Wypalenie zawodowe następuje w momencie gdy praca przestaje sprawiać satysfakcję, człowiek przestaje rozwijać się zawodowo, czuje się przemęczony, przepracowany i odczuwa niezadowolenie z wykonywanego zajęcia, które kiedyś sprawiało mu wiele przyjemności. Jest to kolejna choroba zaliczana do typowych chorób cywilizacyjnych. Może stać się reakcją na długotrwałe przeciążenie obowiązkami, zbyt trudne i odpowiedzialne zadania lub monotonną, nudną i wyczerpującą pracę.

Syndrom Burnout jest wynikiem wypalenia się spowodowanego występowaniem stresu na skutek przepracowania, dotyka najczęściej lekarzy, pielęgniarki, nauczycieli, pedagogów, psychiatrów, i osoby z innych zawodów mające nieustanny kontakt z ludźmi.

Osoby doznające syndromu wypalenia zawodowego mogły wcześniej przechodzić przez pracoholizm.

Przyczyny:

• perfekcjonizm i nadodpowiedzialność,
• zaniedbanie dalszego rozwoju zawodowego,
• mała odpowiedzialność za swoje ciało lub jej brak (sport, higiena osobista, odpowiednia dieta, rytm snu, relaks),
• brak relacji partnerskich i wsparcia ze strony najbliższych,
• zaniedbywanie intymności i sztywność ról partnerskich,
• brak organizacji czasu prywatnego,
• stawianie sobie zbyt wysoko celów do osiągnięcia,
• działanie niezgodne z wyznawanymi wartościami,
• defensywna postawa wobec trudności, itd.

Syndromy mogące świadczyć o wystąpieniu wypalenia zawodowego:

• poczucie izolacji i osamotnienia,
• niechęć do pracy,
• poczucie przepracowania się,
• postrzeganie życia jako szarego i uciążliwego,
• negatywne postawy wobec klientów,
• drażliwość,
• brak cierpliwości,
• częste choroby, itd.

Wszawica to choroba charakteryzująca się  obecnością na ciele człowieka lub jego odzieży wszy ludzkich lub łonowych, ich larw lub jaj (gnidy).

Wszy są kosmopolitycznymi pasożytami zewnętrznymi ściśle związanymi z człowiekiem. Nie zidentyfikowano środowiska będącego rezerwuarem wszy głowowej, ani innych – poza człowiekiem – żywicieli. W polskich warunkach  najczęściej występuje wszawica głowowa. Najrzadziej obserwuje się przypadki wszawicy odzieżowej, ponieważ występuje ona głównie u osób, które nie korzystają z pomocy placówek służby zdrowia. Leczeniem niepowikłanej wszawicy możne zajmować się lekarz rodzinny.

Najlepszym sposobem zapobiegania wszawicy jest unikanie kontaktu z osobami podejrzanymi o zawszenie,  przestrzeganie higieny osobistej nie odgrywa istotnej roli w ochronie przed intestacją.

Wszawica jest chorobą wywołaną  przez stawonogi – wesz ludzką oraz wesz łonową. W obrębie gatunku wszy ludzkiej występują, dwie odmiany: wesz głowowa i wesz odzieżowa.

Główne objawy wszystkich rodzajów wszawicy
Stałym objawem wszawicy głowowej jest dokuczliwy świąd owłosionej skóry głowy, spowodowany ukłuciem przez wesz, wprowadzeniem przez nią toksyny oraz pojawieniem się grudek obrzękowych i bąbli pokrzywkowych. W badaniu przedmiotowym stwierdza się także przeczosy i otarcia naskórka spowodowane odruchowym drapaniem. Z miejsc po ukłuciu wszy sączy się surowiczy płyn, który skleja włosy, co możne doprowadzić do powstania kołtuna. W złych warunkach higienicznych może dojść do wtórnych zakażeń bakteryjnych i powstania zliszajowacenia (impetiginisatio). W przypadkach bardziej zaawansowanych obserwuje się odczynowe powiększenie węzłów chłonnych karkowych, a na skórze karku i szyi – zmiany wypryskowe oraz charakterystyczny rumień skóry karku.

