Stres jest reakcją organizmu na niekorzystne bodźce dobiegające głównie ze środowiska zewnętrznego, która ma na celu przystosowanie go do nowych warunków otoczenia.

Inna definicja mówi, że stres jest interakcją pomiędzy czynnikami takimi jak bodźce środowiskowe, naszą oceną obecnej sytuacji, a reakcją fizjologiczną i psychiczną organizmu.

Istnieją 3 typy stresu:

• stres jako bodziec,
• stres jako reakcja,
• stres jako proces lub transakcja.

Do biologicznych, krótkotrwałych objawów stresu zaliczamy:

• przyspieszenie akcji serca, zwiększone tętno i przyspieszony oddech,
• zwiększone pocenie się w danej sytuacji,
• zimną skórę, dłonie i stopy – krew odpływa do narządów wewnętrznych,
• suchość w ustach,
• nagłą potrzebę oddania moczu, biegunkę, mdłości,
• silne napięcie mięśni, doprowadzające czasem do drżenia.

Krótkotrwałe symptomy psychiczne stresu to:

• negatywne myślenie,
• zawężenie uwagi do występującego problemu, przeszkody,
• chwilowe pogorszenie koncentracji,
• skokowa utrata pewności siebie,
• spadek energii spowodowany uczuciem lęku, frustracji, roztargnieniem,
• znużenie i utrata zadowolenia z wykonywanej pracy,
• trudności w podejmowaniu samodzielnych decyzji,
• interpretowanie zaistniałej sytuacji jako wyzwanie lub zagrożenia.

Jeżeli przeżywany stres jest długotrwały, towarzyszą mu objawy przede wszystkim wynikające z długotrwałego podwyższonego poziomu adrenaliny. Reguluje ona gospodarkę substancjami odżywczymi w organizmie, powoduje nadmierne odżywienie mięśni, kosztem niewystarczającego odżywienia innych narządów. Kosztem takiego postępowania hormonu są zaburzenia na poziomie fizjologicznym.
Długotrwały stres wywiera także poważne konsekwencje w psychicznym funkcjonowaniu człowieka.

Przyczyn stresu jest bardzo wiele, oto niektóre z nich:

• nadmierny hałas,
• zła organizacja w miejscu pracy,
• bałagan, nieporządek,
• tłok, ograniczenie prywatności, przestrzeni życiowej lub przestrzeni niezbędnej do pracy,
• kofeina, nadmiar soli,
• nadmiar lub brak zajęć,
• konieczność sprostania nieprzewidzianym trudnościom,
• presja sprostania wymaganiom, które przewyższają możliwości czy umiejętności,
• brak pomocy, wsparcia, niedoinformowanie w nowych sytuacjach,
• presja czasu,
• odpowiedzialność za ludzi, pieniądze, firmę, politykę, itp,
• budowanie kariery zawodowej, zmiany procedur w pracy,
• brak jasno określonego celu.

W pokonaniu stresu pomaga wyciszenie, spacer, odpoczynek, czasem sen czy relaksująca muzyka. Każdy człowiek jest inny i powinien znaleźć swój sposób na przezwyciężenie stresu.

Szkarlatyna nazywana jest inaczej płonicą, jest to ostra choroba zakaźna wieku dziecięcego, wywoływana przez bakterię – paciorkowca z grupy A, którą bezwzględnie trzeba leczyć.

Początkowe objawy szkarlatyny mogą być mylące i przypominać inne choroby, należą do nich gorączka, bóle brzucha, wymioty oraz ból gardła.
Wysypka pojawia się równocześnie z gorączką lub 24 godziny po jej wystąpieniu. Jest to wysypka drobnoplamista zlewająca się na tułowiu, w zgięciach łokciowych i podkolanowych. Najbardziej wyraźna wysypka pojawia się na piersiach, pośladkach, brzuchu i w pachwinach. Wysypka ma wygląda, jakby ktoś pokaleczył skórę poprzez uderzanie w nią szczotką. Na policzkach widoczny jest rumień, natomiast skóra wokół nosa i ust jest blada. Język przybiera „malinowy” wygląd, co jest spowodowane powiększeniem brodawek smakowych, ma żywoczerwony kolor.
Po kilku dniach od ustąpienia wysypki następuje grubopłatowe złuszczenie skóry, najbardziej uwidocznione na dłoniach i stopach. Czasem to charakterystyczne dla szkarlatyny złuszczanie się skóry pozwala na jej wsteczne stwierdzenie, gdyż zdarzają się przypadki, w których wysypka jest bardzo mała i nie zostaje zauważona.
Zdarzają się przypadki, gdy płonica ma bardziej toksyczny przebieg, a czasem nawet septyczny. W septycznym przebiegu płonicy może dojść do martwicy tkanek dna jamy ustnej, a nawet bakteriemii czy posocznicy.

