Zakupoholizm jest również zaliczany do grona chorób. Jest to rodzaj swoistego uzależnienia od zakupów. Najczęściej jednak zakupoholizm jest tematem tabu. Nie jest nałogiem tak szkodliwym jak narkomania czy alkoholizm, lecz nie może być bagatelizowany.
W obecnym czasie zakupoholizm zaczyna dosięgać coraz większej liczby ludzi, zarówno kobiet jak i mężczyzn.

Prosto zakupoholizm można wyjaśnić w następujący sposób: osoba wybiera się na zakupy z listą najpotrzebniejszych zakupów, wychodzi natomiast z pełnym wózkiem najróżniejszych przedmiotów, które później okazują się całkowicie niepotrzebne.

Z badań przeprowadzonych przez USA wynika,że obecnie co dwudziesta osoba w populacji cierpi na zakupoholizm.
Niejednokrotnie zakupoholikiem może stać się człowiek o słabej woli, ulegający pokusom i promocjom oferowanym przez supermarkety, galerie, hipermarkety. Na wystąpienie problemu ma także wpływ przyjazna atmosfera w sklepie zachęcająca do dłuższego pobytu w nim, relaksacyjna muzyka, miła obsługa delikatnie zachęcająca do zakupu jakiejś niepotrzebnej rzeczy.

Przyczyn nadmiernego kupowania jest bardzo wiele, w tym aspekcie dużą rolę odgrywa dyktująca warunki psychika, kupujemy na zasadzie:

• bo tego potrzebujemy,
• bo chcemy właśnie tej rzeczy,
• bo chcemy być na topie,
• żeby zastąpić tym coś, czego potrzebujemy,
• aby zastąpić coś czego nam brakuje w życiu,
• poprawienia sobie humoru.

Osoba uzależniona od zakupów musi poddać się leczeniu, w przeciwnym razie niekontrolowane wydawanie pieniędzy i zaciąganie kredytów może w skrajnych przypadkach doprowadzić takiego człowieka do stoczenia się na margines społeczny. Najważniejsze jest w takim wypadku wsparcie rodziny i najbliższych, niezbędne są także wizyty u psychologa.

W kościach czaszki  człowieka występują przestrzenie wypełnione powietrzem, posiadające ujścia w jamie nosowej. Są to tzw. zatoki oboczne nosa. Ich główną rolą jest ogrzewanie i nawilżanie powietrza wpływającego do dróg oddechowych. Poza tym zmniejszają one ciężar twarzoczaszki oraz tworzą coś na kształt pudła rezonansowego dla głosu.

Zatoki nosowe wyścielone są błoną śluzową. Stan zapalny tych błon nazywany jest mianem zapalenia zatok. Zaczyna się ono od obrzęku błony śluzowej nosa (powszechnie nazwanego katarem) wywołanego najczęściej przez wirusy. Katar powoduje zamknięcie ujścia
zatok przynosowych i gromadzenie się w nich śluzu, który jest doskonałą pożywką dla drobnoustrojów chorobotwórczych. Zapalenie zatok najczęściej jest wywoływane przez wirusy przenoszone drogą kropelkową. Zakażeniu wirusowemu może towarzyszyć także infekcja bakteryjna najczęściej wywołana przez paciorkowce.

Objawy zapalenia zatok:

• nieżyt błony śluzowej nosa, czyli katar,
• stan podgorączkowy,
• ogólne złe samopoczucie,
• osłabienie

Następnie pojawia się uczucie pełności w zatokach i ból uciskowy w okolicy zatok powodujący bóle głowy, szczególnie przy pochyleniu do przodu, oraz utrata powonienia.

Przy pierwszych objawach zapalenia zatok u niemowląt niezbędna jest konsultacja pediatryczna, ponieważ niemowlę ze względu na trudności z oddychaniem przez nos ma także kłopoty z przyjmowaniem pokarmu. U osób dorosłych, jeżeli wydzielina z nosa ma charakter surowiczy, śluzowy, bądź śluzowo-ropny w pierwszych dniach można skorzystać z szerokiej gamy suplementów.
Jeżeli wydzielina z nosa i zatok zmienia się w ropną, gdy stan zapalny zatok nie mija po około 5-7 dniach, bądź zaostrza się i pojawia się gorączka, oraz gdy stan zapalny zatok nie mija po około 5-7 dniach trzeba bezzwłocznie udać się do lekarza.

Zapalenie spojówek to stan zapalny spojówki powieki lub gałki ocznej. Określenie czerwone oko odnosi się do zapalenia spojówek wywołanego przez bakterie inne niż Neisseria.

Objawy choroby zależą od jej etiologii. Wśród nich wyróżnia się;
ogólne objawy zapalenia spojówek - przekrwienie spojówek, pieczenie gałki ocznej, uczucie obecności ciała obcego, świąd, łzawienie, wydzielina, obrzęk spojówek, rzekome opadanie powiek, powiększenie węzłów chłonnych przedusznych, przerost brodawkowy tarczki powiek, obniżona ostrość wzroku, ziarniniaki, niewielki świąd.

W zależności od etiologii wyróżnia się następujące objawy choroby;
wirusowe zapalenia spojówek jest często obustronne, objawia się poprzez;

• umiarkowany świąd i obfite łzawienie,
• niewielka ilość wydzieliny,
• często powiększenie węzłów chłonnych przedusznych,
• krwotoki podspojówkowe,
• gorączka, bóle mięśni, itp.,
• grudki chłonne tarczki powiekowej,
• grudki chłonne gardła przy towarzyszącym zapaleniu gardła;

zakażenie chlamydiami jest również w zdecydowanej większości obustronne, objawia się:

• niewielkim świądem,
• łzawieniem umiarkowanym do obfitego,
• obfitą wydzieliną,
• małymi brodawkami tarczki powiekowej;

zapalenie alergiczne zawsze występuje jako obustronne, charakteryzuje się:

• silnym świądem,
• umiarkowanym łzawieniem,
• brakiem wydzieliny,
• bardzo częstym obrzękiem spojówki,
• kichaniem, nieżytem nosa,
• wiosenne zapalenie spojówek ma, przy ciepłej pogodzie, skłonność do nawrotów,
• olbrzymiobrodawkowe zapalenie spojówek ma wygląd podobny do zapalenia wiosennego z mniejszym świądem;

zapalenie chemiczne lub z podrażnienia:

• grudki chłonne tarczki wraz z zapaleniem spojówek u osób stosujących miejscowo leki,
• łzawienie i obecność wydzieliny zależą od toksyczności środka chemicznego,
• częsty obrzęk spojówki po płukaniu leczniczym,

Przyczyny choroby są różne. Wśród nich wyróżnia się zapalenia spojówek bakteryjne, wirusowe, alergiczne, autoimmunologiczne oraz chemiczne.

