacja witamin i enzymów trzustkowych, niezbędna u ok. 85% chorych.
Niezbędne jest prowadzenie leczenia choroby oskrzelowo-płucnej celem ewakuowania gromadzącej się w drogach oddechowych wydzieliny i walka z przewlekłym zakażeniem bakteryjnym, do którego z czasem dochodzi u wszystkich chorych. Stosuje się w tym celu antybiotykoterapię oraz kilka razy dziennie zabiegi inhalacyjno-drenażowe. Polegają one na inhalacjach leków upłynniających wydzielinę oraz przeciwzapalnych za pomocą różnego rodzaju inhalatorów, a także na drenażu oskrzeli i ćwiczeniach oddechowych z użyciem – zależnie od wieku chorego – fluttera, maski PER acapelli lub kamizelki drenażowej.
Z uwagi na częste i przewlekłe zakażenie dróg oddechowych różnymi bakteriami, podaje się w różny sposób antybiotyki przez okres wielomiesięczny, a nawet wieloletni.
W przypadku mukowiscydozy o ciężkim przebiegu konieczne może być również stosowanie tlenoterapii.
Ważne jest, aby pamiętać o wykonywaniu wszystkich obowiązkowych oraz zalecanych dodatkowo szczepień ochronnych.
Z uwagi na wielonarządowe zmiany w przebiegu mukowiscydozy oraz zróżnicowany wiek chorych (od noworodków po osoby dorosłe, a wśród nich 40-, 50-, a nawet 60-letnie) niezbędna jest wielospecjalistyczna opieka medyczna obejmująca nie tylko lekarzy o takich specjalnościach, jak: pediatria, pulmonologia, gastrologia, laryngologia, chirurgia czy hepatologia, ale również fizjoterapeutów, psychologów, pielęgniarki oraz pracowników socjalnych.

Rokowania i leczenie
Bardzo często jedyną możliwością na wydłużenie życia chorego jest przeszczep płuc. W Polsce żyje obecnie kilkunastu chorych po transplantacji płuc.
Duże nadzieje wiąże się z przyczynowym leczeniem mukowiscydozy, jakim może być genoterapia lub leki korygujące zaburzenia jonowe. Niestety do chwili obecnej, mimo licznych prób i wciąż trwających intensywnych badań naukowych i klinicznych, mukowiscydoza nadal pozostaje chorobą nieuleczalną.

Konieczne jest stosowanie się chorych do zaleceń lekarskich, dietetycznych i fizjoterapeutycznych, gdyż daje to ogromną szansę na dłuższe i pełniejsze życie oraz doczekanie na skuteczne leczenie przyczynowe. W Polsce znamy obecnie ponad 1400 osób chorych, w tym ponad 400 chorych dorosłych, co niewątpliwie świadczy o stałym postępie w prowadzonym leczeniu. Coraz więcej dorosłych chorych podejmuje pracę zawodową oraz zakłada rodziny, a kobiety coraz częściej decydują się na macierzyństwo.

W Polsce funkcjonuje kilkanaście ośrodków zajmujących się chorymi na mukowiscydozę. Istnieje także Polskie Towarzystwo Mukowiscydozy zrzeszające lekarzy i innych specjalistów zajmujących się leczeniem i organizowaniem opieki dla chorych.
Istnieją również organizacje pomocy chorym na mukowiscydozę. Należało do nich Polskie Towarzystwo Walki z Mukowiscydoza (PTWM z siedzibą w Rabce) oraz MATIO Fundacja Pomocy Rodzinom i Chorym na Mukowiscydozę z siedzibą w Krakowie. Obie organizacje zrzeszają chorych dorosłych oraz rodziców chorych dzieci, a także osoby zaangażowane w walkę z mukowiscydoza.

Zapytania z Google:

• mukowiscydoza
• zestaw drenażowy jamy opłucnej
• ropne zapalenie zatok wydzielina
• mukowiscydoza zdjęcia
• pocenie sie u dzieci przy chorobie
• pluca mukowiscydoza
• polipy nosa mukowiscydoza
• polipy nosa zdjęcia
• polipy w nosie zdjęcia
• przebieg mukowiscydozy

Wypalenie zawodowe następuje w momencie gdy praca przestaje sprawiać satysfakcję, człowiek przestaje rozwijać się zawodowo, czuje się przemęczony, przepracowany i odczuwa niezadowolenie z wykonywanego zajęcia, które kiedyś sprawiało mu wiele przyjemności. Jest to kolejna choroba zaliczana do typowych chorób cywilizacyjnych. Może stać się reakcją na długotrwałe przeciążenie obowiązkami, zbyt trudne i odpowiedzialne zadania lub monotonną, nudną i wyczerpującą pracę.

Syndrom Burnout jest wynikiem wypalenia się spowodowanego występowaniem stresu na skutek przepracowania, dotyka najczęściej lekarzy, pielęgniarki, nauczycieli, pedagogów, psychiatrów, i osoby z innych zawodów mające nieustanny kontakt z ludźmi.

Osoby doznające syndromu wypalenia zawodowego mogły wcześniej przechodzić przez pracoholizm.

Przyczyny:

• perfekcjonizm i nadodpowiedzialność,
• zaniedbanie dalszego rozwoju zawodowego,
• mała odpowiedzialność za swoje ciało lub jej brak (sport, higiena osobista, odpowiednia dieta, rytm snu, relaks),
• brak relacji partnerskich i wsparcia ze strony najbliższych,
• zaniedbywanie intymności i sztywność ról partnerskich,
• brak organizacji czasu prywatnego,
• stawianie sobie zbyt wysoko celów do osiągnięcia,
• działanie niezgodne z wyznawanymi wartościami,
• defensywna postawa wobec trudności, itd.

Syndromy mogące świadczyć o wystąpieniu wypalenia zawodowego:

• poczucie izolacji i osamotnienia,
• niechęć do pracy,
• poczucie przepracowania się,
• postrzeganie życia jako szarego i uciążliwego,
• negatywne postawy wobec klientów,
• drażliwość,
• brak cierpliwości,
• częste choroby, itd.

Zapytania z Google:

• wypalenie zawodowe
• wypalenie zawodowe zdjęcia
• wypalony nauczyciel
• wypalenie zawodowe nauczycieli
• wypalenie zawodowe nauczyciela
• przepracowany
• wypalenie
• wypalenie zawodowe choroba cywilizacyjna
• wypalenie zawodowe-zdjęcia
• wypalenie zawodowe choroby

Natręctwa są uporczywie nawracającymi myślami, narzucającymi się wyobrażeniami lub impulsami skłaniającymi do działania, mogą występować w postaci wielokrotnie wykonywanych, zupełnie zbędnych czynności.
Osoba doznająca jakichkolwiek ocenia je krytycznie, za wszelką cenę próbuje je przezwyciężyć, odsunąć od siebie. Jednakże próby te są przeważnie nieudane i powodują nasilenie uczucia niepokoju, które znika na pewien czas dopiero po wykonaniu czynności.

Diagnoza nerwicy natręctw może być postawiona jeżeli objawy utrzymują się przez większość dni w okresie dwóch tygodni, stając się przyczyną cierpienia osoby nimi dotkniętej i przeszkodami w funkcjonowaniu społecznym.
Pojedyncze i przemijające symptomy tej choroby są zjawiskiem powszechnym, obserwowanym także u osób zdrowych. Około 80% ludzi miewa objawy o charakterze natręctw.

Człowiek cierpiący na nerwicę natręctw zdaje sobie sprawę z bezsensowności swojego postępowanie, niejednokrotnie odczuwa wstyd przed otoczeniem, nie może się jednak opanować przed jego wykonaniem, gdyż przeraża go lęk przed ominięciem jakiegokolwiek z rytuałów.

Zapytania z Google:

• natręctwa

Pracoholizm jest to stan uzależnienia od wykonywanej pracy.
Jest przyczyną zaburzeń równowagi pomiędzy istotnymi elementami życia codziennego a pracą.

Pracoholikami są zwykle osoby perfekcyjne, pilne w pracy jaką wykonują, niepewne do końca swoich umiejętności, nieśmiałe, bojące się reakcji otoczenia, niedowartościowane.
Często uzależnione od pracy są osoby ambitne, lubiące adrenalinę płynącą z rywalizacji i „laur zwycięstwa”, które wysoko stawiają sobie poprzeczkę do osiągnięcia i za wszelką cenę starają się osiągnąć sukces i prestiż.

Niektóre objawy pracoholizmu to:

• pochłonięcie praca i nie dostrzeganie innych sfer życia,
• nieustanne myśli o pracy,
• brak czasu dla rodziny, przyjaciół,
• zatracenie poczucia czasu,
• stawianie spraw zawodowych na I miejscu,
• poczucie winny o opuszczeniu stanowiska pracy odczuwane w czasie dnia wolnego czy dłuższego urlopu,
• życie w nieustannym pośpiechu,
• dążenie do nieustannego perfekcjonizmu,
• obawa przed urlopem, itd.

W pracoholizm popadają ludzie uciekający od konfliktowych sytuacji powodowanych przez siebie samych, lub osoby z otoczenia. Etiologia tego uzależnienia jest podobna do innych nałogów.

Zapytania z Google:

• pracoholizm
• choroby cywilizacyjne i praca
• choroby pracoholizm
• medycyna choroby cywilizacyjne pracoholizm
• pracoholizm choroby
• pracoholizm choroby cywilizacyjne

Uzależnienie od internetu to niesklasyfikowane zaburzenie psychiczne XXI w. Jest to syndrom  uzależnienia się użytkownika internetu od długotrwałego, wielogodzinnego obcowania w tym środowisku.
Ten rodzaj uzależnienia jest stosunkowo nowy, wiąże się z faktem rozpowszechnienia sieci i umożliwienia do niej łatwego dostępu dla ogółu społeczeństwa.
W społeczeństwach wysokorozwiniętych, w których rodzice nie mają dostatecznej ilości czasu dla swoich dzieci, popularny jest problem uzależnienia dzieci od gier internetowych.
Brak jednolitej definicji tego zaburzenia, a także kryteriów według jakich mogłoby być zdiagnozowane. W Polsce stosuje się określenie – „zespół uzależnienia od internetu”.

Wyróżniono następujące podtypy „siecioholizmu”:

• uzależnienie od komputera,
• uzależnienie od sieci,
• socjomania internetowa,
• erotomania internetowa,
• przeciążenie informacyjne.

Do skutków tego rodzaju uzależnienia należą:

• zachwianie relacji z otoczeniem,
• depresje spowodowane brakiem dostępu do sieci,
• osłabienie więzi rodzinnych (jeżeli uzależniony jest jeden z rodziców),
• zawężenie tematów rozmowy to tematu sieci i wydarzeń w sieci internetowej,
• problemy ze wzrokiem, spowodowane długotrwałym przebywaniem przed komputerem,
• zespół kanału nadgarstkowego, tzw. „ciasny nadgarstek”,
• bóle mięśni pleców i karku,
• skrzywienie kręgosłupa spowodowane niewłaściwą postawą siedzącą, itd.

Zapytania z Google:

• uzależnienie od komputera
• uzależnienie od internetu
• uzależnienia od internetu
• uzalezniony od komputera
• uzależnienie od komputera i internetu
• uzaleznienie
• uzaleznienia od komputera i internetu
• skutki uzależnienia od internetu
• uzależnienia
• RODZAJE UZALEZNIEN

Zakupoholizm jest również zaliczany do grona chorób. Jest to rodzaj swoistego uzależnienia od zakupów. Najczęściej jednak zakupoholizm jest tematem tabu. Nie jest nałogiem tak szkodliwym jak narkomania czy alkoholizm, lecz nie może być bagatelizowany.
W obecnym czasie zakupoholizm zaczyna dosięgać coraz większej liczby ludzi, zarówno kobiet jak i mężczyzn.

Prosto zakupoholizm można wyjaśnić w następujący sposób: osoba wybiera się na zakupy z listą najpotrzebniejszych zakupów, wychodzi natomiast z pełnym wózkiem najróżniejszych przedmiotów, które później okazują się całkowicie niepotrzebne.

Z badań przeprowadzonych przez USA wynika,że obecnie co dwudziesta osoba w populacji cierpi na zakupoholizm.
Niejednokrotnie zakupoholikiem może stać się człowiek o słabej woli, ulegający pokusom i promocjom oferowanym przez supermarkety, galerie, hipermarkety. Na wystąpienie problemu ma także wpływ przyjazna atmosfera w sklepie zachęcająca do dłuższego pobytu w nim, relaksacyjna muzyka, miła obsługa delikatnie zachęcająca do zakupu jakiejś niepotrzebnej rzeczy.

Przyczyn nadmiernego kupowania jest bardzo wiele, w tym aspekcie dużą rolę odgrywa dyktująca warunki psychika, kupujemy na zasadzie:

• bo tego potrzebujemy,
• bo chcemy właśnie tej rzeczy,
• bo chcemy być na topie,
• żeby zastąpić tym coś, czego potrzebujemy,
• aby zastąpić coś czego nam brakuje w życiu,
• poprawienia sobie humoru.