Wesz odzieżowa nie żyje na skórze, lecz bytuje i składa jaja w szwach i faldach ubrań. Dorosłe osobniki opuszczają to miejsce, aby żywic sie krwią. Głównym objawem wszawicy odzieżowej jest świąd zakrytych obszarów skóry spowodowany ukąszeniem przez wesz. W badaniu przedmiotowym stwierdza się w tych okolicach obecność grudek rumieniowych. W wyniku drapania powstają przeczosy, nadżerki i strupy, a niekiedy także drobne odbarwione blizny. W długo trwającej wszawicy odzieżowej dochodzi do przebarwień skóry i wtórnych zakażeń ropnych.  Twarz, przedramiona i stopy są najczęściej wolne od zmian.
Wesz łonowa przytwierdza gnidy w obrębie trzonów włosów, głównie okolicy łonowej, ale zajęte mogą być również okolice krocza, pachwin, ud, brzucha i dołów pachowych. Przy silnej infestacji, pasożyta i jego jaja można znaleźć także na owłosionej skórze twarzy (broda, rzęsy, brwi). Najbardziej charakterystycznym objawem jest świąd skory zajętych okolic. Często stwierdza sie obecność tzw. plam błękitnych. Są to plamy o zabarwieniu sinofioletowym lub szarym, postawią na skutek hemolizy krwi w miejscu ukąszenia przez wesz. Umiejscowienie pasożyta na rzęsach może powodować zapalenie spojówek i brzegów powiek. Powiklanie to występuje najczesciej u niemowląt.

Samica wszy głowowej składa codziennie 7-10 jaj w otoczkach (gnidy). Osobniki dorosłe przezywają 9-30 dni. Obie formy pasożyta mogą przeżyć bez dostępu do krwi do 2 tygodni.
Wszawica głowowa i odzieżowa występuje często u ludzi niezachowujących higieny, mieszkających w złych warunkach socjalnych. Wesz głowowa przenosi się bezpośrednio z włosów na włosy lub za pośrednictwem przedmiotów używanych do pielęgnacji włosów, ozdób na włosy oraz nakryć głowy. Pasożyt atakuje najczęściej dzieci w 3.-10. r.ż.
Wesz odzieżowa przenoszona jest przez zawszoną odzież, bieliznę oraz pościel. Samica może składać do 150 jaj dziennie.

Wesz łonowa rozprzestrzenia się drogą  kontaktów płciowych, a także za pośrednictwem ubrania i pościeli.
Okres zaraźliwości trwa tak długo, jak długo żyją wszy na zawszonej osobie lub jej odzieży oraz dopóki nie zostaną, zabite gnidy we włosach i na odzieży.

Potwierdzeniem rozpoznania wszawicy głowowej jest stwierdzenie obecności dojrzałych wszy lub przytwierdzonych do włosów gnid, ktore bytują najczęściej w bardziej ocieplonych obszarach owłosionej skóry głowy (okolica potyliczna i skroniowa). Ponieważ gnidy, podczas ich składania, przyczepiane są u nasady włosa, wysokość, na jakiej się stwierdza ich skorupy, wskazuje na czas trwania infestacji. Poszukiwanie wszy lub gnid we włosach należy przeprowadzać, ozywając jasnego oświetlenia. Pomocne bywa użycie szkła powiększającego.
Objawem sugerującym rozpoznanie wszawicy odzieżowej są tzw. plamy błękitne oraz grudki obrzękowe w miejscach ukąszeń przez wszy, a jego potwierdzeniem jest znalezienie pasożytów oraz jaj w szwach i fałdach ubrań.
Aby rozpoznać wszawice łonową, należy poszukać gnid i wszy przytwierdzonych do włosów w okolicy wzgórka łonowego i narządów płciowych, a przy silnej infestacji także na owłosionych częściach twarzy. Często pomocne bywa też stwierdzenie tzw. plam błękitnych w miejscach ukąszeń przez wszy.

Objawy poszczególnych rodzajów wszawicy;

głowowej:

• świąd owłosionej skóry głowy i okolicy karku,
• grudki obrzękowe i bąble pokrzywkowe,
• przeczosy i otarcia naskórka,
  
• sączenie się surowiczego płynu sklejającego włosy,
• wtórne zakażenia bakteryjne i powstanie zliszajowacenie,
  
• zmiany wypryskowe na skórze karku i szyi,
• rumień skory karku,
• odczynowe powiększenie węzłów chłonnych karkowych.

odzieżowej:

• świąd zakrytych obszarów skóry,
• obecność grudek rumieniowych zakrytych obszarów skóry,
• przeczosy, nadżerki i strupy zakrytych obszarów skóry,
• bardzo drobne, odbarwione blizny (najczęściej w okolicy karku i grzbietu),
• przebarwienia skóry,
• wtórne zakażenia bakteryjne,
• twarz, przedramiona i stopy wolne od zmian.