W rozpoznaniu wyklucza się zapalenie błony naczyniowej, zapalenie tęczówki i ciała rzęsowgo, zapalenie naczyniówki, ostry atak jaskry, choroby rogówki lub obecność ciała obcego, zamknięcie kanalików łzowych oraz zapalenie twardówki i nadtwardówki.

Spośród badań laboratoryjnych wykonuje się posiew materiału pobranego z  powieki, oraz barwienie takiej próbki i wydzieliny lub zeskrobin metodami Grama.

Profilaktyka obejmuje w miarę możliwości, unikanie wymienionych przyczyn oraz częste mycie rąk.

Do powikłań choroby zalicza się przewlekłe zapalenie brzegów powiek, blizny spojówki i powiek, blizny rogówki przy zakażeniu wirusem herpes simplex, nadkażenie bakteryjne i inne.

Zapalenie cewki moczowej to zmiany zapalne cewki objawiające się bolesnym oddawaniem moczu i obecnością wydzieliny z cewki. Zazwyczaj choroba ta przenosi się drogą płciową. Zapalenie cewki moczowej może wynikać ze stanu zapalnego lub z podrażnienia cewki.

Charakteryzuje się 2 typy zapalenia pęcherza;

• rzeżączkowe.
• nierzeżączkowe,

Objawy zapalenia nie leczonego stopniowo ustępują, lecz z pozostawieniem powikłań, zwłaszcza zwężenia cewki u mężczyzn lub stanów zapalnych miednicy u kobiet, co może powodować dalsze problemy.

Objawy zapalenia cewki moczowej to przede wszystkim;

• bolesne oddawanie moczu,
• wydzielina z cewki,
• tkliwość ponad spojeniem łonowym,
• świąd w cewce lub tkliwość,
• tkliwość, obrzęk i naciek zapalny ujścia cewki, zwłaszcza u kobiet,
• zapalenie pochwy, pęcherza, szyjki macicy u kobiet,
• może również występować zapalenie odbytnicy, gardła, spojówek.

Wśród przyczyn choroby wyróżnia się kontakty seksualne z nosicielem zakażających organizmów, oraz rzadkie czynniki fizyczne, takie jak ciała obce i zadrażnienia chemiczne.

Aby stwierdzić zapalenie cewki moczowej w niektórych przypadkach prowadzi się diagnostykę, w celu wykluczenia zapalenie pęcherza, najądrza lub gruczołu krokowego. Wykluczyć należy również różnego typu urazy, zmiany zanikowe, zwłaszcza u kobiet po menopauzie, wewnątrzcewkowe ciała obce lub rozrost. W wywiadzie pytania dotyczą stosowania dopochwowych smarowideł, podmywania, drażniących pokarmów lub innego leczenia oraz nadużycia innych substancji.

Rozpoznanie jest przeprowadzane przez lekarza na podstawie wywiadu i badania lekarskiego oraz badania wydzieliny w kierunku podejrzanych drobnoustrojów. Wśród badań wykonuje się barwienie wydzieliny metodą Grama, czasem wykonuje się posiewy ze spojówki, gardła, odbytnicy, gdy na to wskazują wywiad i objawy, posiewy lub badania w kierunku Chlamydia. Przeprowadza się dokładną analizę moczu oraz posiew moczu, to drugie badanie wykonuje się tylko wtedy, gdy barwienie wydzieliny metodą Grama nic nie wykazuje lub nie ma wydzieliny.

Chory zachowuje pełną aktywność, z wyjątkiem odbywania stosunków płciowych, aż do czasu ukończenia leczenia.

Leczenie zależy od przyczyny i zwykle stosuje się antybiotyk. Ważne jest okresowe powstrzymanie się od stosunków płciowych.

Zgaga jest schorzeniem, które dotyczy co piątej osoby. Charakteryzuje ją głównie piekący ból w okolicy żołądka, pieczenie w ustach i nieprzyjemne uczucie, że to, co niedawno zjedzone, cofa się do przełyk. Dolegliwość tą określa się jako zamostkowy, palący ból lub dyskomfort promieniujący w kierunku ust. Podczas spożywania posiłku, pokarm trafia  najpierw do przełyku, a dalej jest neutralizowany w żołądku za pomocą silnych kwasów trawiennych. Następnie masa pokarmowa powinna trafić do jelit. Jednak w przypadku osłabionego zwieracza kończącego przełyk, kiedy nadmiernie wypełnimy żołądek, pokarm zaczyna wracać. To właśnie wtedy czujemy pieczenie w okolicy mostka i wyżej. Tak daje o sobie znać powracająca treść żołądkowa wymieszana z enzymami trawiennymi czy kwasami żołądkowymi! To zjawisko nazywa się właśnie refluksem z żołądka.

Pieczenie i ból pojawiają się na skutek dostawania się kwasu solnego do przełyku.
Powodem tego typu kłopotów często są błędy w diecie: przede wszystkim, objadanie się. Szczególnie szkodzą posiłki bardzo tłuste i słodkie. Zgagę często mają osoby z nadwagą, palące papierosy oraz pijące alkohol.
Często cierpią na nią kobiety w ciąży, gdyż powiększająca się macica uciska na żołądek.
Zdarza się też, że na zgagę skarżą się osoby szczupłe, niepaląca papierosów i niepijąca.

Częstotliwość występowania dolegliwości jest różna. Zdarzają się nie częściej niż raz w tygodniu, szczególnie po zjedzeniu sporego posiłku. Dolegliwości te nie są spowodowane żadnym poważnym schorzeniem. Ponieważ jednak zgaga jest nieprzyjemna, warto robić wszystko, by pojawiała się jak najrzadziej.