Osoba uzależniona od zakupów musi poddać się leczeniu, w przeciwnym razie niekontrolowane wydawanie pieniędzy i zaciąganie kredytów może w skrajnych przypadkach doprowadzić takiego człowieka do stoczenia się na margines społeczny. Najważniejsze jest w takim wypadku wsparcie rodziny i najbliższych, niezbędne są także wizyty u psychologa.

Zapytania z Google:

• zakupoholizm
• choroby cywilizacyjne zakupoholizm
• hipermarkety a zakupoholizm
• choroby cywilizacyjne w liczbach
• uzależnienia rodzaje
• rodzaje zakupoholików
• osoby któer cierpią na zakupoholizm
• zakupoholicy w liczbach
• niekontrolowane wydawanie pieniedzy
• zakupoholizm mężczyzn

Stres jest reakcją organizmu na niekorzystne bodźce dobiegające głównie ze środowiska zewnętrznego, która ma na celu przystosowanie go do nowych warunków otoczenia.

Inna definicja mówi, że stres jest interakcją pomiędzy czynnikami takimi jak bodźce środowiskowe, naszą oceną obecnej sytuacji, a reakcją fizjologiczną i psychiczną organizmu.

Istnieją 3 typy stresu:

• stres jako bodziec,
• stres jako reakcja,
• stres jako proces lub transakcja.

Do biologicznych, krótkotrwałych objawów stresu zaliczamy:

• przyspieszenie akcji serca, zwiększone tętno i przyspieszony oddech,
• zwiększone pocenie się w danej sytuacji,
• zimną skórę, dłonie i stopy – krew odpływa do narządów wewnętrznych,
• suchość w ustach,
• nagłą potrzebę oddania moczu, biegunkę, mdłości,
• silne napięcie mięśni, doprowadzające czasem do drżenia.

Krótkotrwałe symptomy psychiczne stresu to:

• negatywne myślenie,
• zawężenie uwagi do występującego problemu, przeszkody,
• chwilowe pogorszenie koncentracji,
• skokowa utrata pewności siebie,
• spadek energii spowodowany uczuciem lęku, frustracji, roztargnieniem,
• znużenie i utrata zadowolenia z wykonywanej pracy,
• trudności w podejmowaniu samodzielnych decyzji,
• interpretowanie zaistniałej sytuacji jako wyzwanie lub zagrożenia.

Jeżeli przeżywany stres jest długotrwały, towarzyszą mu objawy przede wszystkim wynikające z długotrwałego podwyższonego poziomu adrenaliny. Reguluje ona gospodarkę substancjami odżywczymi w organizmie, powoduje nadmierne odżywienie mięśni, kosztem niewystarczającego odżywienia innych narządów. Kosztem takiego postępowania hormonu są zaburzenia na poziomie fizjologicznym.
Długotrwały stres wywiera także poważne konsekwencje w psychicznym funkcjonowaniu człowieka.

Przyczyn stresu jest bardzo wiele, oto niektóre z nich:

• nadmierny hałas,
• zła organizacja w miejscu pracy,
• bałagan, nieporządek,
• tłok, ograniczenie prywatności, przestrzeni życiowej lub przestrzeni niezbędnej do pracy,
• kofeina, nadmiar soli,
• nadmiar lub brak zajęć,
• konieczność sprostania nieprzewidzianym trudnościom,
• presja sprostania wymaganiom, które przewyższają możliwości czy umiejętności,
• brak pomocy, wsparcia, niedoinformowanie w nowych sytuacjach,
• presja czasu,
• odpowiedzialność za ludzi, pieniądze, firmę, politykę, itp,
• budowanie kariery zawodowej, zmiany procedur w pracy,
• brak jasno określonego celu.

W pokonaniu stresu pomaga wyciszenie, spacer, odpoczynek, czasem sen czy relaksująca muzyka. Każdy człowiek jest inny i powinien znaleźć swój sposób na przezwyciężenie stresu.

Zapytania z Google:

• stres a choroby cywilizacyjne
• stres choroba cywilizacyjna
• przezwyciezanie chorob cywilizacyjnych
• utracenie pewnosci siebie
• stres jako reakcja interakcja transakcja
• stres jako choroba cywilizacyjna
• stres i choroby cywilizacyjne
• stres a choroby cywilizacyjne definicja
• krótkotrwałe symptomy psychiczne jako reakcja na stres
• stres

Szkarlatyna nazywana jest inaczej płonicą, jest to ostra choroba zakaźna wieku dziecięcego, wywoływana przez bakterię – paciorkowca z grupy A, którą bezwzględnie trzeba leczyć.

Początkowe objawy szkarlatyny mogą być mylące i przypominać inne choroby, należą do nich gorączka, bóle brzucha, wymioty oraz ból gardła.
Wysypka pojawia się równocześnie z gorączką lub 24 godziny po jej wystąpieniu. Jest to wysypka drobnoplamista zlewająca się na tułowiu, w zgięciach łokciowych i podkolanowych. Najbardziej wyraźna wysypka pojawia się na piersiach, pośladkach, brzuchu i w pachwinach. Wysypka ma wygląda, jakby ktoś pokaleczył skórę poprzez uderzanie w nią szczotką. Na policzkach widoczny jest rumień, natomiast skóra wokół nosa i ust jest blada. Język przybiera „malinowy” wygląd, co jest spowodowane powiększeniem brodawek smakowych, ma żywoczerwony kolor.
Po kilku dniach od ustąpienia wysypki następuje grubopłatowe złuszczenie skóry, najbardziej uwidocznione na dłoniach i stopach. Czasem to charakterystyczne dla szkarlatyny złuszczanie się skóry pozwala na jej wsteczne stwierdzenie, gdyż zdarzają się przypadki, w których wysypka jest bardzo mała i nie zostaje zauważona.
Zdarzają się przypadki, gdy płonica ma bardziej toksyczny przebieg, a czasem nawet septyczny. W septycznym przebiegu płonicy może dojść do martwicy tkanek dna jamy ustnej, a nawet bakteriemii czy posocznicy.

Szkarlatyna może być mylona z takimi chorobami jak różyczka, zakażenie gronkowcowe, odra, choroba Kawasakiego, zespół wstrząsu toksycznego.

Podejrzenie szkarlatyny musi być skonsultowane z lekarzem i bezwzględnie poddane leczeniu antybiotykami.

Zapytania z Google:

• szkarlatyna
• szkarlatyna zdjęcia
• szkarlatyna zdjęcia języka
• SZKARLATYNA JĘZYK
• różyczka wysypka
• szkarlatyna malinowy język
• wysypka na języku
• szkarlatyna język zdjęcia
• liszaj dziecięcy
• jezyk przy szkarlatynie

Suchość pochwy nazywana jest inaczej dyspareunią.
Jest to częsta kobieca dolegliwość, której przyczyny mogą mieć zarówno wymiar fizyczny jak i psychiczny.
Za tą dolegliwość odpowiedzialne są hormony, a dokładnie obniżony poziom estrogenu w organizmie kobiety.

Obniżona ilość tego hormonu występuje:

• po porodzie,
• w okresie menopauzy,
• w wyniku przemęczenia,
• stresu, w trakcie osłabienia po chorobie,
• podczas przyjmowania niektórych leków,
• przy zaburzeniach flory bakteryjnej,
• w czasie stanów zapalnych,
• pod koniec cyklu miesiączkowego,
• przy zahamowaniach seksualnych, braku podniecenia.

Objawy towarzyszące temu schorzeniu to różnego rodzaju bóle występujące nawet przy poruszaniu się, odczuwanie uciążliwego pieczenia, bolesne stosunki.

W leczeniu suchości pochwy stosowane są różnego rodzaju środki nawilżające i normalizujące poziom estrogenu.

Zapytania z Google:

• czy suchosc pochwy to choroba

Syndrom chronicznego zmęczenia jest chorobą bardzo często myloną z lenistwem czy „nieróbstwem”. Często „przykleja się” do tej choroby etykietę „histerii” lub choroby zmyślonej.
Chociaż jest to stosunkowo nowa choroba, gdyż pierwszy przypadek opisano dopiero w 1988r., to w ostatnim czasie staje się coraz bardziej popularna. Zapadają na nią osoby pomiędzy 20 a 40 rokiem życia, znajdujące się najczęściej na początku lub w trakcie rozkwitu kariery zawodowej.
Syndrom chronicznego zmęczenia może być stwierdzony, jeżeli objawy utrzymują się dłużej niż 6 miesięcy.

Przypuszczalne przyczyny:
Badania i obserwacje pozwoliły wysnuć hipotezę, że najczęściej na zespół chronicznego zmęczenia zapadają osoby przeżywające stres w miejscu pracy.
Inną przyczyną choroby może być poważny niedobór różnych składników odżywczych, a co z tym związane niewłaściwa dieta.
Jeszcze inna hipoteza mówi o tym, iż przyczyną syndromu chronicznego zmęczenia może być przebyta infekcja wirusowa. Objawy na początku przypominają grypę i utrzymują się od kilku dni do kilku tygodni. Następnie rozpoczynają się miesiące a nawet lata stale pogłębiającego się zmęczenia.

Do objawów tej choroby zaliczają się:

• przewlekłe zmęczenie i osłabienie,
• ból gardła,
• pobolewania i bóle mięśni, głowy, kości,
• apatia,
• senność,
• trudności z zasypianiem i snem,
• uczucie zakwasów w mięśniach nieuzasadnione wysiłkiem,
• gorsze zapamiętywanie,
• brak koncentracji i możliwości skupienia się.

W leczeniu choroby ważna jest odpowiednia ilość snu i wypoczynku, uprawianie lekkich sportów. Pomocne okazują się witaminy z grupy B a także zioła (żeń-szeń, miłorząb japoński, echinacea czy azjatyckie ziele „gotu kola”)
Poziom energii może odpowiednio zwiększyć także imbir, mleczko pszczele, koenzym Q10, magnez i żelazo.

Zapytania z Google:

• syndrom chronicznego zmeczenia
• choroby cywilizacyjne - przewlekłe zmęczenie
• chroniczne zakwasy mięśni
• azjatyckie ziele
• senność zakwasy
• nieróbstwo syndrom
• Lenistwo czy początki choroby
• koenzym q10 senność
• histeria i lenistwo
• chroniczny ból gardła bóle mieśni

Pamięć jest to zdolność rejestrowania i przywołania po pewnym czasie przeżytych wrażeń zmysłowych, jakichś skojarzeń czy informacji.
Pamięć to cecha charakterystyczna wszystkich ludzi. Oprócz człowieka pamięć posiadają także niektóre zwierzęta oraz komputery. Jednakże każdy proces zapamiętywania jest inny, posiada inne podłoże fizyczne. Procesy zapamiętywania ciągle są poddawane badaniom naukowym.
Zapamiętywaniu sprzyja zdolność koncentracji.
Właściwemu zapamiętywaniu pomagają następujące procesy i czynności:

• zainteresowanie – należy wzbudzić w sobie zainteresowanie przerabianym tematem,
• koncentracja – „świat” poza zajęciem wykonywanym w danym momencie powinien zejść na drugi plan,
• porządkowanie – jest to grupowanie przyswajanych informacji, w sposób który następnie pozwoli je szybko i łatwo odtworzyć,
• zrozumienie – polega na połączeniu przyswajanych informacji i połączeniu ich w logiczną całość,
• powtarzanie i werbalizacja – bardzo pozytywnie na zapamiętywanie wpływa powtarzanie na głos zdobytych informacji, wiedzy,
• skojarzenia – nowe pojęcia powinno się łączyć z posiadaną już wiedzą,
• wizualizacja – w procesie uczenia się pomaga szkicowanie prostych schematów, lub wyobrażenie sobie obrazków związanych z tematem,
• utrwalanie zdobytych informacji – jednym z najlepszych sposobów jest powtórzenie przerobionego materiału.

Koncentracja jest zdolnością do skupienia się na wykonywanej w danym czasie czynności. Szczególnie niezbędna jest w procesie uczenia się czy w pracy. Jednak niewiele osób ma obecnie opanowaną sztukę koncentracji w takim stopniu, aby otoczenie nie potrafiło odwrócić jego uwagi od wykonywanego zajęcia.
Jest wiele czynników które mogą poprawić naszą koncentrację, a w konsekwencji także sztukę zapamiętywania. Są to m.in.:

• motywacja,
• odpowiednie nastawienie do wykonywanej pracy,
• sprzyjające i odpowiednie warunki pracy,
• nastrój panujący w miejscu pracy,
• samopoczucie w danej chwili,
• wystarczająco długie i wprowadzane w odpowiednich momentach przerwy,
• właściwa organizacja pracy, i inne czynniki.

Tak więc właściwy proces koncentracji wymaga spełnienia wielu czynników, bez których  pożądany efekt nie jest możliwy.

Warto wiedzieć, że czynności poprawiające koncentrację pozytywnie wpływają na proces lepszego zapamiętywania.