łonowej:

• świąd skory okolicy łonowej, krocza, pachwin, ud, brzucha i dołów pachowych,
• obecność gnid w obrębie trzonów włosów,
• obecność tzw. plam błękitnych,
• obecność pasożyta i jego jaj na owłosionej skórze twarzy,
• zapalenie spojówek i brzegów powiek.

Znaczenie epidemiologiczne ma jedynie wesz odzieżowa, pozostałe gatunki nie przenoszą chorób.

Wesz odzieżowa przenosi riketsje duru wysypkowego epidemicznego. Do zakażenia człowieka dochodzi w wyniku dostania się kału wszy do rany skory lub na błonę śluzowa., ba.dz przez rozgniecenie zainfekowanej wszy na zranionej skórze. Innymi chorobami przenoszonymi przez tego pasożyta są gorączka okopowa, która wywołuje Rickettsia quintana, oraz dur powrotny wywoływany przez krętki Borrelia recurrentis. Do zakazenia krętkiem dochodzi poprzez wtarcie w zranioną skórą zawartości rozgniecionego owada.

Wirusowe zapalenie wątroby typu A to układowe zakażenie z zajęciem wątroby.

U przeważającej większości chorych objawy są bardzo skąpe lub wcale nie występują. Główne objawy tej choroby to;

• gorączka,
• złe samopoczucie i zmęczenie
  
• nudności i wymioty,
• brak łaknienia,
• żółtaczka,
• hepatomegalia,
• ciemne zabarwienie moczu,
• odbarwiony stolec, zazwyczaj przejściowo,
• ból brzucha w prawym górnym kwadrancie,
• odczyn oponowy,
• u przeważającej większości chorych występują znikome objawy lub przebieg jest bezobjawowy.

Przyczyną choroby jest zakażenie różnymi wirusami. Może to być wirus HAV i HEV przenoszone drogą fekalno-oralną, rzadko droga pozajelitowa. Maksymalna zakaźność występuje 2 tyg. przed pojawieniem się żółtaczki. Choroba endemicznie występuje w ośrodkach opiekuńczych. W tym przypadku wskazane jest szczepienie pacjentów przeciw zakażeniu HBV.

Zwiększone narażenie na zachorowanie występuje wśród pracowników opieki zdrowotnej i innych zawodów. Występuje narażenie na zakażenie w gospodarstwie domowym, po przeszczepach narządów oraz przy zażywaniu kokainy. Przekłuwanie ciała w ostatnim okresie też niesie za sobą ryzyko zachorowania, natomiast  tatuaże są mniej prawdopodobnym czynnikiem, ale ich rola jest kontrowersyjna.

WZW typu A może być pomylone z innymi wirusami wywołującymi zapalenie wątroby, mononukleozą, pierwotnym lub wtórnym nowotworem złośliwym wątroby, z polekowym zapaleniem wątroby, poalkoholowym zapaleniem wątroby, autoimmunologicznym zapaleniem wątroby lub z chorobą Wilsona.

W badaniach laboratoryjnych obserwuje się podwyższenie stężenia AspAT/AIAT, nieznaczne podwyższenie stężenia alkalicznej fosfatazy, natomiast stężenie bilirubiny utrzymuje się w zakresie od prawidłowego do znacznego podwyższenia. Zazwyczaj występuje zwiększenie stężenia frakcji wolnej i sprzężonej.

Terapia ma zazwyczaj przebieg ambulatoryjny ale w ciężkim stanie wymagana jest hospitalizacja. Pomocne jest wyodrębnienie osób zarażonych HAV, które pracują przy żywności.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B to układowe zakażenie z zajęciem wątroby.

Objawy zakażenia w większości przypadków są bardzo znikome lub wcale nie występują. Jeżeli już pojawią się to są takie same jak przy WZW typu A. Oprcz nich występuje jeszcze;

• ból stawu,
• zapalenie stawu.