Aby zapobiec pojawieniu się zgagi przede wszystkim należy pilnować żeby się nie przejadać. Można jeść do syta, ale gdy już odczuwa się przejedzenie, nie należy z łakomstwa sięgać po kolejny kęs. Nie powinno się doprowadzać do pojawienia się uczucia silnego głodu.
Nie należy nosić pasów wyszczuplających, nie zakładać ciasnych ubrań, które wyszczuplają i uciskają żołądek. Może to spowodować wzrost ciśnienia wewnątrz brzucha i większy nacisk na zwieracz przełyku. Bezpośrednio po jedzeniu nie należy wykonywać żadnych gwałtownych ruchów, szczególnie unikać schylania się.
Są pewne potrawy, których powinny unikać osoby mające często problemy ze zgagą – zalicza się do nich dania smażone, tłuste, mocno słodkie, pikantne, czekolada, ostre przyprawy, alkohol. Osłabiają one napięcie dolnego zwieracza przełyku. Dodatkowo długo zalegają w żołądku, gdyż są wolno trawione. Często osoby mające żołądkowe kłopoty sięgają po herbatkę z mięty. W przypadku zgagi to błąd, gdyż działa ona rozkurczowo na zwieracz przełyku.
Najlepiej zrezygnować ze spożycia poniższych produktów:

• kawa i alkohol – mocno zwiększają wydzielanie się kwasów,
• czekolada – odpowiada za nadmierne rozluźnianie dolnego zwieracza przełyku, który znajduje się na styku z żołądkiem,
• napoje gazowane – zbyt duża liczba bąbelków rozdyma nasz żołądek i utrudnia poprawne trawienie,
• cebula – działa podobnie jak czekolada, rozluźniając zwieracz przełyku,
• sok pomidorowy oraz soki cytrusowe – wzmagają kwaśność zawartości żołądka.

Na zgagę działa dobrze mleko, gdyż działa alkalizująco, odkwasza organizm. Pomaga też picie herbatki z żywokostu lub prawoślazu. Bardzo dobrym i sprawdzonym środkiem jest również napar z siemienia lnianego.
Lepiej spożywać posiłki częściej, za to mniejsze, niż 2-3 bardzo obfite. Nie należy się śpieszyć  przy jedzeniu, pić raczej pomiędzy posiłkami, a nie w ich trakcie, bo rozcieńcza to soki trawienne i osłabia moc żołądka. Kolacja powinna być lekkostrawna i zjedzona nie później niż 3 godz. przed położeniem się do łóżka, by organizm miał czas wszystko strawić, a pokarm z żołądka przeszedł do dwunastnicy.
Jeżeli jednak zgaga występuje częściej niż dwa razy w tygodniu albo leki nie pomagają, koniecznie należy udać się do lekarza. Jeżeli oprócz zgagi towarzysza też jakieś inne problemy, np. często chrypki (szczególnie rano), wzdęcia, nudności, wymioty, zaparcia lub biegunki, bóle za mostkiem to należy to skonsultować z lekarzem. Niewinne dolegliwości mogą być bowiem objawem poważnej choroby przewodu pokarmowego, np. refluksu żoładkowo-przełykowego, choroby wrzodowej żołądka, kamicy pęcherzyka żółciowego, cukrzycy czy nawet nowotworu. Te poważne problemy zdarzają się rzadko.

Zapalenie gruczołu krokowego to typowo męska choroba. Objawy dotyczą układu rozrodczego i moczowego. Wyróżnia się następujące typy tego schorzenia;

• ostre bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego,
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego,
• zapalenie niebakteryjne.

Dolegliwości świadczące o rozwoju choroby to;

• gorączka, dreszcze,
• napięty, miękki, bardzo tkliwy i gorący gruczoł krokowy,
• bóle w okolicy krzyżowej,
• bóle krocza,
• częste i bolesne oddawanie moczu, często utrudnione,
• konieczność natychmiastowego oddania moczu,
• oddawanie moczu w nocy,
• podrażnienie podczas mikcji,
• bóle w podbrzuszu,
• bóle moszny i prącia,
• bóle podczas wytrysku i krew w nasieniu.

Przyczyn zapalenia gruczołu krokowego jest wiele. Wśród nich wyróżnia się m.in. zakażenie wstępujące z cewki moczowej, odpływ wsteczny do przewodów stercza, kamienie jako ognisko zakażenia, tlenowe bakterie Gram-ujemne, i różne inne czy bakterie Gram-dodatnie
Przyczyną zapalenia niebakteryjnego może być nierozluźnienie zwieraczy i mięśni przepony miedniczej prowadzące do refluksu.

Do czynników ryzyka zalicza się wiek powyżej 50 lat, kamienie stercza, zakażenie dróg moczowych, odwodnienie, abstynencję seksualną lub uraz.

W procesie diagnostycznym wyklucza się kilka schorzeń, które mogą dawać podobne objawy. Do tej grupy zalicza się zapalenie pęcherza moczowego, cewki moczowej lub miedniczek nerkowych, kamień blokujący odpływ i inne.

Do określenia przyczyny zapalenia wskazane jest wykonanie kilku badań. Wykonuje się ogólne badanie moczu, badania wydzieliny sterczowej pobranej na 2 sposoby. Liczba bakterii w przewlekłym zapaleniu jest przeważnie mniejsza niż w ostrym, w niebakteryjnym zapaleniu stwierdza się w moczu obecność białych krwinek i ujemne wyniki posiewu moczu, zmian nie stwierdza się w tzw. bolesnym sterczu.

Zaparcia pojawia się, kiedy następuje połączenie różnorodnych zaburzeń dotyczących częstości, objętości, konsystencji i łatwości wydalania stolca. Co z kolei ogólnie prowadzi do zmniejszenia objętości perystaltycznych ruchów jelitowych. Jest to pojęcie bardzo subiektywne, ponieważ każdy człowiek ma swój indywidualny rytm wypróżnień. Schorzenie to dotyczy układu pokarmowego.

Wśród objawów choroby wylicza się;

• częstość wypróżnień mniejszą niż ta, którą osoba uważa za „normę”,
• stolec twardszy niż normalny,
• ilość stolca mniejsza niż normalnie,
• zatrzymanie stolca i twardy, zagęszczony stolec,
• brak uczucia parcia na stolec,
• trudności w wydaleniu stolca z odbytnicy,
• bolesne oddawanie stolca,
• stałe uczucie niepełnego wypróżnienia,
• uczucie pełności w jamie brzusznej lub złe samopoczucie,
• bolesne parcie na stolec.

Przyczyną zaparć mogą być zaburzenia elektrolitowe, może występować bolesne oddawanie stolca z powodu chorób odbytu. Przyczyną schorzenia mogą być także zaburzenia hormonalne w postaci niedoczynności tarczycy, cukrzycy, przez zaburzenia wrodzone lub nabyte, choroby współistniejące, urazy, osłabienie, mechaniczne utrudnienie pasażu, zbyt małe przyjmowanie płynów, oraz wiele innych czynników.

Wśród czynników ryzyka wyróżnia się nerwice, stosowanie wielu leków, siedzący tryb życia, także uwarunkowany stanem ogólnym pacjenta, a także rodzaj diety i ilość spożywanych płynów.

W diagnostyce prowadzi się rozpoznanie pod kątem chorób wrodzonych oraz innych chorób, które mogłyby usposabiać do zaparć. Diagnostyka obejmuje także rozpoznanie innych chorób, które mogą powodować bóle brzucha.