Zapytania z Google:

• warunki sprzyjające zapamiętywania

Paradontoza jest to zapalenie przyzębia. Terminem paradontoza określa się wszelkie przewlekłe procesy zapalne dotykające głębiej znajdujące się tkanki dziąseł. Efektem paradontozy jest niejednokrotnie utrata zębów.

Przyczyną paradontozy są bakterie namnażające się w jamie ustnej z powodu niewłaściwej higieny zębów. Czasem może wystąpić w chorobach takich jak cukrzyca, awitaminoza, osłabienie tkanki łącznej, reumatoidalne zapalenie stawów, zaburzenia hormonalne i zaburzenia w wydzielaniu śliny.
W nielicznych przypadkach paradontoza jest uwarunkowana genetycznie.

Objawem paradontozy są w pierwszym etapie choroby obrzmiałe, zaczerwienione i wrażliwe na ból dziąsła, mogą wystąpić krwawienia z dziąseł. Następnie pojawia się nieprzyjemny zapach z ust. Zęby zaczynają się chwiać, a w ostatnim stadium następuje ich wypadanie.

Aby zapobiec paradontozie należy odpowiednio dbać o higienę jamy ustnej. Jeżeli pojawią się pierwsze symptomy zapalenia dziąseł, podstawową kuracją powinny być odpowiednie zabiegi higieniczne, wraz ze stosowaniem odpowiedniego preparatu.

Zapytania z Google:

• paradontóza
• paradontoza zdjęcia
• paradontoza objawy zdjecia
• awitaminoza
• zapalenie przyzebia
• paradontozy
• ostre stany zapalne przyzębia
• paradontoza - zdjęcia
• przewlekłe zapalenie dziąseł
• paradontoza przyczyny

Pasożyty są to organizmy, które wykorzystują inny organizm jako środowisko życia czerpiąc z niego korzyści i zdobywając jego kosztem pożywienie.

Do pasożytów przewodu pokarmowego zaliczamy przedstawicieli spośród robaków i pierwotniaków.
Do robaków pasożytujących w przewodzie pokarmowym zaliczamy m.in. glistę ludzką, różne odmiany tasiemca, owsiki, włosień kręty, lamblie, włosogłówkę.

Do objawów mogących świadczyć o zakażeniu pasożytami zaliczamy:

• alergie,
• częste biegunki o niewiadomym pochodzeniu,
• nieuzasadnioną drażliwość i nerwowość,
• swędzenie w okolicy odbytu (owsiki),
• bóle pleców,
• nudności, wymioty,
• przemęczenie nawet przy dostatecznej ilości snu i odpoczynku,
• bezsenność,
• dziwne odczucia pod skórą, problemy skórne,
• syndrom jelita drażliwego,
• nadmierne chudnięcie i brak przyboru masy ciała,
• ból mięśni i stawów, zapalenie stawów, itd.

Do zakażenia pasożytami może dojść w następujący sposób:

• spożycie niedokładnie umytych warzyw lub owoców zakażonych jajami bądź cystami,
• wypicie zanieczyszczonej wody,
• nieodpowiednią higienę osobistą,
• nie umycie rąk przed posiłkiem,
• dzieci – np. w piaskownicy, poprzez wkładanie do buzi przedmiotów, które mogły zostać zakażone jajami.

Zapytania z Google:

• pasożyty przewodu pokarmowego
• pasożyty ludzkie
• owsiki
• pasożyty układu pokarmowego
• włosień kręty
• pasożyty
• włosogłówka
• pasożyty ludzkie zdjęcia
• objawy pasożytów
• pasożyty objawy

Próchnica zębów to pochodzący spoza organizmu (egzogenny) proces polegający na demineralizacji części nieorganicznej zęba, a także na proteolitycznym rozkładzie organicznej (twardej) tkanki zęba.

Główne przyczyny powstania próchnicy to :

• bakterie (głównie paciorkowce, i inne, bakterie inicjują proces próchnicowy, poprzez wytwarzanie kwasów w wyniku metabolizowania cukrów),
• cukry (np. glukoza, fruktoza i sacharoza),
• podatność zębów na uszkodzenia próchnicze,
• czas (czynniki muszą istnieć jednocześnie w dłuższym czasie).

Najczęstsze objawy próchnicy to ból zębów i widoczne gołym okiem ubytki.

Leczenie próchnicy polega na usunięciu chorej tkanki zęba i zastąpieniu go wypełnieniem, przy zaawansowanej próchnicy stomatolog przeprowadza leczenie kanałowe lub całkowicie usuwa chory ząb.
Próchnicy można zapobiec poprzez częste mycie zębów, stosowanie nitki dentystycznej, ograniczenie słodyczy.

Zapytania z Google:

• próchnica
• dziura w zębie
• próchnica zdjęcia
• Pruchnica
• zaawansowana próchnica
• prochnica foto
• próchnica-zdjęcia
• zdjęcia próchnicy
• dziura w zębie z przodu próchnica
• próchnica obrazki

Odtruwanie organizmu jest wskazane każdemu człowiekowi, gdyż codziennie stykamy się z wieloma toksynami zatruwającymi nasze ciało. Wiele toksycznych związków chemicznych magazynuje się w tkankach i narządach, w konsekwencji doprowadzając do ich osłabienia i chorób.
Na gromadzenia się toksyn szczególnie narażeni są palacze, alkoholicy, mieszkańcy zanieczyszczonych aglomeracji miejskich.

Główne źródła toksyn zatruwających organizm to:

• zanieczyszczenie środowiska,
• zanieczyszczona żywność,
• niewłaściwa dieta z dużą zawartością tłuszczów nasyconych, cukrów, konserwantów i barwników,
• nadużywanie leków,
• używki – alkohol, papierosy,
• codzienny stres,
• nawozy sztuczne i przeterminowane środki ochrony roślin.

Trzy główne kanały oczyszczanie organizmu to:

• wątroba,
• nerki,
• jelito grube.

Skutkiem skumulowania się toksyn w organizmie i negatywnych składników przemiany materii, jest zaburzenie równowagi organizmu, któremu towarzyszy wiele objawów niepożądanych, często mylonych z przyczynami innych chorób. Mogą wystąpić przede wszystkim:

• obniżenie odporności
• przemęczenie,
• bóle głowy, mięśni, stawów,
• złe samopoczucie,
• senność, rozdrażnienie,
• obniżenie sprawności fizycznej i psychicznej,
• choroby skóry, nieprzyjemny zapach ciała.

Zapytania z Google:

• odtruwanie organizmu
• co odtruje organizm palacza

Odporność to ogólnie mówiąc wszystkie mechanizmy biorące udział w wytworzeniu odpowiedzi odpornościowej, a inaczej jest to zdolność do czynnej i biernej ochrony organizmu przed patogenami.

Podział odporności:
1. Odporność nieswoista:

• bierna,
• czynna.

2. Odporność swoista:

• bierna (naturalna – wrodzona lub przekazana z mlekiem matki, sztuczna – poprzez podanie  surowicy),
• czynna (naturalna – po przebyciu choroby, sztuczna – poprzez szczepionkę),
• komórkowa.

Odporność można wzmocnić następująco:

• aktywność fizyczna i ćwiczenia na świeżym powietrzu,
• dieta odpowiednia do zapotrzebowania organizmu, bogata w witaminy, minerały i antyoksydanty,
• probiotyki zawarte w mlecznych produktach fermentowanych (kefir, jogurt),
• naprzemienne stosowanie zimnego i ciepłego prysznicu pobudzające przemianę materii,
• hartowanie organizmu, np. poprzez korzystanie z sauny,
• odpowiedni ubiór do pogody, tak aby uchronił od przemarznięcia i przegrzania,
• unikanie dużych zbiorowisk ludzkich w okresie szczególnej zachorowalności np. na grypę.

Czynniki osłabiające odporność organizmu:

• przemęczenie organizmu i brak snu,
• częste przyjmowanie antybiotyków,
• stres i napięcie nerwowe,
• niezdrowa i nieodpowiednia dieta,
• używki, np. papierosy, alkohol,
• gwałtowne różnice temperatur.

Zapytania z Google:

• czynniki osłabiające organizm

Nadżerka jest to ubytek naskórka lub nabłonka błony śluzowej.
Spowodowana jest najczęściej:

• urazem mechanicznym (np. w trakcie porodu),
• kontaktem ze środkiem chemicznym,
• postępującym procesem chorobowym (np. drożdżyca, rak szyjki macicy),
• może być także wywołana przez stan zapalny pochwy, odleżynę.
• Często powstaje po zejściu innego wykwitu, np. pęcherzyka, krosty lub pęcherza.

Wyróżniamy 3 rodzaje nadżerki:

• prawdziwa, to ubytek nabłonka o charakterze owrzodzenia
• rzekoma, inaczej „ektopia”, tworzy się na skutek zastąpienia nabłonka wielowarstwowego płaskiego pokrywającego zewnętrzną część szyjki macicy przez nabłonek wyściełający jej kanał, bardzo często ulega somowyleczeniu,
• wrodzona, schorzenie objawiające się u dojrzałych płciowo kobiet niewielkim zaczerwienieniem zlokalizowanym w okolicy ujścia zewnętrznego kanału szyjki macicy.

Najczęstsze objawy mogące świadczyć o pojawieniu się nadżerki szyjki macicy to :

• obfite upławy,
• plamienia z dróg rodnych,
• nieprawidłowa wydzielina z dróg rodnych,
• pieczenie i swędzenie okolic pochwy i sromu,
• nieprawidłowe pH pochwy,
• krwawienie, najczęściej występujące po stosunku (tzw. krwawienie kontaktowe).

Według badań nadżerka nie stanowi sama w sobie zagrożenia, nie przeobraża się w zmiany nowotworowe, pomimo to jednak nie powinna być zaniedbana przez kobietę.
Opisano jednak przypadki przeobrażenia się (po kilkunastu latach) nieleczonej nadżerki w raka szyjki macicy.
Nadżerka jest wykrywana przy zwykłym badaniu w gabinecie ginekologicznym.

Zapytania z Google:

• nadżerka
• nadżerka szyjki macicy
• nadżerka szyjki macicy zdjęcia
• rak szyjki macicy
• nadżerka macicy
• nadżerka zdjecie
• zdjęcia nadżerki szyjki macicy
• szyjka macicy
• nadżerka foto
• nadżerka pochwy

Pocenie się to prawidłowy proces organizmu. Gdyby człowiek się nie pocił to uległby przegrzaniu.
Organizm ludzki wydziela dziennie od kilku ml do kilku litrów potu.

Problem z nadmiernym poceniem się może być uogólniony i dotyczyć całego ciała lub obejmować tylko wybrane jego części jak np. tylko pachy, dłonie czy stopy.

Przyczyny zwiększonej potliwości mogą być następujące:

• wysiłek fizyczny,
• gorący klimat i duża wilgotność powietrza,
• otyłość, stres i emocje,
• spożywanie niektórych przypraw, mocnej kawy, herbaty i czekolady,
• zaburzenia hormonalne,
• choroby neurologiczne,
• menopauza u kobiet i andropauza u mężczyzn,
• infekcje przebiegające z wysoką gorączką,
• gruźlica,
• nowotwory przebiegające ze zwiększonym wydzielaniem katecholamin,
• samoistne – idiopatyczne, ok 60% przypadków.

Zwykle do rozpoznania problemu i jego skali wystarczy zebranie przez lekarza dokładnego wywiadu, jest to także pomocne w ustaleniu przeciwwskazań do leczenia.

Zapytania z Google:

• nadpotliwość
• nadpotliwosc brakiem witamin

Neuroblastoma jest to inaczej nerwiak płodowy, złośliwy nowotwór wywodzący się z komórek neuroblastów. Jest to najbardziej powszechny nowotwór rozpoznawany u noworodków i niemowląt.
W przypadku wykrycia tego nowotworu u dziecka rokowania zależą od wielu czynników, przede wszystkim od wieku dziecka, w którym nastąpił początek choroby.

Dzieci narażone na wystąpienie neuroblastomy, to dzieci matek które:

• przyjmują fenytoinę w czasie ciąży,
• często spożywają alkohol w czasie ciąży,
• używają koloryzujących farb do włosów,
• stosują hormony płciowe,
• leczą się diuretykami.

Objawy neuroblastomy są bardzo nieswoiste i różnorodne. Spowodowane są obecnością uciskającego tkanki guza, wystąpieniem przerzutów, oraz produkowanymi przez komórki nowotworowe katecholaminami.

Nowotwór najczęściej rozwija się w obrębie jamy brzusznej, w ponad połowie przypadków wywodzi się z kory nadnerczy. Może powstać w przestrzeni zaotrzewnowej, przykręgosłupowych zwojach w śródpiersiu tylnym, w miednicy, w szyi, a także zdarzają się przypadki powstania guza w mózgowiu.
W 40% przypadków choroba rozpoznawana jest przed fazą przerzutów do innych narządów.
Neuroblastoma najczęściej nacieka okoliczne tkanki i daje przerzuty do:

• kości (szczególnie czaszki i oczodołów),
• węzłów chłonnych,
• skóry,
• wątroby,
• szpiku kostnego,
• mózgu i płuc.