Przyczyną choroby jest zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B.

Zwiększone ryzyko zakażenia wirusem występuje u pracowników opieki zdrowotnej i innych zawodów ze zwiększonym ryzykiem. U osób po hemodializach, pacjentów przyjmujących krew i/lub produkty krwi, u ludzi przyjmujących dożylnie narkotyki oraz preferujących niebezpieczne zachowania seksualne. Występuje narażenie na zakażenie w gospodarstwie domowym. Ryzyko zwiększa zakłucie skażoną igłą, przeszczepy narządów, zażywanie kokainy, piercing. W okresie okołoporodowym rzadko dochodzi do zakażenia HCV noworodka urodzonego przez matkę z wirusowym zapaleniem wątroby typu B, jeśli nie występuje zakażenie HIV.

Rozpoznanie może być błędnie postawione przy chorobach takich jak; mononukleoza zakaźna, pierwotny lub wtórny nowotwór złośliwy wątroby, niedokrwienne zapalenie wątroby, polekowe zapalenie wątroby, poalkoholowe zapalenie wątroby, autoimmunologiczne, zapalenie wątroby, choroba Wilsona, objawy stawowe i skórne mogą wskazywać na występowanie zaburzenia immunologicznego.

W badaniach laboratoryjnych obserwuje się znaczne podwyższenie aktywności AspAT/AIAT, nieznaczne podwyższenie aktywności alkalicznej fosfatazy, a stężenie bilirubiny utrzymuje się w zakresie od prawidłowego do znacznie podwyższonego. Zazwyczaj następuje zwiększenie stężenia frakcji wolnej i sprzężonej.

Przy przetrwałym lub przewlekłym zapaleniu w badaniu bioptatu wątroby stwierdza się histopatologiczne zmiany o dużym zakresie, stan kliniczny może nie odpowiadać ciężkości zmian histopatologicznych, występowanie mikropęcherzykowego stłuszczenia i skupisk komórek limfoidalnych sugeruje zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C.

Terapia jest zazwyczaj ambulatoryjna, ale w ciężkim stanie trzeba hospitalizować.

Profilaktyka obejmuje przesiewowe badania produktów krwi, właściwe usuwanie igieł, dobre warunki sanitarne i higieniczne otoczenia. Maksymalna zakaźność występuje 2 tyg. przed pojawieniem się żółtaczki. Choroba może występować endemicznie w ośrodkach opieki, dlatego należy prowadzić szczepienia profilaktyczne w takich ośrodkach. HBV jest przenoszony drogą płciową, w okresie okołoporodowym, przy zawodowym narażeniu na zakażenie i poprzez pozajelitowe podawanie leków/narkotyków, przenosi się również drogą jelitową. Przesiewowe badania na obecność HBV przeprowadza się u kobiet w ciąży, należy zaszczepić wszystkie noworodki po porodzie.

Powikłaniem może być ostra lub podostra martwica wątroby, przewlekłe czynne lub przewlekłe zapalenie wątroby, marskość wątroby, niewydolność wątroby, a nawet rak wątrobowokomórkowy.

U95% chorych dochodzi do wyzdrowienia po ostrym zakażeniu. Ciężkość encefalopatii wątrobowej jest najlepszym czynnikiem prognostycznym co do prawdopodobieństwa przeżycia niewydolności wątroby. Zakażenie HBV i HDV w postaci ciężko-objawowej często prowadzi do przetrwałej/przewlekłej choroby wątroby, marskości wątroby, niewydolności wątroby, raka wątrobowokomórkowego. Dodatkowo przy upośledzeniu odporności występują bardziej poważne powikłania.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C to również układowe zakażenie z zajęciem wątroby.

Objawy WZW typu C są takie same jak w WZW typu B. Podobnie choroba może mieć przebieg bezobjawowy, luba charakteryzować się bardzo niskim stopniem nasilenia objawów.

Przyczyną jest zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C.

Czynniki ryzyka wystąpienia tego typu choroby są takie same jak w poprzednich przypadkach. Dodatkowo warto wspomnieć, że ryzyko WZW wzrasta u osób zakażonych wirusem HIV, zwłaszcza w przypadku WZW typu C.