W przypadku dzieci z zaparciami powinno się rozważyć możliwość występowania choroby Hirschsprunga.
Osoby w wieku podeszłym, u których przez całe życie czynność jelit była prawidłowa i regularna, rzadko cierpią z powodu zaparć wywołanych jedynie podeszłym wiekiem, u osób, u których przez całe życie występowała skłonność do zaparć, objawy nasilają się w zaawansowanym wieku, stwierdza się zwiększoną z wiekiem częstość występowania nowotworów jelita grubego, co może być związane z zaparciami.
W przypadku u kobiet cieżarnych, które mają skłonność do zaparć, problemy mogą się nasilać w trzecim trymestrze ciąży, co może wymagać zmiany diety i stosowania środków zwiększających masę stolca.

Zaćma jest zmętnieniem soczewki. Jest to główna przyczyna ślepoty na świecie, która występuje mniej więcej u 17 milionów osób.

Wyróżnia się kilka typów zaćmy:

• związana z wiekiem – „starcza”,
• wrodzona,
• toksyczna/pokarmowa,
• metaboliczna,
• w chorobie Wilsona,
• wikłająca,
• pourazowa.

Objawy zaćmy są podobne, jednakże dzieli się je na kilka grup. Objawy są związane z typem zaćmy i wyróżnia się tutaj;
zaćma związana z wiekiem:

• zamglone widzenie,
• zniekształcenie obrazu,
• problemy z ostrością wzroku w jasnym świetle lub u kierowców w nocy,
• upadki lub wypadki,
• urazy,
• zmętnienia soczewki;
  

wrodzona:

• zmętnienia w soczewce obecne przy urodzeniu lub w pierwszych 3 miesiącach życia,
• często nieuwaga wzrokowa dziecka bądź zez,
• leukokoria,
• oczopląs,
• nieprawidłowy wynik badania ostrości wzroku w jednym lub obojgu oczach;

W innych typach zaćmy zawsze pojawiają się problemy z obniżoną ostrością wzroku. Wskazane jest zebranie właściwego wywiadu, także na temat objawów przedmiotowych, pomoże to w ustaleniu rozpoznania.

Przyczyn zaćmy jest kilka i zależne są one od typu choroby. Bez stosowania podziału, do zasadniczych przyczyn zalicza się m.in. powstawanie kolejnych warstw włókien soczewki przez całe życie, które w konsekwencji doprowadza do powstania twardego, odwodnionego jądra soczewki osłabiającego widzenie, zmiany równowagi biochemicznej i osmotycznej soczewki, leki, choroby metaboliczne, oraz miejscowe zmiany rozmieszczenia białek soczewki, prowadzące do rozproszenia światła i dające obraz zmętnień.

Do czynników zwiększonego ryzyko zachorowań zalicza się podeszły wiek, obecność innych schorzeń usposabiających do powstania zaćmy, a także np. retinopatię wcześniaczą.

Profilaktyka obejmuje stosowanie okularów chroniących oczy przed światłem ultrafioletowym, szczególnie w klimacie cechującym się dużym natężeniem promieniowania słonecznego, jednak nie zostało to do dziś udowodnione. Poleca się stosowanie antyutleniaczy (wit. C, E, itp.), które teoretycznie są korzystne, nie jest to jednak potwierdzone.

Głównym powikłaniem choroby jest ślepota.
Po usunięciu zaćmy rokowanie co do widzenia jest dobre, jeśli nie było wcześniej choroby oczu. Natomiast w zaćmach wrodzonych rokowanie jest często złe.
Wraz z zaćmą mogą występować inne choroby oczu oraz cukrzyca.
Jeżeli chodzi o zachorowalność na zaćmę, to aż 92% osób po 70. roku życia, skarży się na te dolegliwość.

Zapalenie gardła to bardzo popularne schorzenie, najczęściej spowodowane ostrym zakażeniem. Diagnostyka skupia się głównie na zakażeniach paciorkowcami grupy A, ze względu na powodowane przez nie powikłania w postaci gorączki reumatycznej. Choroba dotyka głównie układu pokarmowego.

Do zasadniczych objawów zapalenia gardła zalicza się;

• ból i zaczerwienienie gardła,
  
• powiększone migdałki z wysiękiem,
• wybroczyny na podniebieniu miękkim,
• powiększone węzły chłonne szyi,
• nieobecność kaszlu, chrypki,
• gorączka,
• zmiany skórne jamy ustnej i w okolicy ust,
• brak łaknienia,
• dreszcze,
• ogólne złe samopoczucie,
• ból głowy.

Głównymi przyczynami choroby są zakażenia wirusowe lub bakteryjne. Dodatkowo zapalenie gardła może być spowodowane przez drażnienie śluzówki przez wydzielinę spływającą po tylnej ścianie gardła przy przewlekłym, alergicznym nieżycie nosa, drażnienie substancjami chemicznymi lub nowotwory i zapalenie naczyń.

Do grupy czynników zwiększających możliwość zachorowania zalicza się zachorowania epidemiologiczne, młody wiek, przebywanie w dużym skupisku ludności, np. w koszarach, szkole, na uczelni, zmęczenie, nałóg palenia tytoniu i alkoholizm, seks oralny, cukrzyca oraz niedawne przebycie innych chorób.

W dokładnych celach diagnostycznych przeprowadza się takie badania jak hodowla na agarze z krwią szczepów pobranych wraz z wacikiem z gardła i inne testy. Przy zapaleniu ogólnym, w badaniach krwi stwierdza się leukocytozę.

Profilaktyka zachorowania na zapalenie gardła obejmuje unikanie kontaktów z osobami chorymi.

Ta często spotykana dolegliwość może wywołać wiele powikłań, a wśród nich takie jak gorączka reumatyczna, ropień okołomigdałkowy, zapalenie ucha środkowego lub wyrostka sutkowatego, posocznica, zapalenie błony śluzowej nosa, zatok przynosowych czy płuc.

Przeważnie objawy zapalenia gardła ustępują samoistnie bez stosowania terapii, jednakże możliwe jest wystąpienie powikłań reumatycznych. Powikłania ropne, takie jak ropień okotomigdałkowy, wymagają interwencji chirurgicznej.

Bakteryjne zapalenie płuc to ostre bakteryjne zakażenie miąższu płucnego. Najczęściej występuje u dorosłych, a u dzieci tylko w nielicznych przypadkach. Zakażenie może być pozaszpitalne lub szpitalne. Zapalenie płuc nabyte poza szpitalem najczęściej bywa spowodowane przez Strepłococcus pneumoniae lub Haemophilus influenzae, natomiast odmiana szpitalna najczęściej spowodowana jest przez pałeczki Gram-ujemne lub Gram-dodatnie.