Istnieje wiele klasyfikacji nerwiaka płodowego ze względu na różne kryteria i charakter występowania.
Rozróżnia się następujące stopnie zaawansowanie neuroblastomy: I, II, III, IV, IVS.
W zależności od stopnia zaawansowania podejmowane jest odpowiednie leczenie nowotworu.

Zapytania z Google:

• neuroblastoma
• neuroblastoma u dzieci
• nerwiak płodowy
• neuroblastoma u dorosłych
• nowotworów u dzieci
• liszaj u niemowlaka
• nowotwór u dziecka
• nowotwór dzieci
• neuroblastoma rokowania
• neuroblastoma nadnercza

Malaria inaczej nazywana jest zimnicą ( dawniej febra lub paludyzm). Jest to ostra lub przewlekła tropikalna choroba pasożytnicza wywoływana przez pierwotniaki i przenoszona przez komary na człowieka.
Występują 4 rodzaje zarodźca malarii i są to:

• zarodziec owalny (Plasmodium ovale),
• zarodziec pasmowy (Plasmodium malariae),
• zarodziec ruchliwy (Plasmodium vivax),
• zarodziec sierpowaty (Plasmodium falciparum).

Może być wywoływana przez jeden lub więcej więcej z podanych gatunków pełzaka.

Objawy nie są jednakowe u wszystkich chorych i zależą od gatunku pełzaka, który wywołał chorobę, główne objawy:

• dreszcze,
• wysoka gorączka,
• zimnica,
• bóle głowy,
• nudności, wymioty, czasami biegunka,
• obfite poty i gwałtowne obniżenie temperatury,
• inne dolegliwości: bóle mięśniowe, kręgosłupa, zaburzenia świadomości, objawy neurologiczne, kaszel, duszności.

Objawy są wywołane niszczeniem przez pierwotniaka erytrocytów i w mniejszym stopniu odczuwalne, wywołane uszkadzaniem hepatocytów.
Efektem rozpadu czerwonych krwinek jest hemoglobinuria, niedokrwistość hemolityczna i żółtaczka.

Choroba niesie ze sobą groźne powikłania takie jak:

• pęknięcie śledziony,
• ciężka niedokrwistość,
• malaria mózgowa (zaburzenia przytomności do śpiączki włącznie, objawy ogniskowe, drgawki),
• skaza krwotoczna,
• hipoglikemia,
• wstrząs,
• ostra niewydolność oddechowa (obrzęk płuc albo ARDS)
• zwłóknienie wsierdzia,
• nadreaktywny zespół malaryczny z hipersplenizmem,
• zespół nerczycowy,
• chłoniak Burkitta.

Zapytania z Google:

• Pierwotniaki
• dlaczego malaria nazywana jest zimnica
• malaria to choroba cywilizacyjna?
• malaria ziemnica dawniej
• Plasmodium malariae

Mononukleoza jest choroba wirusową wywoływaną przez wirusa Epsteina-Bar (EBV).
Wirus ten należy do rodziny wirusów opryszczki, jest przyczyną 90% zespołów mononukleozowych. Wirus namnaża się u układzie limforetikularnym.
Choroba ta jest przenoszona na drodze fekalno-oralnej, często także w czasie całowania. Z uwagi na dużą łatwość przenoszenia się wirusa za pomocą śliny, mononukleoza niejednokrotnie nazywana jest „chorobą pocałunków”.
Większość zachorowań na tę chorobę zauważ się u dzieci, najczęściej w wieku 5 do 12 lat, rzadziej choroba występuje w wieku późniejszym (15-30 lat), a około 80% ludności po 40 roku życia nosi w sobie wirusa nawet o tym nie wiedząc.

Objawy mogące świadczyć o zachorowaniu nie zawsze są takie same u wszystkich chorych, mogą wystąpić:

• zmęczenie,
• złe samopoczucie,
• wysypka,
• gorączka, bóle głowy,
• powiększenie wątroby, śledziony, węzłów chłonnych,
• zapalenie migdałków podniebiennych,
• zapalenie gardła,
• wybroczyny na podniebieniu,
• obrzęk okołooczodołowy.

W grupach zwiększonego ryzyka zakażenia wirusem znajdują się studenci szkół wyższych, osoby całujące się z przypadkowo poznanymi (np. na dyskotece, w barze), osoby poddawane przetoczeniu krwi, po przeszczepach nerki i zakażone wirusem HIV.

Leczenie odbywa się zwykle w domu, zaleca się odpoczynek, unikanie sportów kontaktowych i dużego wysiłku fizycznego.

Zapytania z Google:

• choroba pocałunków
• hiv wysypka
• opryszczka wirusowa
• opryszczka na podniebieniu
• śledziona mononukleoza
• opryszczka podniebienia
• zdjęcia wirus opryszczki
• mononukleoza wybroczyny na podniebieniu
• opryszczka na podniebieniu dziecko
• opryszczka podniebienie

Lamblie są to pierwotniaki z grupy wiciowców.
Najbardziej znanym pasożytem z grupy lamblii jest Giardia lamblia, wywołuje ona jedną z najczęściej występujących wśród dzieci chorobę pasożytniczą jaką jest lamblioza (giardiaza).

Lamblioza jest inaczej nazywana „chorobą brudnych rąk”. Może dotknąć także osoby dorosłe.
Do zakażenia może dojść na drodze fekalno-oralnej, lub poprzez spożycie zanieczyszczonej wody, rzadziej pożywienia.

Do zakażenia lambliami dochodzi w wyniku połknięcia cyst. Po przedostaniu się do organizmu lamblie przyczepiają się za pomocą specjalnych przyssawek i pasożytują na  komórkach nabłonkowych jelita czczego lub pęcherzyka żółciowego.

Zakażenie pasożytem lamblii najczęściej przebiega bezobjawowo u około 25-50% chorych. Objawy ostrego zakażenia mogą pojawić się po upływie 1-3 tygodni. Objawy lambliozy są niejednoznaczne, zależą przede wszystkim od stanu i wydolności układu odpornościowego, wieku żywiciela, a także szczepu lamblii. Mogą wystąpić następujące objawy świadczące o zakażeniu:

• przewlekła biegunka (trwająca 5-7 dni lub kilka tygodni),
• wzdęcia brzucha,
• oddawanie gazów,
• luźne szare stolce o zgniłym zapachu,
• utrata masy ciała,
• nudności,
• nietolerancja laktozy.

Zapytania z Google:

• lamblie
• lamblia
• lamblia zdjęcia
• choroby brudnych rąk

Lumbago to inaczej korzonki, postrzał. Objawia się silnym bólem pleców w okolicy krzyżowo-lędźwiowej, czasem promieniującym do kończyn.

Główną i bezpośrednią przyczyną lumbago jest wysunięte jądro miażdżyste dysku, które uciska nerwy i powoduje ból. Przyległe mięśnie napinają się dodatkowo potęgując wrażenie mocnego bólu.

Pośrednich przyczyn lumbago może być wiele, zaliczamy do nich przede wszystkim:

• nieprawidłowa postawa ciała,
• nadwaga,
• niewłaściwy sposób podnoszenia ciężkich przedmiotów,
• siedzący tryb życia,
• zachwiana statyka kręgosłupa,
• zmiany zwyrodnieniowe krążków międzykręgowych,
• zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych,
• choroba reumatyczna,
• okresowe nasilenie bodźców stresowych.

Jeżeli objawy lumbago nasilają się i występują dosyć często w niewielkich odstępach czasu może to świadczyć o tworzeniu się przepukliny krążkowej kręgosłupa.

Pierwszą pomocą w przypadku wystąpienia lumbago jest ułożenie chorego na twardym podłożu i podniesienie nóg na krześle, tak aby nogi utworzyły z tułowiem kąt 90º, wskazana jest gorąca kąpiel lub skierowanie strumienia jak najcieplejszej wody na miejsce bólu, można także wykonać delikatny masaż bolącego miejsca.

Zapytania z Google:

• lumbago choroba
• choroba lumbago
• lumbago
• lumbago masaż
• częste lumbago
• horoba lumbago
• choroba-lumbago
• lumbago a ciepła woda
• Choroba lunbago
• lumbago-choroba

Narkomania to patologiczne zjawisko społeczne polegające na uzależnieniu
Inaczej mówiąc narkomania to uzależnienie od środków chemicznych wpływających na czynności mózgu.

Uzależnienie jest powodowane krótszym lub dłuższym zażywaniem leków (głównie leków przeciwbólowych, psychotropowych, uspakajających) lub innych środków narkotycznych (narkotyki – kokaina, marihuana, haszysz, amfetamina, LSD, kleje, bieluń, extasy, heroina, itd).

Narkomania charakteryzuje się głównie:

• tzw. głodem nikotynowym,
• przymusem zażywania narkotyków,
• chęcią zdobycia narkotyków za wszelką cenę i bez względu na wszystko inne.

Zażywanie narkotyków niesie za sobą bardzo wiele zagrożeń dla osoby uzależnionej, jak również dla jej otoczenia:

• zakażenie; narkotyki płynne podawane przez strzykawki niosą za sobą możliwość zakażenia wirusem HIV, żółtaczką, mogą powodować ropnie, zakażenie krwi,
• przedawkowanie narkotyku; osoba uzależniona nie jest w stanie określić mocy i dawki nowo kupionej działki narkotyku, przez co łatwo może przedawkować,
• wypadki; osoby uzależnione łatwiej ulegają wypadkom z powodu zaburzonej pracy mózgu, wypadają z okien, balkonów, wbiegają na jezdnię pod pędzący samochód, toną w różnych zbiornikach wodnych, itd,
• szkody psychiczne; lęki, halucynacje, agresywność mogą powodować uszczerbek na zdrowiu psychicznym,
• zmiany w zachowaniu; odwrócenie się od otoczenia, przyjaciół, pracy, zamiłowań i skupienie na problemie zdobycia narkotyku i pieniędzy na niego,
• zmiany w osobowości; nawet jednokrotne zażycie narkotyków może spowodować długotrwałe zmiany w działaniu komórek nerwowych.

Najgorszym i najbardziej bolesnym doświadczeniem dla narkomana jest fakt wydobycia się z nałogu. W tym celu osoby uzależnione mogą uzyskać pomoc od lekarza, który może je skierować na specjalne leczenie szpitalne, często jest to leczenie w zakładzie zamkniętym. Narkomanii i ich rodziny mogą szukać pomocy w specjalnych ośrodkach, grupach wsparcia.

Zapytania z Google:

• narkomania
• lsd narkotyk
• narkomania to
• narkomani
• narkomania zdjęcia
• jak wydobyć się z nałogu narkotykowego
• narkomanija
• CHOROBY NARKOMANA
• mózg narkomana
• narkomania jako choroba cywilizacyjna

Grzybica nazywana jest inaczej mikozą. Jest chorobą zakaźną, która jest wywoływana miejscowym lub ogólnym zakażeniem przez grzyby chorobotwórcze.

Grzybice dzieli się na: głębokie – narządowe, oraz powierzchniowe – skóra, paznokcie.

Wyróżnia się również podział ze względu na pochodzenie zakażenia grzybem chorobotwórczym:

• endogenne (wywołane przez saprofity, np. Candida albicans, Geotrichum candidum),
• egzogenne (pozaeuropejskie),
• pośrednio endo- i egzogenne (Aspergillus fumigatus, Cryptococcus neoformans i rodzaj Mucor).

Grzybice można podzielić także ze względu na nazwę naukową np. Dermatofitozy, Blaskomykoza, Histoplazmoza, Kandydoza, Aspergiloza, itd.

Czynniki sprzyjające zakażeniu organizmu grzybicą to:

• antybiotykoterapia,
• choroby nowotworowe,
• oparzenia,
• Wrodzone i nabyte zaburzenia odporności,
• awitaminozy grupy B,
• zaburzenia hormonalne w przebiegu niewydolności lub braku śledziony,
• cukrzyca,
• otyłość,
• terapia lekami sterydowymi.

Objawy choroby grzybiczej są różne i zależą głównie od narządu lub organu, który jest zakażony grzybem, np. w przypadku grzybic skóry mogą wystąpić: świąd, zaczerwienienie, łuszczenie się skóry, natomiast w przypadku grzybic głębokich są to objawy narządowe, bóle czy biegunka.

Podstawowe środki zapobiegawcze w przypadku grzybicy to higiena ubrań, dokładne wycieranie przestrzeni między palcami po wizycie na basenie, używanie swojego ręcznika, odpowiednia higiena osobista.

Zapytania z Google:

• grzybice
• grzyby chorobotwórcze
• saprofity
• geotrichum
• geotrichum candidum
• grzybica foto
• kandydoza jamy ustnej zdjęcia
• grzybice pozaeuropejskie
• grzybica palców
• grzyb skóry

Krzywica jest to choroba występująca głównie u dzieci. Najczęściej pojawia się pomiędzy 2 miesiącem a 3 rokiem życia dziecka.
Krzywica jest związana z zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforowej, powoduje zmiany w układzie kostnym i zaburzenia rozwojowe.