Szkarlatyna może być mylona z takimi chorobami jak różyczka, zakażenie gronkowcowe, odra, choroba Kawasakiego, zespół wstrząsu toksycznego.

Podejrzenie szkarlatyny musi być skonsultowane z lekarzem i bezwzględnie poddane leczeniu antybiotykami.

Suchość pochwy nazywana jest inaczej dyspareunią.
Jest to częsta kobieca dolegliwość, której przyczyny mogą mieć zarówno wymiar fizyczny jak i psychiczny.
Za tą dolegliwość odpowiedzialne są hormony, a dokładnie obniżony poziom estrogenu w organizmie kobiety.

Obniżona ilość tego hormonu występuje:

• po porodzie,
• w okresie menopauzy,
• w wyniku przemęczenia,
• stresu, w trakcie osłabienia po chorobie,
• podczas przyjmowania niektórych leków,
• przy zaburzeniach flory bakteryjnej,
• w czasie stanów zapalnych,
• pod koniec cyklu miesiączkowego,
• przy zahamowaniach seksualnych, braku podniecenia.

Objawy towarzyszące temu schorzeniu to różnego rodzaju bóle występujące nawet przy poruszaniu się, odczuwanie uciążliwego pieczenia, bolesne stosunki.

W leczeniu suchości pochwy stosowane są różnego rodzaju środki nawilżające i normalizujące poziom estrogenu.

Syndrom chronicznego zmęczenia jest chorobą bardzo często myloną z lenistwem czy „nieróbstwem”. Często „przykleja się” do tej choroby etykietę „histerii” lub choroby zmyślonej.
Chociaż jest to stosunkowo nowa choroba, gdyż pierwszy przypadek opisano dopiero w 1988r., to w ostatnim czasie staje się coraz bardziej popularna. Zapadają na nią osoby pomiędzy 20 a 40 rokiem życia, znajdujące się najczęściej na początku lub w trakcie rozkwitu kariery zawodowej.
Syndrom chronicznego zmęczenia może być stwierdzony, jeżeli objawy utrzymują się dłużej niż 6 miesięcy.

Przypuszczalne przyczyny:
Badania i obserwacje pozwoliły wysnuć hipotezę, że najczęściej na zespół chronicznego zmęczenia zapadają osoby przeżywające stres w miejscu pracy.
Inną przyczyną choroby może być poważny niedobór różnych składników odżywczych, a co z tym związane niewłaściwa dieta.
Jeszcze inna hipoteza mówi o tym, iż przyczyną syndromu chronicznego zmęczenia może być przebyta infekcja wirusowa. Objawy na początku przypominają grypę i utrzymują się od kilku dni do kilku tygodni. Następnie rozpoczynają się miesiące a nawet lata stale pogłębiającego się zmęczenia.

Do objawów tej choroby zaliczają się:

• przewlekłe zmęczenie i osłabienie,
• ból gardła,
• pobolewania i bóle mięśni, głowy, kości,
• apatia,
• senność,
• trudności z zasypianiem i snem,
• uczucie zakwasów w mięśniach nieuzasadnione wysiłkiem,
• gorsze zapamiętywanie,
• brak koncentracji i możliwości skupienia się.

W leczeniu choroby ważna jest odpowiednia ilość snu i wypoczynku, uprawianie lekkich sportów. Pomocne okazują się witaminy z grupy B a także zioła (żeń-szeń, miłorząb japoński, echinacea czy azjatyckie ziele „gotu kola”)
Poziom energii może odpowiednio zwiększyć także imbir, mleczko pszczele, koenzym Q10, magnez i żelazo.

Świnka jest ostrym, uogólnionym zakażeniem paramiksowirusem świnki. Schorzenie przebiega zwykle z jedno- lub obustronnym zapaleniem ślinianek przyusznych. Zachorowania występują głównie późną zimą i wczesną wiosną, przenosząc się drogą kropelkową z wydzielinami dróg oddechowych. Okres od zakażenia do momentu ujawnienia się choroby trwa zwykle około 14 do 24 dni.