Wśród objawów zapalenia płuc wyróżnia się;

• kaszel z obecnością podejrzanej plwociny,
• gorączka,
• ból w klatce piersiowej,
• nagle pojawiające się dreszcze,
• ból brzucha,
• jadłowstręt i odwodnienie,
  
• niepokój,
• szmer oskrzelowy,
• splątanie i majaczenia,
  
• rzężenia,
• sinica,
• osłabione szmery oddechowe,
• obfite poty,
• zmęczenie,
• duszność,
• zaczerwienienie twarzy,
• ból głowy,
• krwioplucie,
• złe samopoczucie,
• bóle mięśniowe,
• tarcie opłucnowe,
• zapalenie opłucnej,

Przyczyną choroby jest krwiopochodny rozsiew drobnoustrojów, wdychanie drobnoustrojów z powietrzem lub aspiracja czynników infekcyjnych z gardła.

Do czynników, które zwiększają ryzyko zapalenia płuc zalicza się infekcje wirusowe, pobyt w szpitalu, podeszły wiek, stosowanie używek, AIDS lub inne stany immunosupresji, choroby układu sercowo-naczyniowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, cukrzyca, niedożywienie, choroba nowotworowa, wentylacja mechaniczna oraz stany zaburzeń świadomości lub zaburzenia połykania.

W diagnostyce wyklucza się inne choroby, mogące powodować zapalenie płuc. Wśród nich występują infekcyjne zapalenia tkanki płucnej wywołane przez wirusy, grzyby, chlamydie, riketsje, a także wiele innych przyczyn.

W badaniach laboratoryjnych ujawnia się leukocytoza z przesunięciem rozmazu w lewo, zagęszczenie krwi oraz hiponatriemia.

Profilaktyka obejmuje szczepienia przeciwko pneumokokom. Należy zmniejszać wpływ czynników ryzyka, jeśli jest to możliwe. Należy unikać bezkrytycznego stosowania antybiotyków w łagodnych infekcjach wirusowych, u osób z grupy ryzyka należy prowadzić coroczne szczepienia przeciw grypie, a chorym unieruchomionym w łóżku i w okresie pooperacyjnym zaleca się ćwiczenia oddechowe i pobudzanie kaszlu.

Choroba może przebiegać z powikłaniami takimi jak ropniak opłucnej, ropień płuca, zapalenie opłucnej, nadkażenie, zespół ostrej niewydolności oddechowej oraz wielonarządowej, oraz inne.

Najwyższą chorobowość i śmiertelność notuje się u dzieci poniżej 1 roku życia. Jeżeli chodzi o osoby starsze, to wysoka chorobowość i śmiertelność występuje powyżej 70. roku życia. Szczególnie w przypadku kiedy współistnieją inne choroby lub czynników ryzyka. Profilaktyczne szczepienia zalecane są u osób powyżej 65 r.ż., nawet zdrowych.

Wirusowe zapalenie płuc to zapalna choroba płuc, w następstwie zakażenia wirusowego. W większości przypadków wirusowe zapalenie płuc rozwija się w wyniku kontaktu osoby nie uodpornionej z zakażoną osobą, rozsiewającą czynnik wywołujący chorobę.

Do objawów tego typu choroby zalicza się;

• gorączka,
• dreszcze,
• kaszel z wykrztuszaniem plwociny śluzowo-ropnej,
• duszność,
• ból promieniujący do brzucha,
• rzężenia i furczenia,
• zmienione szmery oddechowe,
• zapalenie opłucnej,
• tarcie opłucnowe,
• ból głowy i mięśni,
• złe samopoczucie,
• objawy żołądkowo-jelitowe.

Przyczyną tego typu choroby jest grypa A i B, oddechowy wirus syncytialny, adenowirus, ospa wietrzna, herpes simplex, różyczka oraz wirusy gorączki krwotocznej.

Do czynników ryzyka zalicza się np. stan obniżonej odporności, sezonowość, wiek podeszły, choroby serca, niedawne zakażenie górnych dróg oddechowych, itd.

Postawienie diagnozy obejmuje wykluczenie innych chorób. Wśród nich wymienia się obrzęk płuc, zator płucny lub zawał, rak oskrzela z rozsiewem drogami chłonnymi, bakteryjne zapalenie płuc, mukowiscydoza, aspiracyjne zapalenie płuc, zespół ostrej ciężkiej niewydolności oddechowej i inne.

W analizie laboratoryjnej przeprowadza się barwienie plwociny metodą Grama i posiew, posiew wirusowy i wykazanie obecności odpowiedniego antygenu w wymazie z gardła metodą bezpośredniej fluorescencji. Obserwuje się cytopatologię, a w ciężkich postaciach choroby hipoksemię.

Choroba może przebiegać ze zmianami patologicznymi, wśród nich wyróżnia się np. ciężkie płuca, niedodmę, obrzęk i rozedmę, wtręty cytoplazmatyczne i wewnątrzjądrowe, nasilone odczyny zapalne z komórkami jednojądrzastymi.

Główne zabiegi profilaktyczne obejmują szczepionki przeciw grypie A i B, ciężarne pracownice służby zdrowia powinny zachowywać ostrożność i unikać kontaktu z zakaźnie chorymi, wskazana jest szczepionka przeciw odrze oraz szczepionka przeciw ospie wietrznej.

Powikłania chorobowe to nadkażenia bakteryjne, niewydolność oddechowa, zespół ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych oraz pogrypowy zespół Reye’a u dzieci.

Zazwyczaj rokowania są pomyślne. Choroba trwa od kilku dni do tygodnia. Często występuje osłabienie po przebytej infekcji wirusowej, możliwy jest także zgon w niektórych przypadkach, zwłaszcza w przypadku zakażeń wywołanych przez adenowirus u dzieci lub w wieku podeszłym – wirus grypy.

Zapalenie jamy ustnej jest uogólnionym stanem zapalnym błony śluzowej jamy ustnej. Taki stan może być wywołany różnymi czynnikami etiologicznymi.

Do objawów choroby zalicza się;

• zróżnicowany ból: od minimalnego do ciężkiego,
• czasem liczne owrzodzenia w jamie ustnej,
• złe samopoczucie, gorączkę, ból głowy,
• intensywny, połyskliwy rumień,
• nieznaczny obrzęk,
• świąd, suchość, palenie,
• martwicze owrzodzenia brodawek międzyzębowych i błony śluzowej,
• pleśniawki – zmiany obejmujące język, śluzówkę policzków, podniebienie, dziąsła, migdałki, krtań, gardło, przewód pokarmowy, skórę,
• wysięk przypominający błony,
• zmiany występujące jako objawy innych chorób.
  

