Choroba wieńcowa

Choroba wieńcowa serca zwana również chorobą niedokrwienną serca, polega na niedostatecznym ukrwieniu serca, a co z tym związane na niedostatecznym zaopatrzeniu serca w tlen.
Choroba ta jest najczęściej występującą chorobą układu krążenia wśród populacji krajów rozwiniętych.

Na choroby serca składa się przeważnie wiele czynników. Główną przyczyną choroby wieńcowej jest miażdżyca naczyń wieńcowych, polega ona na odkładaniu się na ścianach naczyń blaszek miażdżycowych czyli materiału tłuszczowego z przepływającej krwi, przez co stopniowo zmniejsza się światło naczyń ograniczając dopływ krwi.

Czynniki sprzyjające rozwojowi choroby wieńcowej to :

  • płeć – częściej chorują mężczyźni,
  • wiek – z wiekiem rośnie ryzyko zachorowania,
  • dziedziczność – większe prawdopodobieństwo występuje u osób, u których w rodzinach występowały przypadki tej choroby,
  • pochodzenie etniczne,
  • palenie tytoniu,
  • siedzący tryb życia,
  • podniesiony poziom cholesterolu,
  • nadciśnienie tętnicze,
  • cukrzyca.

Objawy
Najczęściej występuje dławica stabilna, coś w rodzaju dławienia, gniecenia lub pieczenia zlokalizowanego w klatce piersiowej za mostkiem. Ból zazwyczaj promieniuje do szyi, gardła, a także lewego lub prawego barku i towarzyszy mu niepokój, kołatanie serca, nudności, drętwienie rąk oraz zawroty głowy. W stabilnej postaci choroby ból pojawia się podczas wysiłku fizycznego i znika zaraz po jego zaprzestaniu.

Do badań pozwalających stwierdzić występowanie choroby wieńcowej należą

  • echokardiografia,
  • elektrokardiogram (EKG),
  • próba wysiłkowa,
  • próba wysiłkowa połączona ze scyntygrafią mięśnia serca,
  • koronografia.

Leczenie ma głównie charakter objawowy. Dużą rolę odgrywa odpowiednia edukacja chorych.
Istnieją następujące drogi leczenia choroby wieńcowej:

  • modyfikacja stylu życia,
  • podawanie leków,
  • zabiegi na tętnicach wieńcowych.
Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---