Czyraczność

Czyraczność jest chorobą skóry i układu zewnątrzwydzielniczego. Czyraki to inaczej ostre ropnie mieszka włosowego spowodowane zakażeniem wywołanym przez gronkowca złocistego. Stan zapalny w wielu przypadkach rozprzestrzenia się z mieszka włosowego na otaczającą go skórę.

Główne objawy czyraczności to;

• bolesny, zapalny naciek mieszka włosowego o średnicy 1-5 cm z wytworzeniem krosty w części środkowej,
• umiejscowienie tylko na owłosionych obszarach skóry, dodatkowo narażonych na tarcie lub drobne urazy,
• wykwity mogą być pojedyncze lub mnogie,
• zmianom nie towarzyszy gorączka ani objawy ogólne,
• tkliwy podczas dotyku okołomieszkowy obrzęk o czerwonym zabarwieniu, ustępujący po wydzieleniu treści ropnej i martwiczego czopa,
• treść ropna może wypłynąć samoistnie.

Główną przyczyną dolegliwości są patogenne szczepy gronkowca złocistego.

Do czynników predysponujących do wystąpienia czyraczności zalicza się nosicielstwo patogennych szczepów gronkowca złocistego na błonach śluzowych noso-gardzieli, na skórze, w obrębie pach i w okolicy krocza. Dodatkowo do rozwoju choroby predysponuje cukrzyca, złe odżywianie, alkoholizm, pierwotne niedobory immunologiczne, przejściowa dziecięca hipogammaglobulinemia, niedobory immunologiczne związane z występowaniem grasiczaka, zespół Aldricha-Wiskotta oraz wtórne niedobory immunologiczne wywołane niektórymi chorobami.

Podczas diagnozowania rozpoznać można zapalenie mieszków włosowych, rzekome zapalenie mieszków włosowych, czyraki, pękniętą torbiel naskórkowa, ropne zapalenie gruczołów potowych pach.

W celu postawienia ostatecznej diagnozy wykonuje się posiewy bakteriologiczne treści ropni.

Zmiany patologiczne obejmują obraz histopatologiczny, widoczna jest martwica okołomieszkowa zawierająca włóknik oraz neutrofile. Głęboko pod czopem martwiczym, w tkance podskórnej, obecny jest duży ropień zawierający wybarwiające się Gram-dodatnio komórki gronkowca złocistego.

Choroba może dawać powikłania w postaci bliznowacenia, bakteriemii, uszkodzenia zastawek serca oraz uszkodzenia powierzchni stawowych.
Schorzenie może wykazywać skłonność do samoistnego ustępowania, wydzielenie treści ropnej oraz gojenie z bliznowaceniem lub bez bliznowacenia może nastąpić samoistnie w ciągu kilku dni. Zazwyczaj wykazuje przebieg przewlekły lub nawrotowy przez miesiące, a nawet lata.