Przyczyn choroby jest na prawdę wiele. Mogą one plasować się na podłożu alergicznym, być skutkiem niedoborów witaminowych, zakażeń bakteryjnych, wirusowych, palenia tytoniu, zaburzeń hormonalnych, mocznicy lub protezy stomatologiczne.
Czynniki zwiększające ryzyko choroby wliczają się do ich przyczyn.

Grupa chorób mogących dawać podobne objawy jak zapalenie jamy ustnej jest bardzo obszerna. Wśród nich wyróżnia się opryszczkowe zapalenie jamy ustnej, chorobę brudnych rąk, aftowe zapalenie jamy ustnej, rumień wielopostaciowy, zapalenie kątów ust, szkarlatynę, opryszczkowe zapalenie gardła, itd.

Spośród badań laboratoryjnych przeprowadza się profil hematologiczny, test Tzancka oraz testy serologiczne na kiłę.

Powikłaniem choroby jest nawracające zapalenie jamy ustnej z pęknięciami śluzówki może spowodować zbliznowacenia z ograniczeniem ruchomości jamy ustnej, choroba Behceta może prowadzić do utraty wzroku, zapalenia płuc, okrężnicy, naczyń, tętniaków dużych tętnic, zakrzepowego zapalenia żył lub zapalenia mózgu, zgorzelinowe zapalenie jamy ustnej może prowadzić do śmierci.Oopryszczkowemu zapaleniu jamy ustnej mogą towarzyszyć powikłania oczne i powikłania z o.u.n.

Zapalenie krtani, tchawicy, oskrzeli to podostra choroba wirusowa, która charakteryzuje się szczekającym kaszlem, świstem krtaniowym i gorączką. Schorzenie to u dzieci często powoduje obturację górnych dróg oddechowych.

Do podstawowych objawów choroby zalicza się;

• szczekający, napadowy kaszel,
• gorączka niewielka lub umiarkowana,
• sinica,
• zmęczenie,
• stridor nie jest zależny od pozycji ciała,
• krtań nie jest tkliwa,
• zapalenie okolicy podgłośniowej.

Przyczyną tego schorzenia są wirusy z grypy rzekomej, paramiksowirusy, wirus grypy typu A i inne wirusy grypy rzekomej i grypy. Do przyczyn zalicza się także oddechowy wirus syncytialny i inne wirusy.

Czynnikami zwiększającymi prawdopodobieństwo wystąpienia choroby jest przebyty krup oraz nawracające infekcje górnych dróg oddechowych.

Diagnostyka obejmuje wykluczenie takich schorzeń jak zapalenie nagłośni, bakteryjne zapalenie tchawicy, prosta infekcja górnych dróg oddechowych, naczyniak podgłośniowy, błonica, itd.

W badaniach laboratoryjnych we wczesnym stadium choroby widoczna jest leukopenia, a w ciężkim, późnym okresie choroby leukocytoza.

Patologiczne zmiany chorobowe to przede wszystkim odczyn zapalny błony śluzowej układu oddechowego, utrata komórek nabłonkowych oraz gęsta wydzielina śluzowa.

Zapalenie ścięgna jest schorzeniem, które występuje zwykle w miejscu jego przylegania do kości lub w miejscu utkania mięśniowego. Zapalenie może przechodzić na sąsiednią kaletkę maziową.

Do zasadniczych objawów świadczących o rozwoju choroby zalicza się;

• ból w miejscu zapalenia zwykle nasilający się podczas ruchu,
• czasem również ból w spoczynku,
• tkliwość w obrębie ścięgna objętego procesem zapalnym,
• niewielkie zaczerwienienie i wzmożone ucieplenie w obrębie skóry otaczającej ścięgno.

Przyczyna choroby jest związana z powtarzającymi się ruchami lub urazem. Schorzenie może tez wystąpić bez żadnej wyraźnej przyczyny.

Szczególnie podatni na zapalenie ścięgien są zawodowcy trenujący lekkoatletykę i pracownicy fizyczni, a to w związku z wykonywaniem bez przerwy tych samych ruchów.

W diagnostyce schorzenia wykluczyć należy zerwanie ścięgna, natomiast zapalenie kaletki maziowej trudno jest zróżnicować z zapaleniem ścięgien, gdyż te dwie jednostki chorobowe mogą współistnieć. Wyklucza się także zapalenie pochewki ścięgna oraz zapalenie stawów.

Patologią choroby jest zapalenie ścięgna związane z jego zwyrodnieniem. W badaniu mikroskopowym stwierdza się obecność fibrynoidu, mukoidu, hialiny, będących wynikiem rozpadu tkanki łącznej.

Profilaktyka po zastosowaniu właściwego leczenia i okresie spoczynku obejmuje zapobieganie nawrotom. Przydatne mogą się okazać okrężne taśmy, stosowane na ścięgna mięśni prostowników w obrębie przedramienia lub na ścięgna przylegające do rzepki będące w stanie zapalnym.

Powikłaniem choroby jest rozerwanie ścięgna lub oderwanie części kości, może wystąpić także nawracające zaostrzenie dolegliwości bólowych. Jest to prawdopodobnie najczęstsze wskazanie do wykonania badania MR. Pozwoli ono ustalić rozpoznanie i określić rozmiar ścieńczenia ścięgna.

W przypadku dzieci proces zapalny dotyczy najczęściej ścięgien w obrębie rzepki i wyrostka kości piszczelowej. Znany jest jako choroba Osgooda-Schlattera i występuje głównie u młodzieży w okresie przyspieszonego wzrostu. Unieruchomienie rzepki w szynie i ograniczenie jej ruchomości zwykle zmniejsza dolegliwości bólowe. Jednakże w opornych przypadkach wskazane jest stosowanie glikokortykosteroidów w postaci iniekcji, a nawet zabiegów chirurgicznych z szynowaniem ścięgien w okolicy rzepki.

Zapalenie trzustki to zapalny proces samotrawienia trzustki. W ostrym zapaleniu trzustki objawy zależne są od wewnątrztrzustkowej aktywacji enzymów, pojawia się ból, nudności i wymioty oraz  niedrożność jelit, choroba ma zazwyczaj przebieg zróżnicowany pod względem ciężkości, powikłań i rokowania. W przypadku przewlekłego zapalenie trzustki następuje postępujące uszkodzenie funkcjonowania trzustki, które może się utrzymywać przy nieobecności czynnika etiologicznego, objawia się upośledzeniem czynności egzokrynnej oraz endokrynnej.

