Choroba lokomocyjna

Choroba lokomocyjna to schorzenie wywoływane podczas poruszania się dowolnymi środkami transportu. Przyczyną tej dolegliwości jest brak zgodności bodźców, sygnałów wzrokowych i błędnika, odbieranych przez mózg.
Łatwo można to wytłumaczyć na  następującym przykładzie; podczas jazdy wzrok odbiera zmianę otaczającego krajobrazu, co następnie mózg interpretuje jako ruch, natomiast błędnik, jako narząd równowagi, nie odnotowuje zmian położenia ciała. Reaguje natomiast na siły powstające podczas jazdy w trakcie hamowania, przyspieszania, kiwania się pojazdu, co w efekcie skutkuje brakiem zgodności bodźców z określoną sytuacją.
Choroba lokomocyjna zwykle ustępuje po zakończeniu odbywanej podróży i nie wywołuje żadnych powikłań. Zdarzają się ciężkie przypadki, które w konsekwencji mogą doprowadzić do wycieńczenia organizmu.

Objawy choroby lokomocyjnej są następujące:

• brak apetytu,
• złe samopoczucie,
• zmęczenie,
• uczucie niewygody,
• nudności,
• zawroty i bóle głowy,
• nadmierne pocenie się,
• suchość w ustach lub ślinotok,
• wymioty.

Aby ograniczyć dolegliwości choroby lokomocyjnej osoby na nią cierpiące powinny:

• zawsze siedzieć przodem do kierunku jazdy,
• ograniczyć posiłek przed podróżą do minimum i nie pić wcześniej wody gazowanej,
• w autobusie i pociągu wybierać miejsca jak najdalej osi kół, a w samolocie zająć miejsca nad skrzydłem, od strony okna,
• w czasie jazdy unikać śledzenia wzrokiem mijanych przedmiotów,
• jeśli będzie to możliwe rozłożyć fotel do pozycji półleżącej,
• często wietrzyć pojazd i robić przestanki na świeżym powietrzu,
• wypocząć przed podróżą,
• zaopatrzyć się w plastikowe worki, na wypadek wymiotów,
• zażyć przed podróżą środki osłabiające dolegliwości chorobowe,
• w razie mdłości zamknąć oczy i głęboko oddychać, zrobić przestanek.