Główną przyczyna krzywicy jest niedobór w diecie witaminy D3. Witamina D3 jest także produkowana w skórze pod wpływem promieniowania ultrafioletowego światła słonecznego, tak więc niedostateczne nasłonecznienie dziecka również przyczynia się do rozwoju tej choroby.

Objawy krzywicy:

• napady drgawek związane z hipokalcemią,
• opóźnienie wzrostu,
• tężyczka,
• zniekształcenie kości miednicy,
• rozmiękanie kości potylicy,
• bruzda Harrisona,
• skolioza,
• pogłębienie kifozy odcinka piersiowego i lordozy odcinka lędźwiowego kręgosłupa,
• płaskostopie,
• skłonność do złamań kości,
• koślawość lub szpotawość kolan,
• pogrubienie przynasad kości długich (bransolety krzywicze),
• kwadratowa czaszka – 2 guzy czołowe + 2 rogi potyliczne tworzą kwadrat,
• opóźnione zarastanie ciemiączka
• różaniec krzywiczy,
• klatka piersiowa ptasia,
• klatka piersiowa lejkowata,
• opóźnione ząbkowanie,nieprawidłowe wykształcenie koron zębów, odwapnienie koron
• upośledzenie odporności,
• trudności w utrzymaniu głowy w pozycji pionowej,
• osłabienie napięcia mięśni, żabi brzuch
• opóźnienie rozwoju psychomotorycznego,
• niedokrwistość.

Rodzaje krzywicy są następujące:

• krzywice witamino-D-oporne, spowodowane wrodzoną lub nabytą opornością na działanie witaminy D3 (krzywica pseudoniedoborowa; rodzinna krzywica hipofosfatemiczna; zespół de Toniego-Fanconiego-Debrego; spowodowana stosowaniem leków przeciwdrgawkowych)
• spowodowana niedoborem witaminy D3 (krzywica wywołana niedoborem witaminy D3).

Zapytania z Google:

• krzywica
• krzywica u niemowląt
• krzywica choroba
• krzywica kości
• krzywica u niemowląt objawy
• krzywica u dzieci
• krzywica zdjęcia
• krzywica hipofosfatemiczna
• różaniec krzywiczy
• krzywica u dziecka

Kandydoza, zwana także drożdżyca, wywoływana jest przez grzyby z rodzaju Candida, głównie przez grzyb Candida albicans.
Grzyb ten jest wszechobecny i nie stwarza żadnego zagrożenia dopóki organizm posiada prawidłowo funkcjonujący i sprawny układ immunologiczny.

Przyczyny zainfekowania organizmu drożdżakami to m.in.

• stosowanie antybiotyków,
• zmiany hormonalne, spowodowane stosowaniem antykoncepcji, ciążą,
• cukrzyca,
• anemia spowodowana brakiem żelaza,
• noszenie obcisłej, nylonowej, nieprzepuszczającej wilgoć bielizny,
• uszkodzenie spowodowane w trakcie stosunku seksualnego,
• uszkodzenia skóry w skutek wysypki lub zadrapania,
• niektóre choroby, leki obniżające odporność,
• stres i wyczerpanie, brak snu i wypoczynku,
• nadużywanie kawy, alkoholu, nikotyny,
• duże spożycie, keczupu, musztardy, octu, produktów wędzonych, sfermentowanych,
• nadużywanie cukru.

Do objawów mogących świadczyć o zakażeniu organizmu grzybicą zalicza się m.in.

• zaburzenia trawienia,
• gazy, wzdęcia, gazy jelitowe,
• spękane usta i biały nalot na języku,
• nieokreślone bule brzucha,
• narastające niebakteryjne zapalenie dróg moczowych i pęcherza,
• zanik popędu płciowego,
• nadmierna potliwość skóry (poty nocne),
• pieczenie i łzawienie spojówek,
• zaburzenia wydzielania hormonów tarczycy,
• stan chronicznego zmęczenia,
• osłabienie i bóle mięśni, skurcze,
• niedowaga lub nadwaga,
• burczenie, przelewanie w jelitach,
• zgaga,
• częste przeziębienia,
• ogólna niechęć do działania,
• zaburzenia snu,
• wahania nastroju, itd.

Jak już wyżej wspomniano osłabienie odporności może doprowadzić do rozprzestrzenienia się grzyba wewnątrz organizmu, może on atakować narządy, całe układy narządów i łatwo prowadzi do zakażenia całego organizmu zajmując układ oddechowy, moczowo-płciowy, pokarmowy, itd.

Zapytania z Google:

• drożdżaki na języku zdjęcia
• drożdżyca zdjęcia
• biały nalot na języku przyczyny
• grzyby z rodzaju candida
• grzyb candida
• drożdżyca narządów płciowych
• grzyb candida albicans języka
• drozdzaki na jezyku
• drożdżaki candida zdjęcia
• drożdżakami

Kardiomiopatia jest to choroba zaburzająca budowę oraz/lub pracę, funkcje serca.
Pod pojęciem kardiomiopatia rozróżnia się grupę chorób dotyczących mięśnia sercowego. Zajęciu mięśnia sercowego mogą towarzyszyć nieprawidłowości w budowie i funkcji osierdzia, wsierdzia, innych narządów.

Są to choroby serca pierwotne lub wtórne, do których dochodzą coraz to nowe podtypy, obecnie znane są takie choroby zaliczane do grona kardiomiopatii jak:

• kardiomiopatia rozstrzeniowa, polega na znacznym poszerzeniu jam serca, co z kolei doprowadza do osłabienia jego kurczliwości i w efekcie do rozwoju niewydolności serca,
• kardiomiopatia połogowa, jest to szczególny przypadek kardiomiopatii rozstrzeniowej, pojawiająca się w końcowym okresie ciąży lub w połogu,
• kardiomiopatia przerostowa, jest to choroba genetyczna, powodująca znaczny, niesymetryczny przerost ścian lewej komory serca,
• kardiomiopatia restrykcyjna, polega na znacznym usztywnieniu ścian serca, co prowadzi do utrudnionego wypełnienia serca krwią, zmniejszając ilość przepompowywanej krwi, a w konsekwencji do wystąpienia objawów niewydolności serca,
• arytmogenna kardiomiopatia prawej komory serca, genetycznie uwarunkowana choroba dotycząca głównie komory prawej, prowadzi do jej poszerzania i niewydolności,
• niescalenie mięśnia lewej komory serca,
• kardiomiopatia zapalna,
• kardiomiopatia niedokrwienna,
• kardiomiopatia alkoholowa,
• kardiomiopatia zastoinowa,
• kardiomiopatia zaciskająca,
• kardiomiopatia Tako-Tsubo (kardiomiopatia stresowa), itd.

Dolegliwości które mogą świadczyć o obecności kardiomiopatii:

• nieregularne, wolne lub szybkie bicie serca,
• nadmierne zmęczenie,
• omdlenia,
• duszność przy wykonywaniu niewielkich wysiłków, czasem także przy leżeniu na wznak,
• uporczywy kaszel,
• obrzęki kończyn dolnych,
• dolegliwości bólowe o typie dusznicy bolesnej.

Przyczyny kardiomiopatii są różne i zależą przede wszystkim od ich typu, można wymienić takie jak:

• infekcje wirusowe, bakteryjne, pasożytnicze,
• choroba niedokrwienna serca,
• stany pozawałowe,
• nadmierne spożycie alkoholu,
• działanie różnych czynników toksycznych, metabolicznych, immunologicznych,
• choroby gruczołów wydzielania wewnętrznego,
• dziedziczenie genetyczne,
• niedobory składników pokarmowych spowodowane przez niewłaściwe odżywianie,
• zatrucia,
• występujące w przebiegu innych chorób, itd.

Zapytania z Google:

• kardiomiopatia
• kardiomiopatia przerostowa
• budowa i funkcja serca
• kardiomiopatia rozstrzeniowa
• kardiomiopatia zastoinowa
• zapalenie osierdzia sercowego
• przerost ściany lewej komory serca
• przerost mięśnia sercowego
• kardiomiopatia pologowa
• budowa i funkcje serca

Fibromialgia jest to zespół chorobowy, charakteryzujący się uogólnionym bólem w układzie mięśniowo-szkieletowym z występowaniem charakterystycznych punktów, rozmieszczonych symetrycznie (tzw. punktów wyzwalających), wrażliwych na ucisk.

Objawy tej choroby są następujące

• dolegliwości bólowe wskutek ucisku tzw punktów wyzwalających, które obejmują różne okolice,
• charakterystyczny początek choroby,
• ból nasilający się rano wraz ze zmianą pogody, stresem i niepokojem,
• średniego stopnia wysiłek fizyczny, urlop, wypoczynek, powodują zmniejszenie dolegliwości bólowych,
• nieprawidłowe wolne ruchy podczas IV fazy snu,
• uczucie ogólnego osłabienia lub zmęczenia,
• przewlekłe bóle głowy,
• niepokój, depresja,
• zmniejszona wytrzymałość fizyczna,
• subiektywne uczucie drętwienia lub obrzęku nie potwierdzone badaniem neurologicznym,
• osłabienie kontaktów towarzyskich.

Przyczyny wystąpienia fibromialgii nie są do końca poznane, uważa się jednak że do powstania tej choroby mogą predysponować

• utrata IV fazy snu,
• napięcie nerwowe,
• uraz,
• depresja,
• zmiany pogody,
• stwierdza się zmniejszenie stężenia somatomedyny C  (mediator działania hormonu wzrostu) oraz podwyższenie stężenia substancji P, która będąc neuroprzekaźnikiem może odpowiadać za przekazywanie bodźców bólowych,
• stwierdzono również w płynie mózgowo-rdzeniowym małe stężenie serotoniny, jednak leki wpływające na jej stężenie nie przynoszą efektu w leczeniu fibromialgii.

Fibromialgia jest to choroba o niekorzystnych rokowaniach, pomimo leczenia objawy utrzymują się u większości chorych. Tylko ok 25% chorych osiąga remisję choroby. U znacznego odsetku chorych jest konieczna zmiana trybu życia, gdyż nie są oni w stanie wykonywać dotychczasowych zajęć.

Zapytania z Google:

• fibromialgia
• fibromyalgia objawy punkty
• objawy fibromialgii
• fibromialgia jak powstaje
• fibromialgia rokowania
• fibromyalagia rokowania
• fibromyalgia objawy
• ucisk

Chromanie przystankowe jest to związany z niedokrwieniem objaw chorobowy, polegający na wystąpieniu bólu kończyn dolnych, uczuciu zmęczenia po niewielkim wysiłku fizycznym.

W zależności od stopnia niedrożności i miejsca zwężenia tętnic, chory może odczuwać ból w całej nodze lub też tylko w łydce, udzie lub/i pośladku. Przyczyną może być również zespół usidlenia tętnicy podkolanowej.

Podwyższone ryzyko wystąpienia objawów chorobowych wiążą się z:

• paleniem papierosów,
• cukrzycą, zwłaszcza jeśli jest ona nieprawidłowo kontrolowana,
• nadciśnieniem tętniczym,
• miażdżycą,
• otyłością,
• brakiem odpowiedniej aktywności ruchowej,
• zaburzeniami poziomu tłuszczów we krwi.

Objawy chromienia przestankowego to:

• ból kończyn,
• uczucie napięcia i osłabienie kończyn,
• ból występujący w czasie chodzenia i ustępujący podczas odpoczynku (stąd nazwa choroby), co znacznie ogranicza aktywność życiową chorych,
• zaniki mięśni i owłosienia kończyn dolnych,
• chorzy często starają się oszczędzać chorą kończynę i w związku z tym utykają.

Chromaniu przestankowemu można zapobiec poprzez:

• rzucenie palenia papierosów,
• unikanie pomieszczeń w których pali się papierosy,
• zmniejszenie masy ciała w przypadku osób otyłych,
• zwiększenie aktywności fizycznej, regularne wykonywanie ćwiczeń,
• odpowiednie leczenie cukrzycy i nadciśnienia tętniczego,
• zmniejszenie ilości tłuszczów nasyconych w pomieszczeniu i zastąpienie ich tłuszczami nienasyconymi.

Zapytania z Google:

• chromanie przestankowe
• chromania przystankowa
• chromanie przystankowe
• chromania przestankowa
• ból kończyn dolnych
• tetnica w nodze
• przystankowy ból w łydce
• usidlenie tętnicy
• otyłość a chromanie
• usidlenie tętnicy podkolanowej

Chemioterapia jest to używanie syntetycznych związków chemicznych w celu zwalczania chorób wywołanych przez drobnoustroje i pasożyty, a także chorób nowotworowych.
Pojęcie chemioterapii wprowadził do medycyny Paul Ehrlich.

W chemioterapii drobnoustrojów stosuje się chemioterapeutyki, do których zalicza się: syntetyczne antybiotyki, chinolony, pochodne nitrofuranu, pochodne nitroimidazolu oraz sulfonamidy.