Wśród objawów zapalenia trzustki wymienia się;

• ból brzucha: w nadbrzuszu, może promieniować do okolic kręgosłupa,
• nudności i wymioty,
• mierne wzdęcie brzucha,
• gorączka,
• wstrząs,
• miernie nasilona żółtaczka,
• przebarwienia skóry w okolicy lędźwiowej,
• przebarwienia okolicy okołopępkowej,
• wysięk w jamie opłucnowej.

Przyczyn choroby jest bardzo wiele. Wśród głównych należy wymienić kamicę pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, alkoholizm, leki, infekcje wirusowe, zapalenie idiopatyczne, toczeń trzewny układowy, cytomegalię, mukowiscydozę, jad owadów oraz zwierząt, chorobę naczyniowa i inne.

W badaniach laboratoryjnych w ostrym zapaleniu trzustki obserwuje się podwyższoąa aktywność amylazy w surowicy, lipazy w surowicy, ALAT i AspAT oraz inne nieprawidłowości. W ciężkich przypadkach choroby pojawia się hiperbilirubinemia, podwyższone stężenie wapnia, obniżone stężenie glukozy, biegunka tłuszczowa, a czasem wyniki badań mogą być prawidłowe.

Dieta chorego z zapaleniem trzustki powinna zostać wprowadzona po ustąpieniu bólu, niedrożności i tkliwości palpacyjnej. Wskazane są niewielkie ilości pokarmów wysokowęglowodanowych, ubogotłuszczowych i ubogobiałkowych. W przewlekłym zapaleniu trzustki wskazane są niewielkie objętościowo posiłki bogate w białko, należy skorygować dietę w razie występowania cukrzycy. W przypadku wymiotów zakładany jest zgłebnik żołądkowy.

Zapalenie żołądka jest reakcją zapalną dotyczącą błony śluzowej. Rzadko obejmuje całą ścianę żołądka. Częsta zmiany chorobowe widoczne są w badaniu endoskopowym. Zwykle są nieswoiste.

Wyróżnia się następujące typy zapalenia żołądka;

• nadżerkowe zapalenie żołądka – to stan spowodowany uszkodzeniem błony śluzowej żołądka przez szkodliwe czynniki chemiczne,
• refluksowe zapalenie żołądka - jest to reakcja na przewlekłe narażenie na działanie żółci i soku trzustkowego, zwykle związane z zaburzeniem czynności odźwiernika,
• krwotoczne zapalenie żołądka - to stan zapalny spowodowany zaburzeniami hemodynamicznymi, mówi się o nim inaczej „zapalenie stresowe”,
  
• infekcyjne zapalenie żołądka - zwykle związane z obecnością Helicobacter pylori. Przyczyną zapalenia mogą być infekcje wirusowe, zwykle w przebiegu zakażenia ogólnoustrojowego są częste. Zawsze występuje w pierwotnej (złośliwej) niedokrwistości.

Objawy świadczące o rozwoju choroby to;

• nieokreślone dolegliwości w nadbrzuszu, często nasilające się po posiłkach,
• brak łaknienia,
• nudności z wymiotami lub bez,
• istotne krwawienie zdarza się rzadko, z wyjątkiem przypadków krwotocznego zapalenia żołądka,
• czkawka.

Do głównych przyczyn rozwoju choroby zalicza się alkohol, leki refluks, stres, promieniowanie, zakażenia bakteryjne i wirusowe, niedokrwistość złośliwa, czy zanik błony śluzowej żołądka.

Wśród czynników ryzyka wyróżnia się wiek powyżej 60 lat, ekspozycja na działanie potencjalnie szkodliwych leków lub czynników chemicznych oraz hipowolemię i wstrząs.

Na drodze diagnostycznej należy wykluczyć czynnościowe zaburzenia żołądkowo-jelitowe, chorobę wrzodową, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, choroby trzustki lub raka żołądka.

Wyniki badań laboratoryjnych są zazwyczaj prawidłowe, z wyjątkiem niedokrwistości w wyniku utraty krwi.

Profilaktyka obejmuje poinformowanie pacjenta o możliwym szkodliwym działaniu leków i czynników chemicznych. Dodatkowo pacjenci narażeni na hipowolemię lub hipoksję  powinni otrzymywać leczenie profilaktyczne.

Zatrzymanie krążenia to stan charakteryzujący się ustaniem krążenia krwi w następstwie braku mechanicznej pracy serca.

Wśród głównych objawów, charakterystycznych dla zatrzymania krążenia wyróżnia się;

• utratę przytomności spowodowaną z niedokrwieniem ośrodkowego układu nerwowego,
• brak tętna na dużych tętnicach,
• zatrzymanie oddechu,
• sinicę lub bladość powłok skórnych.

Główne przyczyny choroby to asystoria, migotanie komór, częstoskurcz komorowy bez obecności tętna oraz rozkojarzenie elektryczno-mechaniczne.

Do czynników zwiększających ryzyko wystąpienia tego stanu zalicza się płeć męską, podeszły wiek, hipercholesterolemię, nadciśnienie tętnicze, palenie papierosów oraz miażdżycę stwierdzoną w wywiadzie rodzinnym.

W rozpoznaniu stwierdza się w niektórych przypadkach przedawkowanie leków, wstrząs septyczny albo hipowolemiczny, hipotermię, kwasicę, nieprawidłowości elektrolitowe, czasem zatrucie tlenkiem węgla i inne.

Spośród badań laboratoryjnych wykonuje się m.in. gazometrię, poziom elektrolitów, morfologię krwi, monitorowanie stężenia leków we krwi oraz czas protrombinowy.

W przypadku zatrzymania krążenia mogą wystąpić powikłania ze strony układu nerwowego, wątroby, nerek i serca w następstwie niedokrwienia. Należy pamiętać, że resuscytacja krążeniowo-oddechowa może być powikłana odmą opłucnej lub złamaniem żeber.

Rokowanie w przypadku zatrzymania krążenia zależy od choroby podstawowej, wieku pacjenta i czasu trwania tego stanu. Niestety jeżeli upłynęły więcej niż 4 min do chwili rozpoczęcia resuscytacji krążeniowo-oddechowej lub 8 min od podjęcia kwalifikowanej pomocy rokowania nie są dobre. Jeżeli nastąpi zatrzymanie krążenia w warunkach pozaszpitalnych, resuscytacja po 30 min może nie dać efektów. Według statystyk około 14% pacjentów przeżywa zatrzymanie krążenia w szpitalu, natomiast w warunkach pozaszpitalnych przeżywalność jest niestety jeszcze mniejsza.

Przy zatrzymaniu krążenia mogą występować choroby współistniejące, takie jak choroba wieńcowa, wady zastawkowe serca lub nadciśnienie tętnicze.