Diagnoza może być omylna przy takich chorobach jak; mononukleoza zakaźna, pierwotny lub wtórny nowotwór złośliwy wątroby, niedokrwienne zapalenie wątroby, polekowe zapalenie wątroby, poalkoholowe zapalenie wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Wilsona, objawy stawowe i skórne mogą sugerować występowanie zaburzenia immunologicznego.

W badaniach laboratoryjnych stwierdza się podwyższenie aktywności AspAT/AIAT. U zakażonych HCV może występować prawidłowa aktywność AIAT. Stosunek AspAT/AIAT => 1 jest powiązany z występowaniem marskości wątroby w przebiegu przewlekłego zakażenia HCV. Widoczne jest nieznaczne podwyższenie aktywności alkalicznej fosfatazy, a stężenie bilirubiny obserwuje się w zakresie od prawidłowego do znacznie podwyższonego. Zazwyczaj następuje zwiększenie stężenia frakcji wolnej i sprzężonej.

Terapia przebiega na takich samych zasadach jak w pozostałych dwóch typach WZW.

W profilaktyce nie ma określonych środków umożliwiających zapobieganie zakażeniu. Maksymalna zakaźność występuje 2 tyg. przed pojawieniem się żółtaczki.

Powikłaniem WZW typu C może być ostra lub podostra martwica wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, zwiększa się ryzyko powstania pierwotnego raka wątroby. U pacjentów z marskością wątroby należy prowadzić monitorowanie w celu wykrycia raka wątrobowokomórkowego.

Włośnica to choroba pasożytnicza wywoływana przez nicienie Trichinella spiralis, których larwy umiejscawiają się w tkankach. Wyróżnia się 5 gatunków włośnia. Do zarażenia człowieka dochodzi na skutek połknięcia otorbionych larw znajdujących się w niewłaściwie ugotowanym mięsie. Objawy kliniczne są związane z cyklem życiowym pasożyta. Po połknięciu, larwy przekształcają się w jelicie w postacie dojrzałe. Faza ta rozwija się w czasie od 5 dni do 2 tyg. po spożyciu larw. Migracja larw i inwazja mięśni następują po 1-6 tyg. od zjedzenia niewłaściwie ugotowanego mięsa. Stadium ostatnie wiąże się z okresem otorbienia larw w obrębie mięśni ludzkich i występuje w czasie po 3-9 tyg. od zakażenia.

Objawy zależą od zajętego narządu i całkowitej liczby pasożytów. Do najczęściej zajętych mięśni poprzecznie prążkowanych należą: mięsień żwacz, język, przepona, mięsień naramienny, dwugłowy, pośladkowy i brzuchaty łydki. Fazy I i II oraz II i III mogą występować jednocześnie;

faza I – jelitowa:

• wymioty,
• kurcze jelitowe,
• biegunka,
• ból brzucha,
• dreszcze,
• gorączka;
  

faza II migracja larw:

• eozynofilia,
• obrzęk okolicy oczodołu,
• ból mięśni,
• tkliwość mięśni,
• zapalenie spojówek,
• krwotok podspojówkowy,
• krwotok do siatkówki,
• światłowstręt,
• pragnienie,
• śródmiąższowe zapalenie płuc;

faza III – otorbienie larw w mięśniach:

• duszność,
• chrypka,
• złe samopoczucie,
• krańcowe wyczerpanie.

Przyczyną rozwoju choroby jest spożycie nie dogotowanego mięsa wieprzowego, mięsa z morsa, niedźwiedzia, koniny lub mięsa zwierząt dzikich.

Zwiększone ryzyko zakażenia występuje u osób, które mają dostęp do mięsa zwierząt dzikich, domowej produkcji wyrobów z mięsa wieprzowego, mięsa z niewiadomego uboju. Ryzyko jest większe w grupach etnicznych z Azji Południowo-Wschodniej, gdzie hoduje się świnie i zwyczaj jedzenie jest nie dogotowane. Narażone są również małe grupy ludzi żyjące na farmach nie stosujących nowoczesnych technik obróbki wieprzowiny. Ostatnie ogniska włośnicy stwierdzano w Tajlandii, Włoszech, Etiopii, Libanie, Polsce i w USA w stanach Virginia i Nebraska.