W chemioterapii chorób nowotworowych używa się cytostatyków.

Rodzaje chemioterapii:

• radykalne,
• uzupełniająca,
• wstępna,
• regionalna,
• paliatywna.

Skutki uboczne chemioterapii:

• nudności,
• wymioty,
• utrata apetytu,
• zmieniony smak,
• niedokrwistość,
• wysypka skórna,
• neutropenia,
• trombocytopenia,
• pogorszenie pracy serca i płuc,
• uczucie słabości, zmęczenie,
• wypadanie włosów,
• owrzodzenia jamy ustnej,
• wzmożona nerwowość,
• utrata popędu seksualnego,
• zmniejszona odporność na różnego rodzaju infekcje i zranienia.

Zapytania z Google:

• chemioterapia
• chemioterapia regionalna
• jakie rodzaje chemioterapi s±
• w chemioterapii drobnoustrojów stosuje
• chemioterapia rodzaje
• ehrlich chemioterapia
• nerwowośc po chemioterapii

Chłoniak jest to grupa nowotworów  występujących w układzie limfatycznym (chłonnym).
Tak więc dotyczy śledziony, tkanki limfatycznej błony nosowej, gardłowej, przewodu pokarmowego. Najczęściej jednak chłoniak dotyka węzłów chłonnych.
Chłoniak wykrywany jest corocznie w ok. 7 tys. Polaków w różnym wieku. Bardzo wskazane jest jak najszybsze postawienie dokładnej diagnozy.

Wyróżniamy 2 rodzaje chłoniaków:

• ziarniczy, inaczej zwany chorobą Hodgkina (wykrywany u ok tys. Polaków rocznie),
• nieziarniczy (stanowiący resztę wykrywanych przypadków, ok. 6 tys.).

Przyczyny i czynniki predysponujące do możliwości zachorowania na chłoniaka:

• chłoniaki nieziarnicze są najczęściej dziełem przypadku, powstają w wyniku błędu w obrębie DNA,
• mogą wystąpić min. na skutek zakażenia HIV, bakterią Helicobacter pyroli i zapalenia wątroby typu C,
• wśród osób pracujących przy produkcji gumy, paliw, leków, obróbce drewna i metali, wśród hodowców roślin i bydła, drukarzy, pracowników pralni chemicznych, zakładów pogrzebowych, salonów kosmetycznych,
• palenie papierosów, zażywanie narkotyków,
• kontakt z azotanami (obecnymi w wodzie pitnej), środkami ochrony roślin (zwłaszcza chwastobójczymi), dioksynami (substancjami powstającymi przy produkcji pestycydów), amoniakiem i rozpuszczalnikami organicznymi (min. Benzenem),
• kontakt z fenytoiną (stosowaną w leczeniu padaczki),
• wrodzone niedobory odporności,
• reumatoidalne zapalenie stawów,
• osoby po przeszczepach i transfuzjach,
• osoby z astmą, alergią, celiakią, gruźlicą,
• przebyta radioterapia lub chemioterapia,

Objawy chłoniaka, mogą przypominać mniej groźne choroby i są mało charakterystyczne:

• brak energii,
• duszności po wysiłku,
• powiększone węzły chłonne,
• spadek wagi ciała, podwyższona, utrzymująca się temperatura ciała,
• czasami guz w obrębie migdałka podniebiennego lub jamy brzusznej.

Mylne objawy bardzo często są przyczyną zbyt późnego wykrycia chłoniaka przez specjalistę, niejednokrotnie walka z chorobą z tego powodu jest nieskuteczna.

Najczęstszym podejmowanym leczeniem jest chemioterapia i radioterapia, wspomagane przeszczepem szpiku.

Zapytania z Google:

• układ limfatyczny
• chłoniak w pachwinie
• chłoniak objawy
• chłoniak limfatyczny
• chłoniak nieziarniczy
• zdjecia chłoniaka
• chłoniak na pachwinie
• chłoniak ziarniczy
• uklad limfatyczny
• chłoniaka układu chłonnego

Czerwienica prawdziwa inaczej nazywana jest chorobą Vaqueza lub nadkrwistością.
Jest to pierwotna choroba mieloproliferacyjna przebiegająca ze zwiększeniem liczby erytrocytów, granulocytów  i płytek krwi, z przewagą erytropoezy.
Choroba obejmuje układ krwiotwórczy. Jest przykładem, że nadmiar niektórych składników krwi może być tak samo szkodliwy jak ich niedobór.

Objawy czerwienicy właściwej:

• wczesne stadia choroby mogą przebiegać bezobjawowo,
• bóle głowy, zawroty, szum w uszach,
• świąd skóry po gorącej kąpieli,
• krwawienie z nosa,
• niewyraźne widzenie,
• skłonność do powstawanie krwawych podbiegnięć,
• podwyższone stężenie histaminy w surowicy krwi,
• bóle kości (żeber, mostka),
• incydenty zatorów tętniczych i żylnych,
• wzmożona potliwość,
• utrata masy ciała,
• nadmierna lepkość krwi.

Przyczyny powstawania czerwienicy nie są do końca poznane i wyszczególnione, wiadomo jednak, że czynnikami ryzyka sprzyjającymi występowaniu tej choroby jest dziedziczenie rodzinne, a także pochodzenie żydowskie (zwiększona częstotliwość zachorowań).

W celu rozpoznania choroby przeprowadza się dokładne badania krwi.
Leczenie jest indywidualne dla każdego chorego, metodą pomocniczą leczenia jest stosowanie upływów krwi.

Drugą odmianą czerwienicy jest czerwienica rzekoma.
Czerwienica objawowa (inaczej nazywana rzekomą) jest spowodowana zwiększoną, przekraczającą dopuszczalne normy, liczbą krwinek czerwonych, która powstała na skutek prób zaadaptowania się organizmu do trudnych warunków tlenowych.
Ta dolegliwość nie jest chorobą. Jest to raczej reakcja organizm na niedotlenienie na przykład u ludzi mieszkających na znacznych wysokościach. Występuje także u osób przewlekle chorych na choroby płuc oraz u osób z wadami wrodzonymi serca. Przez niektóre źródła nazywana jest również czerwienicą wtórną.

Zapytania z Google:

• czerwienica
• czerwienica prawdziwa
• czerwienica rzekoma
• czerwienica przyczyny
• nadkrwistość
• czerwienica prosta
• Czerwienica prawdziwa/ choroba Vaqueza
• choroba czerwienica
• czerwienica objawowa
• [płytki krwi

Ciąża jest to odmienny stan fizjologiczny organizmu kobiety.
Ciąża jest wyjątkowym okresem w życiu każdej kobiety, wypełnionym szczęściem a zarazem niepokojem o zdrowie i prawidłowy rozwój nowego życia.
Ciąża wiąże się z wieloma zmianami w organizmie kobiety, dotyczącymi zarówno ciała jak i samopoczucia.

Zaleca się, aby planując powiększenie rodziny, kobieta przygotowała swój organizm na poczęcie nowego życia poprzez odpowiednie odżywianie, odpoczynek, ograniczenie stresu, przyjmowanie preparatu witaminowego kwasu foliowego,  zmianę trybu życia. Na etapie planowanie ciąży warto udać się do lekarza.

Bardzo często kobieta zauważa tzw. pierwsze objawy ciąży, najczęściej jednak jest to fałszywy alarm. Właściwe pierwsze objawy ciąży stają się zauważalne dopiero po kilku tygodniach od zapłodnienia, a doszukiwanie się objawów kilka dni po stosunku i domniemanym zapłodnieniu jest bezpodstawne.

Przebieg ciąży jest podzielony na trzy okresy zwane trymestrami. Trymestry są związane ze zmianami zachodzącymi w organizmie płodu i kobiety ciężarnej.

Pierwsze objawy, odczuwane przez kobietę, mogące sugerować zajście w ciąże to:

• zatrzymanie krwawienia miesiączkowego, (niektóre kobiety miewają po zapłodnieniu trzy, nawet cztery krwawienia w terminach przypadających na okres menstruacji, lub krwawienie może wystąpić 10-12 dni po zapłodnieniu co później może być mylące w określeniu właściwej daty porodu),
• nudności,
• wymioty,
• ślinotok,
• zgaga,
• wzdęcia brzucha,
• nadmierne zmęczenie i senność zwłaszcza w godzinach popołudniowych;

Prawdopodobne i pewne objawy ciąży:

• podwyższona temperatura ciała (ponad 37ºC) utrzymująca się 2-3 tyg po owulacji,
• zmiany w gruczołach piersiowych – powiększenie, obrzmienie, wzrost napięcia, poszerzenie naczyń żylnych widocznych pod skórą, przebarwienie brodawek i obwódek piersiowych, ok 8 tyg piersi stają się bardziej wrażliwe, bolesne, a także pełniejsze, dookoła brodawek powstają niewielkie guzki, które są ujściami gruczołów łojowych,
• zmiany w narządach płciowych stwierdzane podczas wizyty u ginekologa,
• pozytywny wynik testu ciążowego (nie daje jednak 100% pewności).

Należy pamiętać, że w pierwszych dniach ciąży kobieta nie może być pewna swojego odmiennego stanu, bez wizyty u lekarza.

Zalecenia dla kobiet w ciąży:

• odpowiednia dieta,
• spokój,
• przerwy na wypoczynek,
• więcej snu, wcześniejsze chodzenie spać,
• unikanie wszelkich czynników szkodliwych, jak picie alkoholu, palenie papierosów, środków pobudzających, między innymi mocnej kawy i herbaty (zwężenie naczyń krwionośnych),
• higiena życia płciowego,
• wstrzemięźliwość płciowa w pierwszych i ostatnich dwóch miesiącach ciąży,
• odpowiednia higiena ciała, ze szczególnym zwróceniem uwagi na sutki i zewnętrzny narząd rodny,
• ubrania odpowiednie do pory roku, lekkie niekrępujące,
• dobór odpowiedniego obuwia, wysokie obcasy wpływają niekorzystnie na statykę ciężarnej,
• ćwiczenia fizyczne jak najbardziej wskazane.
• konieczna jest gimnastyka, powinna być uprawiana od 5 miesiąca ciąży,
• Kobiety w ciąży nie muszą rezygnować z wykonywania prac domowych czy zawodowych, jeżeli ciąża przebiega prawidłowo, a środowisko pracy nie jest szkodliwe dla niej i rozwijającego się płodu (np. promienie rtg, środki chemiczne, jak arsen, i inne trujące substancje).

Nerki są parzystym narządem stanowiącym najważniejszą część układu wydalniczego organizmu. Nerek usuwają z moczem szkodliwe produkty przemiany materii, regulują objętość płynów ustrojowych, zatrzymują składniki niezbędne dla organizmu, które uległy przefiltrowaniu do moczu pierwotnego, wpływają na układ kostny przez produkcję aktywnych postaci witaminy D3, na prawidłową erytropoezę , na ciśnienie tętnicze krwi, mają wpływ na równowagę kwasowo-zasadową organizmu (pH krwi), dzięki możliwości zakwaszania moczu.

Przyczyny chorób nerek i układu moczowego:

• przemarznięcie spowodowane niewłaściwym ubiorem, siedzeniem na betonie czy wilgotnej ziemi,
• zbyt małe ilości spożywanych płynów,
• brak odpowiedniej higieny osobistej,
• wysiłkowe „przetrzymywanie” moczu,
• zmiana w częstotliwości oddawania moczu,
• odczuwalne parcie na pęcherz,
• zakażenia bakteryjne, wirusowe, grzybicze.

Głównie występujące choroby nerek:

• zapalenie kłębuszków nerkowych,
• torbielowatość nerek,
• nefropatia cukrzycowa,
• nerczyca, lub zespół nerczycowy,
• zakażenia nerek lub dróg moczowych,
• kamica nerkowa,
• inne wady rozwojowe nerek i układu moczowego,
• nowotwory nerek i pęcherza moczowego.

Objawy chorób nerek:

• kolka, ból w dolnej części pleców,
• niewydolność nerek,
• pienienie się moczu,
• zapach amoniaku w moczu,
• nocne i dzienne moczenie,
• opuchnięte okolice oczu, ręce i dolne partie stóp,
• widoczny mocz we krwi, zmiana barwy moczu,
• skurcze i drętwienie rąk i nóg,
• niemiły posmak w ustach,
• gorączka niewiadomego pochodzenia, nie mająca racjonalnego wytłumaczenia,
• zapach amoniaku wydobywający się z ust,
• pobudliwość lub senność.

Leczenie chorób nerek:

• stosowanie diety odciążającej nerki,
• likwidacja ognisk zapalnych,
• stosowanie leków usprawniających przesączanie nerek,
• leki przeciwbakteryjne,
• odtruwające organizm zabiegi dializacyjne w postaci tzw. dializy otrzewnowej lub hemodializy,
• przeszczep nerki,
• laserowe lub tradycyjne usuwanie kamieni w przypadku kamicy,
• w przypadku raka nerki operacyjne usunięcie guza.