Ostry zawał mięśnia serca to wyraz gwałtownie rozwijającej się martwicy mięśnia w następstwie utrzymującego się zupełnego zamknięcia przepływu krwi przez określony obszar mięśnia, spowodowanego zazwyczaj zakrzepem, często współistniejącym z blaszką miażdżycową tętnicy wieńcowej. Konsekwencje kliniczne zależą od obszaru i umiejscowienia zawału oraz szybkości, z jaką przepływ krwi przez niedokrwione tkanki może być przywrócony. Po zupełnym zamknięciu tętnicy martwica mięśnia dokonuje się w ciągu 4-6 h. Przepływ krwi do obszaru niedokrwionego musi być utrzymany w granicach 40% prawidłowego, aby tkanka przeżyła.
Wyróżnia się zawał z patologicznym załamkiem Q i bez załamka, zależnie od tego, czy jest to zawał pełnościenny z zupełnym zamknięciem tętnicy doprowadzającej do obszaru zawału, czy też nie obejmujący całej grubości ściany i wywołany znacznym zwężeniem, ale nie zupełnym zamknięciem tętnicy doprowadzającej. Całkowite zamknięcie głównego pnia lewej tętnicy wieńcowej, zwykle zaopatrującego 70% masy mięśnia lewej komory, ma poważne następstwa i zwykle kończy się śmiercią w ciągu minut lub godzin.

Pośród objawów tego groźnego schorzenia wymienia się;

• bóle,
• niepokój,
• obecność fali „a” na żyle szyjnej,
• uczucie ciężaru w klatce piersiowej, ściskanie, rozpieranie,
• kaszel, poty, duszność, rzężenia, chrapliwy oddech,
• S4 – czwarty ton serca,
• zaburzenia rytmu serca,
• podwyższone ciśnienie tętnicze krwi lub hipotonia,
• wypełnienie żył szyjnych,
• zawroty głowy, bladość powłok, osłabienie, omdlenie,
• nudności, wymioty, nasilone pocenie się.

Do przyczyn tej choroby zalicza się zakrzep tętnicy wieńcowej, skurcz tętnicy wieńcowej, zapalenie tętnic, choroby metaboliczne, zator, wrodzona anomalia tętnic wieńcowych, zaburzenie równowagi między podażą a zapotrzebowaniem na tlen, zatrucie CO₂, zakrzep w przebiegu czerwienicy prawdziwej oraz kokaina.

W czynnikach ryzyka, które zwiększają możliwość wystąpienia zawału wymienia się m.in. hipercholesterolemię, hipertrójglicerydemię, rodzinną chorobę wieńcową, nadciśnienie tętnicze, siedzący tryb życia, podeszły wiek, stres, i inne.

W diagnostyce niejednokrotnie wykrywa się niestabilną dławicę piersiową, tętniaka rozwarstwiającego aorty, zatorowość płucna, zapalenie osierdzia, skurcz przełyku lub ostre zapalenie trzustki i dróg żółciowych.

W przypadku podejrzenia zawału serca wykonuje się szereg specjalistycznych badań. Wśród nich takie jak kinaza fosfokreatynowa, izoenzymy CPK, odczyn opadania, stwierdza się także leukocytozę.

Patologiczne zmiany powstające w wyniku zawału to przede wszystkim martwica mięśnia serca. Zalicza się tutaj również miażdżyca, jeśli była przyczyną, oraz zakrzepica.

Osobę po zawale obowiązuje bezwzględne leżenie przez pierwsze 24 h, a także w późniejszym czasie ustalony przez lekarza plan rehabilitacji.

Jeżeli chodzi o posiłki, choremu nie wolno podawać nic doustnie aż do ustabilizowania stanu klinicznego. Potem chorego obowiązuje dieta niskotłuszczowa i małosolna.

Zawał niesie za sobą możliwość wystąpienia wielu powikłań. Do tej obszernej grupy zalicza się zastoinową niewydolność serca, pęknięcie serca, zakrzep lewej komory i zatory obwodowe, zapalenie osierdzia, zaburzenia rytmu serca, defekt przegrody międzykomorowej, zespół Dresslera, zatrzymanie krążenia. Najcięższym powikłaniem jest zgon.

Żylaki to wydłużone, rozszerzone i kręte żyły powierzchowne z wrodzonym brakiem zastawek lub z zastawkami, które stały się niewydolne. Występują w kończynach, w których jest obecny wsteczny przepływ krwi, głównie na nogach.

Żylaki czasem są bezobjawowe, jednakże mogą występować;

• bolesne skurcze mięśni nóg,
• poszerzenie i kręty przebieg żył powierzchownych głównie w obrębie kończyn dolnych,
• obrzęk zajętej kończyny,
• bóle nóg,
• zmęczenie,
• objawy pogarszają się w czasie miesiączki,
• ból, gdy rozwinie się owrzodzenie żylakowate.

Przyczyną choroby są wadliwe zastawki w jednej lub kilku żyłach przeszywających kończyn dolnych, które powodują wtórną niewydolność w miejscu połączenia żyły odpiszczelowej z udową, przyczyną schorzenia jest także zakrzepica żył głębokich, zwiększone ciśnienie żylne z jakiegokolwiek powodu, a w wielu przypadkach nie można znaleźć przyczyny ani czynnika usposabiającego do powstania choroby.

Wśród czynników ryzyka rozwoju choroby wymienia się ciążę, zawody, które wymagają długiego stania, noszenia obcisłych ubiorów oraz otyłość.

Diagnostykę prowadzi się pod kątem ucisku korzeni nerwowych, zapalenia stawów oraz zapalenia nerwu obwodowego.

Patologią choroby jest wydłużenie i krętość żył, zwłóknienie warstwy środkowej ściany żylnej oraz zanik lub atrofia zastawek.

Osoby cierpiące na żylaki powinny unikać długich okresów stania. Zaleca się im odpowiednie ćwiczenia gimnastyczne oraz program ćwiczeń marszowych, który jest ważnym elementem pobudzającym krążenie . Chorzy powinni zakładać pończochy elastyczne, nie powinny nigdy siadać z nogami luźno zwisającymi w dół.

Nie ma specjalnej diety dla osób z problemem żylaków, Jednakże osobom otyłym zaleca się dietą odchudzająca, jeżeli występuje istotna nadwaga.

Przy chorobie żylakowej mogą występować punktowate podbiegnięcia krwawe, przewlekły obrzęk, owrzodzenia żylakowate, wyprzenia, nawroty po leczeniu operacyjnym oraz zbliznowacenia lub uszkodzenia podczas usuwania żylaków.

Żylaki mają praktycznie zawsze przebieg przewlekły, a rokowanie są dobre przy podjęciu odpowiedniego leczenia.