Choroba może zostać pomylona z innymi schorzeniami. Do grupy tych chorób należy m.in. ostra gorączka reumatyczna, zapalenie stawów, obrzęk naczyniowy, zapalenie mózgu, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie żołądka i jelit, grypa, zapalenie mięśni, zapalenie mięśnia sercowego, śródmiąższowe zapalenie płuc, gruźlica, bruceloza itd.

W badaniach laboratoryjnych ujawnia się znaczna hipergammaglobulinemia, eozynofilia, wzrost aktywności kinazy kreatyninowej, wzrost aktywności dehydrogenazy kwasu mlekowego, natomiast prawidłowy jest odczyn opadania krwinek czerwonych.

Patologią jest obecność żywych larw w mięśniach, oraz dojrzałe robaki w kale.

Profilaktyka obejmuje unikanie spożywania nie dogotowanego mięsa wieprzowego i dziczyzny. Przedłużone mrożenie również jest skuteczne w inaktywacji włośni, choć jest to technika mniej wiarygodna.

Powikłaniem włośnicy może być zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mózgu, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie nerek (nephritis), zapalenie zatok, kłębkowe zapalenie nerek, podkorowe zawały oraz zapalenie płuc.

Wrzodziejące zapalenie jelita to schorzenie charakteryzująca się przebiegiem z okresami remisji i zaostrzeń zapalenia we wszystkich częściach okrężnicy. Cechuje się nawracającym krwawieniem z odbytnicy i różnorodnymi objawami ogólnoustrojowymi.

Główne objawy choroby to przede wszystkim;

• krwista biegunka,
• ból brzucha,
• gorączka,
• utrata masy ciała,
• bóle i zapalenia stawów,
• zapalenie stawów kręgosłupa,
• powikłania oczne,
• rumień guzowaty,
• zgorzelinowe zapalenie skóry,
• owrzodzenia aftowe w jamie ustnej,
• częste bezobjawowe stłuszczenie wątroby,
• pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych,
• marskość wątroby,
• rak przewodów żółciowych,
• powikłania zakrzepowo-zatorowe,
• zapalenie osierdzia.

Przyczyna choroby jest  nieznana. Przypuszcza się, że udział mają czynniki genetyczne, infekcyjne, immunologiczne i psychologiczne.

Częstsza chorobowość występuje u Żydów oraz u osób z dodatnim wywiadem rodzinnym, wykazany jest ujemny związek z paleniem papierosów.

Wyniki badań laboratoryjnych są nieswoiste. Zwykle odzwierciedlają stopień nasilenia krwawienia i stanu zapalnego. W badaniach ukazuje się niedokrwistość, która może być wynikiem przewlekłej choroby zapalnej, a także niedoboru żelaza z powodu utraty krwi. W okresie zaostrzeń pojawia się leukocytoza, podwyższony OB, zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipokaliemia, hipoalbuminemia i podwyższone próby wątrobowe.

Profilaktyka obejmuje kontrolną kolonoskopię w celu wykluczenia raka z biopsją błony śluzowej w celu oceny ewentualnej dysplazji musi być wykonywana co 1-2 lata, począwszy od 7-8 roku od ujawnienia się choroby. Jest to szczególnie ważne w zapaleniu całej okrężnicy. Stwierdzenie dysplazji wymaga częstych badań, dysplazja dużego stopnia skłania do rozważenia kolektomii. Powinno się co roku powtarzać próby wątrobowe, oraz cholangiografię w celu oceny cholestazy.

Powikłaniem może być perforacja jelita, toksyczne rozdęcie okrężnicy, choroby wątroby, powstawanie zwężeń oraz rak okrężnicy. Ryzyko rozwoju raka wzrasta, pojawia się po 7-8 latach od początku choroby. Ryzyko jest mniejsze w razie umiejscowienia się choroby w lewej połowie okrężnicy.

Przebieg choroby jest bardzo różnorodny, a śmiertelność przy pierwszym rzucie wynosi około 5%. Mniej więcej u 75-65% pacjentów występują nawroty i według niektórych zestawień ponad 20% chorych wymaga wykonania kolektomii. Ryzyko rozwoju raka okrężnicy jest jedynym, najważniejszym czynnikiem ryzyka związanym z długoterminowym rokowaniem, lewostronne zapalenie okrężnicy oraz wrzodziejące zapalenie odbytnicy ma dobre rokowanie, także co do długości życia.