Zapytania z Google:

• choroby nerek
• nowotwór nerki
• Nerczyca
• amoniak a choroba nerek
• siedzenie na zimnym choroby nerek
• siedzenie na zimnym a nerki
• nerki a układ kostny
• najważniejsza częśc nerki
• mocz o zapachu amoniaku brak wiaminy d
• leki usprawniające przesączanie nerek

Choroby oczu to coraz częstsze dolegliwości dzisiejszego społeczeństwa. Jest to cała grupa schorzeń o różnym podłożu i pochodzeniu.
Najczęściej to co widzimy jest tym co zapamiętujemy i odczuwamy najintensywniej, dlatego tak ważne jest utrzymanie narządu wzroku w jak najlepszej formie przez jak najdłuższy okres czasu.

Główne przyczyny chorób oczu:

• uszkodzenia chemiczne i mechaniczne,
• zbyt długie przebywanie przed komputerem, telewizorem,
• zakażenia bakteryjne, wirusowe i grzybicze,
• nowotwory,
• czytanie, pisanie przy niewłaściwym oświetleniu, itd.

Podział chorób oczu jest następującym:

• choroby narządu łzowego,
• choroby powiek,
• choroby spojówek,
• choroby gałki ocznej; rogówki, twardówki, jagodówki, ciałka szklistego, soczewki, siatkówki,
• choroby nerwu wzrokowego,
• choroby oczodołu.

Objawy chorób oczu, które powinny być skonsultowane z lekarzem:

• nieustępujące swędzenie, zaczerwienienie,
• nadmierne łzawienie,
• zmiany pola widzenia, zwężenie widzianego obrazu,
• pogorszenie widzenia, podwojenie obrazu,
• ból,
• opuchlizna okolic oczu, powiek,
• przekrwienie spojówki,
• wydzielina ropna lub śluzowo-ropna,
• nadmierna suchość oka,
• nagłe pojawienie się  plamki krwi na oku, spowodowane wylewem podspojówkowym,
• zgrubienie na powiece,
• wytrzeszcz gałki ocznej.

Leczenie chorób oczu
Choroby oczu można leczyć zachowawczo lub operacyjnie.
W leczeniu chorób oczu stosowane są różnego rodzaju krople i maści wprowadzane bezpośrednio do oka, leki doustne, m.in. antybiotyki.
Dobre skutki w okulistyce osiągane są poprzez leczenie hormonalne, przede wszystkim stosowanie hormonu kory nadnerczy – kortyzonu.
Niekiedy konieczna jest interwencja chirurgiczna, (np. przeszczep rogówki)
Niektóre choroby oczu są leczone poprzez korektę odpowiednio dobranymi okularami, w zależności do rodzaju wady wzroku (krótkowzroczność, dalekowzroczność).

Zapytania z Google:

• choroby oczu
• choroby oczu zdjęcia
• choroba oczu
• zdjecia chorób oczu
• choroby oka
• choroby wzroku
• czytanie chorób z oka
• grzybica oka
• zdjęcia chorób oka
• wylew podspojówkowy

Tarczyca jest to gruczoł wydzielania wewnętrznego umiejscowiony w przedniej części szyi.
Wydzielane przez tarczycę hormony posiadają liczne funkcje, m.in. regulują metabolizm organizmu oraz biorą udział w regulacji gospodarki wapniowo-fosforowej.

Choroby tarczycy to:
1) Niedoczynność tarczycy:

• wole niedoczynne,
• niedorozwój umysłowy,
• hashimoto.

2) Nadczynność tarczycy:

• choroba Gravesa-Basedowa,
• wole nadczynne (wole guzkowe).

3) Warianty anatomiczne i anomalie rozwojowe.
4) Nowotwory.

Objawy towarzyszące chorobom tarczycy:

• wole,
• tachykardia,
• zaburzenia rytmu serca,
• zaburzenia emocjonalne,
• utrata lub brak przyrostu masy ciała,
• nadmierne łaknienie,
• wytrzeszcz oczu,
• sucha, gładka skóra, nadmierna potliwość, itd.

Przyczyny chorób tarczy:

• ekspozycja na promieniowanie, takie jak miało miejsce po katastrofie w Czarnobylu,
• nadmiar lub niedobór jodu,
• niektóre leki,
• nadmierne spożywanie niektórych nieugotowanych produktów spożywczych,
• radioterapia  tkanek i narządów znajdujących się w sąsiedztwie tarczycy,
• zabiegi chirurgiczne nowotworów tarczycy,
• leczenie jodem radioaktywnym (RAI).

W zależności od specyfiki leczonej choroby tarczycy mogą być stosowane następujące metody leczenia:

• leki farmakologiczne,
• zabiegi chirurgiczne,
• terapia radioaktywna.

Zapytania z Google:

• niedoczynność tarczycy
• nadczynność tarczycy
• wole tarczycy
• tarczyca niedoczynność
• tarczyca nadczynnosc
• tarczyca wole
• wole hashimoto
• wole tarczyca
• zapalenie tarczycy hashimoto
• wole tarczycowe

Cholesterol jest to lipid z grupy steroidów zaliczany także do alkoholi. Pochodne cholesterolu występują w błonie każdej komórki zwierzęcej, działając na nią stabilizująco i decydując o wielu jej własnościach.

Potocznie cholesterolem nazywane są obecne w osoczu krwi pokrewne substancje lipidowe – lipoproteiny, w skład których między innymi wchodzi także cholesterol.
W organizmie człowieka cholesterol występuje w tkankach i w osoczu krwi w postaci wolnej oraz w postaci zestryfikowanej długołańcuchowymi kwasami tłuszczowymi.

Cholesterol sam w sobie nie jest dla organizmu szkodliwy, a nawet pełni ważne funkcje w organizmie:

• wykorzystywany do budowy komórek nerwowych i błon komórkowych,
• bierze udział w powstawaniu kwasów żółciowych i syntezie hormonów kory nadnercza,
• niezbędny do syntezy witaminy D,
• pełni rolę „zaprawy murarskiej” uszczelniającej ubytki w naczyniach krwionośnych, zapobiegając w ten sposób krwawieniom.

Objawy chorobowe ujawniają się gdy dochodzi do zaburzeń w gospodarce cholesterolu.

Organizm ludzki produkuje ok 80% niezbędnej ilości cholesterolu, pozostała część dostarczana jest mu z pożywienia. Organizm posiada mechanizm regulujący poziom cholesterolu. Jeżeli spożywane  pokarmy dostarczą zbyt dużo cholesterolu, organizm w warunkach prawidłowych zmniejsza jego wytwarzanie. Problem zaczyna pojawiać się gdy system samoregulujący jest uszkodzony i nie działa w prawidłowo, wówczas dochodzi do jego nadprodukcji.
Niewłaściwy cholesterol czyli frakcja LDL osadza się w naczyniach krwionośnych, tworząc płytkę miażdżycową. W wyniku czego zwęża się światło tętnic i zmniejsza przepływ krwi, co może powodować zawał serca lub udar mózgu. Skutki zbyt wysokiego stężenia frakcji LDL w surowicy krwi mogą być bardzo poważne.

W przypadku wystąpienia zaburzeń w gospodarce cholesterolem powinno się ograniczyć jego spożywanie, przez co można zmniejszyć ryzyko choroby niedokrwiennej serca.
W tym celu należy m.in. :

• zwiększyć konsumpcję tłuszczów nienasyconych (pochodzenia roślinnego),
• ograniczyć spożycie tłuszczów nasyconych (głównie pochodzenia zwierzęcego),
• regularnie spożywać błonnik pokarmowy,
• wzbogacić dietę o większe ilości warzyw i pieczywa razowego.

Podwyższonemu poziomowi cholesterolu zwykle towarzyszy zwiększony poziom trójglicerydów,  taki stan w organizmie nosi nazwę hiperlipidemii.
Hiperlipidemia może początkowo przebiegać bezobjawowo i najczęściej wykrywana jest w trakcie badań lekarskich. Skutki podwyższonego cholesterolu LDL to:

• miażdżyca żył i tętnić,
• zakrzepica,
• choroba niedokrwienna serca,
• zawał serca,
• udar mózgu.

W sytuacji poważnego zagrożenia miażdżycą bardzo skuteczna metodą walki z nią są chelatacje.
Choremu podaje się leki wpływające na obniżenie cholesterolu i trójglicerydów we krwi, zaleca się zmianę sposobu odżywiania i stylu życia.

Bardzo ciekawy jest fakt, że miażdżyca jest procesem dynamicznym  wykazującym skłonność do cofania się.
Zostało to w szczególności jasno wykazane w jednoznacznym badaniu, w którym oceniono wpływ na zachowanie się miażdżycy tętnic wieńcowych takich czynników, jak dieta bardzo niskotłuszczowa (około 10% ogółu energii) i bardzo niskocholesterolowa (poniżej 5 mg dziennie), zaprzestanie palenia papierosów, umiarkowany wysiłek fizyczny oraz kontrolowanie stresu psychicznego. Po roku przestrzegania powyższych zaleceń wystąpiła regresja miażdżycy udokumentowana badaniami, oraz znaczną poprawą kliniczną u chorych. Zaobserwowano również znaczny spadek poziomu cholesterolu całkowitego i cholesterolu LDL. Było to pierwsze badanie kliniczne, które wykazało, że daleko idące zmiany stylu życia, są w stanie spowodować regresję nawet ciężkiej miażdżycy tętnic wieńcowych już po roku.

Choroby skóry to ogólnie mówiąc schorzenia obejmujące skórę, zwane ogólnie dermatozami.
Są to dolegliwości różnego pochodzenia i mogą mieć wiele przyczyn.
Klasyfikacja chorób skóry ulega ciągłym zmianom, ponieważ ciągle odkrywane są nowe przyczyny i mechanizmy ich powstawania.

Obecnie istnieje następujący podział na grupy chorób ze względu na przyczynę ich wystąpienia:

• grzybicze,
• pasożytnicze,
• bakteryjne,
• wirusowe,
• alergiczne,
• autoimmunologiczne,
• wysypki polekowe,
• genetyczne,
• wywołane czynnikami fizycznymi.

Zmiany skórne mogą mieć następujący charakter:

• grudkowy,
• łuszczycowy,
• łuszczycopodobny,
• pęcherzowy,
• rumieniowy,
• rumieniowo – złuszczający.

Obraz mikroskopowy wyróżnia 3 rodzaje chorób skórnych:

• ziarniaki,
• chłoniaki,
• nowotwory złośliwe.

Leczenie chorób skóry jest bardzo różnorodne, zależy od przyczyny zakażenia, rodzaju zmian, oraz ich rozległości na ciele.

Zapytania z Google:

• choroby skóry
• choroba skóry
• podział chorób skóry
• choroby cywilizacyjne rodzaje
• choroby skóry ogólnie
• przyczyny powstawania chorob skory
• dolegliwosci skory
• www gogle liszajec rumieniowy
• rodzaje chorób cywilizacyjnych
• rodzaje chorob skor

Choroba lokomocyjna to schorzenie wywoływane podczas poruszania się dowolnymi środkami transportu. Przyczyną tej dolegliwości jest brak zgodności bodźców, sygnałów wzrokowych i błędnika, odbieranych przez mózg.
Łatwo można to wytłumaczyć na  następującym przykładzie; podczas jazdy wzrok odbiera zmianę otaczającego krajobrazu, co następnie mózg interpretuje jako ruch, natomiast błędnik, jako narząd równowagi, nie odnotowuje zmian położenia ciała. Reaguje natomiast na siły powstające podczas jazdy w trakcie hamowania, przyspieszania, kiwania się pojazdu, co w efekcie skutkuje brakiem zgodności bodźców z określoną sytuacją.
Choroba lokomocyjna zwykle ustępuje po zakończeniu odbywanej podróży i nie wywołuje żadnych powikłań. Zdarzają się ciężkie przypadki, które w konsekwencji mogą doprowadzić do wycieńczenia organizmu.

Objawy choroby lokomocyjnej są następujące:

• brak apetytu,
• złe samopoczucie,
• zmęczenie,
• uczucie niewygody,
• nudności,
• zawroty i bóle głowy,
• nadmierne pocenie się,
• suchość w ustach lub ślinotok,
• wymioty.

Aby ograniczyć dolegliwości choroby lokomocyjnej osoby na nią cierpiące powinny:

• zawsze siedzieć przodem do kierunku jazdy,
• ograniczyć posiłek przed podróżą do minimum i nie pić wcześniej wody gazowanej,
• w autobusie i pociągu wybierać miejsca jak najdalej osi kół, a w samolocie zająć miejsca nad skrzydłem, od strony okna,
• w czasie jazdy unikać śledzenia wzrokiem mijanych przedmiotów,
• jeśli będzie to możliwe rozłożyć fotel do pozycji półleżącej,
• często wietrzyć pojazd i robić przestanki na świeżym powietrzu,
• wypocząć przed podróżą,
• zaopatrzyć się w plastikowe worki, na wypadek wymiotów,
• zażyć przed podróżą środki osłabiające dolegliwości chorobowe,
• w razie mdłości zamknąć oczy i głęboko oddychać, zrobić przestanek.

