Czerwienica prawdziwa
Czerwienica prawdziwa inaczej nazywana jest chorobą Vaqueza lub nadkrwistością.
Jest to pierwotna choroba mieloproliferacyjna przebiegająca ze zwiększeniem liczby erytrocytów, granulocytów i płytek krwi, z przewagą erytropoezy.
Choroba obejmuje układ krwiotwórczy. Jest przykładem, że nadmiar niektórych składników krwi może być tak samo szkodliwy jak ich niedobór.
Objawy czerwienicy właściwej:
- wczesne stadia choroby mogą przebiegać bezobjawowo,
- bóle głowy, zawroty, szum w uszach,
- świąd skóry po gorącej kąpieli,
- krwawienie z nosa,
- niewyraźne widzenie,
- skłonność do powstawanie krwawych podbiegnięć,
- podwyższone stężenie histaminy w surowicy krwi,
- bóle kości (żeber, mostka),
- incydenty zatorów tętniczych i żylnych,
- wzmożona potliwość,
- utrata masy ciała,
- nadmierna lepkość krwi.
Przyczyny powstawania czerwienicy nie są do końca poznane i wyszczególnione, wiadomo jednak, że czynnikami ryzyka sprzyjającymi występowaniu tej choroby jest dziedziczenie rodzinne, a także pochodzenie żydowskie (zwiększona częstotliwość zachorowań).
W celu rozpoznania choroby przeprowadza się dokładne badania krwi.
Leczenie jest indywidualne dla każdego chorego, metodą pomocniczą leczenia jest stosowanie upływów krwi.
Drugą odmianą czerwienicy jest czerwienica rzekoma.
Czerwienica objawowa (inaczej nazywana rzekomą) jest spowodowana zwiększoną, przekraczającą dopuszczalne normy, liczbą krwinek czerwonych, która powstała na skutek prób zaadaptowania się organizmu do trudnych warunków tlenowych.
Ta dolegliwość nie jest chorobą. Jest to raczej reakcja organizm na niedotlenienie na przykład u ludzi mieszkających na znacznych wysokościach. Występuje także u osób przewlekle chorych na choroby płuc oraz u osób z wadami wrodzonymi serca. Przez niektóre źródła nazywana jest również czerwienicą wtórną.