Zapytania z Google:

• choroba lokomocyjna
• CHOROBY wywołane brakiem ruchu
• CHOROWAC NA CHOROBE MORSKA
• podaj przykłady sytuacji wywołujących chorobę lokomocyjną
• przykłady sytuacji wywołujących chorobę
• sytuacje wywołujące chorobę lokomocyjną

Bezpłodność jest obecnie zjawiskiem bardzo często występującym, statystycznie co 6 para małżeńska ma problemy z posiadaniem potomstwa.
W Polsce problem bezpłodności dotyczy około 2,5 mln kobiet i mężczyzn.
Błędne było obowiązujące jeszcze kilka lat wstecz przekonanie, że bezpłodność dotyczy głównie kobiet, obecnie odsetek bezpłodności u obu płci jest równy.

O niepłodności możemy mówić wówczas, gdy po 6 miesiącach regularnego współżycia 4-5 razy w tygodniu, bez stosowania środków antykoncepcyjnych kobieta nie zaszła w ciążę.
Niepłodność trudno jednoznacznie określić mianem choroby z perspektywy medycznej, gdyż jedynym jej objawem jest brak potomstwa.

Niepłodność mogą powodować:

• niemożność wytworzenia przez któreś z partnerów komórek rozrodczych,
• niemożności zapłodnienia komórek rozrodczych,
• inne choroby.

Główne przyczyny niepłodności:
U kobiet:

• nieprawidłowości związane z owulacją,
• brak drożności i nieprawidłowe funkcjonowanie jajowodów,
• upośledzenie zdolności macicy do przyjęcia zarodka,
• zapalenie przydatków o różnym pochodzeniu,
• przebyty/e wcześniej zabieg/i usunięcia ciąży,
• stosowanie wkładki wewnątrzmacicznej,
• przewlekłe zapalenie błony śluzowej macicy,
• palenie papierosów, stres, hałas,
• choroby przenoszone drogą płciową,
• zrosty pozapalne i pozabiegowe macicy, itd.

U mężczyzn:

• obniżona liczba plemników w nasieniu,
• zaburzenie budowy gamet,
• nieprawidłowa ruchliwość plemników,
• choroby przenoszone drogą płciową,
• przegrzanie,
• palenie tytoniu,
• choroby układu krążenia i oddechowego,
• obcisłe ubrania,
• ubrania wykonane ze sztucznych tworzyw,
• leki takie jak; morfina i jej pochodne, kokaina, duże dawki chininy, androgenów i kortykosteroidów, cymetydyna, salazosulfapirydyna, spironolakton, nitrofurantoina,
• cukrzyca, itd.

Leczenie niepłodności jest bardzo specjalistyczną i delikatną dziedziną medycyny. Pomimo, iż każdy lekarz ginekolog posiada podstawową wiedzę z tego zakresu, to bardzo często nie jest w stanie pomóc, a podejmowanie kolejnych prób posiadania potomstwa często jest tylko stratą czasu i nerwów. Właśnie dlatego parom borykającym się z problemem niepłodności zalecane są wizyty w specjalistycznych klinikach.

Zapytania z Google:

• bezpłodność

Brak apetytu to nierzadko występująca dolegliwość, najczęściej spotykany u dzieci, ale nie omija też żadnej grupy wiekowej.

Często brak apetytu to dolegliwość towarzysząca chorobie, czy zażywaniu antybiotyków lub innych leków.

Brak apetytu może także występować samodzielnie jako skutek:

• alergii pokarmowej,
• zespołu złego wchłaniania, (celiakia)
• niedoboru żelaza,
• infekcji, zatrucia pokarmowego,
• zmuszania do jedzenia,
• ograniczonego wysiłku ruchowego,
• zaparcia, biegunki,
• spożywania zwiększonych ilości słodyczy i przegryzania pomiędzy posiłkami,
• zbyt małej ilość błonnika w diecie.

Zapytania z Google:

• brak apetytu
• brak apetytu choroba
• brak apetytu i choroby

Nowotwory to grupa chorób, w których komórki organizmu zaczynają dzielić się w sposób niekontrolowany przez organizm, a nowo powstałe komórki nowotworowe nie różnicują się w typowe komórki tkanki. Utrata kontroli nad podziałami jest związana z mutacjami  genów kodujących białka uczestniczące w cyklu komórkowym: protoonkogenami  i antyonkogenami. Mutacje te powodują, że komórka wcale lub niewłaściwie reaguje na sygnały z organizmu.
Powstanie nowotworu złośliwego wymaga kilku mutacji, stąd długi, ale najczęściej bezobjawowy okres rozwoju choroby. U osób z rodzinną skłonnością do nowotworów część tych mutacji jest dziedziczona.
Dziedziną medycyny zajmującą się rozpoznawaniem i leczeniem chorób nowotworowych jest onkologia.

Wyróżniamy następujące typy nowotworów:

• nowotwory łagodne,
• nowotwory złośliwe, (nowotwór anaplastyczny, mięsak, rak, potworniak),
• nowotwory miejscowo złośliwe.

Badania diagnostyczne:

• rezonans magnetyczny,
• tomografia komputerowa,
• pozytonowa tomografia emisyjna,
• tomografia emisyjna pojedynczych fotonów,
• mammografia.

Sposoby leczenia nowotworów:

• interwencja chirurgiczna,
• chemioterapia,
• hipotermia miejscowa,
• radioterapia,
• immunoterapia.

W zależności od umiejscowienia nowotworu mogą mu towarzyszyć różne dolegliwości, np. bóle, utrata wagi, wyczuwalne guzy, uczucie osłabienia i zmęczenia, obecność krwi w plwocinach, stolcu, moczu, itd.

Zapytania z Google:

• nowotwory
• nowotwór anaplastyczny
• immunoterapia nowotworów
• nowotwory zdjęcia

Nerwice obejmują obszerną i bardzo różnorodną grupę zaburzeń, których podstawowym objawem jest lęk. Zaburzenia nerwicowe to najczęściej występująca grupa schorzeń o podłożu psychicznym, powstają na skutek nieuświadomionych konfliktów, przeżyć których człowiek nie potrafi przyswoić i uporać się z nimi. Im lepiej człowiek ma wykształconą odporność na stawiane mu na drodze przeszkody, tym odporniejszy jest na wystąpienie objawów nerwicowych.
O nerwicy możemy mówić tylko wtedy, gdy kilka objawów występuje jednocześnie i przez dłuższy czas.

Istotną rolę w rozwoju nerwicy odgrywają potęgujące się czynniki, do których zaliczamy:

• stały pośpiech,
• narastająca rywalizację, działanie pod presją,
• narastająca potrzeba osiągnięcia sukcesu,
• urbanizacja, pociągająca za sobą zmniejszenie przestrzeni życiowej, konieczność kontaktu z bardzo wieloma ludźmi,
• hałas i różnego rodzaju wpływy fizyczne i chemiczne,
• kryzys więzi rodzinnych,
• porażki w życiu osobistym i społecznym,
• straty moralne i materialne.

Do najistotniejszych sytuacji wyzwalających objawy i dolegliwości nerwicowe należą:

• wymagania otoczenia,
• obciążenia życiowe,
• trudności w rozwiązywaniu konfliktów wewnętrznych, które przewyższają możliwości przystosowawcze człowieka.

Do podstawowych objawów nerwicy zaliczamy między innymi:

• Zaburzenia wegetatywne; bezsenność, bóle głowy, serca, brzucha, duszności, wymioty, utratę apetytu, zaburzenia funkcji seksualnych, mrowienie i odrętwienia palców rąk i nóg.
• Zaburzenia lękowe w postaci fobii; w tym fobie społeczne i specyficzne (związane z konkretnymi sytuacjami bądź przedmiotami), zaburzenia lękowe w postaci nieokreślonego rozlanego niepokoju, mieszane zespoły lękowo – depresyjne, napady lękowe (lęk paniczny, utrudniające normalne funkcjonowanie).
• Egocentryzm; który występuje u wszystkich osób, w nerwicy przybiera nasiloną formę. Objawia się poczuciem niezrozumienia, postawą roszczeniową, pretensjami do otoczenia. Chory jest najważniejszym i jedynym elementem odniesienia.
• Tzw. nerwicowe błędne koło, czyli dodatnie sprzężenie zwrotne między objawami. Na przykład u chorego cierpiącego na bezsenność, potęguje się lęk przed nocą i niemożliwością zaśnięcia, co z kolei powoduje pobudzenie które uniemożliwia zasypianie. W psychoterapii, szczególny nacisk w procesie zdrowienia z nerwicy kładzie się na przerwanie błędnego koła nerwicowego.

Znaczna cześć objawów nerwicowych nie wymaga leczenia. Objawy często same ustępują np. po zmianie środowiska zamieszkania, pracy,  po dłuższym odpoczynku, pomocne mogą okazać się porady przyjaciela, itd. W większości przypadków skutecznej pomocy może udzielić internista. Skierowanie pacjenta do psychiatry jest wskazane tylko w przypadku, kiedy objawy nerwicowe utrzymują się przez dłuższy czas, lub kiedy u chorego występują objawy depresji.

Rodzaje nerwic:

• nerwica neurasteniczna; objawia się poprzez zmęczenie, osłabienie i drażliwość na wszelkie bodźce,
• nerwica histeryczna; histeria jest związana z przeniesieniem lęków na strefę somatyczną, w tym przypadku mamy doczynienia z intensywnością, ekspansją objawów oraz teatralnością w ich ujawnianiu,
• nerwica hipochondryczna; cechuje się przekonaniem o złym stanie zdrowia, skupieniem na ciele wszystkich myśli i działań,
• nerwica natręctw; charakteryzuje się obecnością nawracających uporczywych myśli natrętnych (obsesji) lub czynności przymusowych (kompulsji), chory wykonuje czynności w takiej samej kolejności każdego dnia, myśl o nieprawidłowym przebiegu wykonanego działania skłania go do powtórzenia czynności.

Zapytania z Google:

• nerwica
• nerwice
• zaburzenia nerwicowe
• nerwica wegetatywna
• nerwica histeryczna
• nerwica objawy
• rozwiązywanie konfliktów wewnętrznych nerwica
• nerwice - choroby cywilizacyjne
• zmniejszenie przestrzeni życiowej
• przerwać błędne koło w nerwicy

Choroba wieńcowa serca zwana również chorobą niedokrwienną serca, polega na niedostatecznym ukrwieniu serca, a co z tym związane na niedostatecznym zaopatrzeniu serca w tlen.
Choroba ta jest najczęściej występującą chorobą układu krążenia wśród populacji krajów rozwiniętych.

Na choroby serca składa się przeważnie wiele czynników. Główną przyczyną choroby wieńcowej jest miażdżyca naczyń wieńcowych, polega ona na odkładaniu się na ścianach naczyń blaszek miażdżycowych czyli materiału tłuszczowego z przepływającej krwi, przez co stopniowo zmniejsza się światło naczyń ograniczając dopływ krwi.

Czynniki sprzyjające rozwojowi choroby wieńcowej to :

• płeć – częściej chorują mężczyźni,
• wiek – z wiekiem rośnie ryzyko zachorowania,
• dziedziczność – większe prawdopodobieństwo występuje u osób, u których w rodzinach występowały przypadki tej choroby,
• pochodzenie etniczne,
• palenie tytoniu,
• siedzący tryb życia,
• podniesiony poziom cholesterolu,
• nadciśnienie tętnicze,
• cukrzyca.

Objawy
Najczęściej występuje dławica stabilna, coś w rodzaju dławienia, gniecenia lub pieczenia zlokalizowanego w klatce piersiowej za mostkiem. Ból zazwyczaj promieniuje do szyi, gardła, a także lewego lub prawego barku i towarzyszy mu niepokój, kołatanie serca, nudności, drętwienie rąk oraz zawroty głowy. W stabilnej postaci choroby ból pojawia się podczas wysiłku fizycznego i znika zaraz po jego zaprzestaniu.

Do badań pozwalających stwierdzić występowanie choroby wieńcowej należą

• echokardiografia,
• elektrokardiogram (EKG),
• próba wysiłkowa,
• próba wysiłkowa połączona ze scyntygrafią mięśnia serca,
• koronografia.

Leczenie ma głównie charakter objawowy. Dużą rolę odgrywa odpowiednia edukacja chorych.
Istnieją następujące drogi leczenia choroby wieńcowej:

• modyfikacja stylu życia,
• podawanie leków,
• zabiegi na tętnicach wieńcowych.

Zapytania z Google:

• choroba wieńcowa
• choroby układu krążenia
• naczynia wieńcowe
• koronografia
• serce z naczyniami wieńcowymi
• choroba niedokrwienna serca
• ukrwienie serca
• wieńcowa choroba
• choroby cywilizacyjne wieńcowa
• choroba wieńcowa choroba cywilizacyjna