Objawy, po których można podejrzewać świnkę to;

• bolesność i obrzęk jednej lub obu ślinianek przyusznych,
• gorączka, bóle mięśni szyi, złe samopoczucie,
• początkowo obrzęk ślinianki przyusznej jest umiejscowiony bezpośrednio za żuchwą,
• obrzęk jest największy w 1-3 dniu, trwa 3-7 dni,
• obrzęk maskuje kąt żuchwy,
• obrzęk unosi i odchyla ku przodowi płatek ucha,
• zaczerwienienie ujść przewodów ślinowych,
• kwaśne pokarmy wywołują ból w okolicy ślinianki przyusznej,
• umiarkowana gorączka do 40,0°C,
• połowa przypadków świnki przebiega bezobjawowo.

Główną przyczyną pojawienia się choroby jest zakażenie paramiksowirusem świnki, czasem także zakażenie innymi wirusami, takimi jak Coxsackie.

Do czynników sprzyjających powstaniu choroby zalicza się epidemie w nie szczepionych populacjach miejskich. Okres zaraźliwości rozpoczyna się zwykle na 2 dni przed objawami zapalenia ślinianek i trwa do 6-10 dni od wystąpienia obrzęk. Świnka charakteryzuje się dużą zaraźliwością.

W procesie diagnostycznym stwierdza się czasem inne schorzenia, które mogą wywoływać podobne objawy, m.in. zapalenie ślinianek przyusznych, kamień ślinowy z występującym okresowo obrzękiem, zapalenie węzłów chłonnych z jakiejkolwiek przyczyny, zespół Mikulicza, złośliwe i łagodne guzy ślinianek, polekowe powiększenie ślinianek przyusznych lub inne czynniki wywołujące powikłania świnkowe.

Aby jednoznacznie potwierdzić rozpoznanie w niektórych przypadkach przeprowadza się izolację wirusa z popłuczyn z gardła, moczu, krwi lub płynu mózgowo-rdzeniowego. Obserwuje się wzrost aktywności amylazy w surowicy krwi, wzrost miana przeciwciał anty-S, a także wzrost pleocytozy.

Profilaktyka obejmuje przede wszystkim szczepienia przeciwko śwince. W przypadku hospitalizowanego pacjenta zaleca się izolację aż do 9 dnia od początku choroby. Należy pamiętać, że zaszczepienie się nie chroni przed niedawnym narażeniem na zakażenie.

Choroba jak każda inna może przebiegać z powikłaniami. Do najgroźniejszych powikłań zalicza się jawne klinicznie zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie jąder u chłopców po okresie dojrzewania, zapalenie jajników u kobiet po okresie dojrzewania, zapalenie trzustki, nerek, tarczycy czy bóle stawowe występują rzadko. Może pojawić się także zapalenie mięśnia sercowego, przejściowa głuchota czy zapalenie tkanek wokół gałki ocznej, gruczołu łzowego lub nerwu wzrokowego.

U osób chorych na świnkę zazwyczaj występuje pełne wyzdrowienie, a przechorowanie świnki daje trwałą odporność. Nawroty choroby mogą nastąpić po ok. 2 tygodniach, należy je jednak różnicować z nawracającym zapaleniem ślinianek o innej etiologii.

Zdecydowana większość zachorowań w czasie epidemii świnki występuje u dzieci w wieku 5 do 15 lat. U dzieci poniżej 2 lat zachorowania na świnkę zdarzają się bardzo rzadko, a z kolei w przypadku niemowląt, większość z nich jest odporna. U dzieci znacznie mniejsze jest prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań. Wśród osób w wieku podeszłym większość ludzi jest odporna. W przypadku powikłań większość z nich występuje u ludzi po okresie dojrzewania.

Świerzb jest chorobą zakaźną wywoływaną przez roztocza świerzbowca ludzkiego - Sarcoptes scabiei. Pasożyt atakuje skórę i układ zewnątrzwydzielniczy.

Do głównych objawów mogących świadczyć o ataku pasożyta zalicza się;

• uogólniony świąd skóry,
• nasilenie świądu w porze nocnej,
• obecność nor świerzbowcowych w obrębie naskórka przestrzeni międzypalcowych rąk, nadgarstków, stóp, prącia, moszny, pośladków, brzucha oraz w obrębie brodawek sutkowych,
• wykwity pęcherzykowe i grudkowe,
• przeczosy i nadżerki będące wynikiem drapania,
• krosty,
• złuszczanie naskórka,
• rumień,
• nietypowy przebieg zakażenia u pacjentów z obniżoną odpornością.

Przyczyną choroby jest zakażenie skóry spowodowane przez roztocza świerzbowca ludzkiego( Sarcoptes scabiei).

Należy pamiętać, że zakaźność świerzbu jest duża, a zarażenie następuje najczęściej w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą zarażoną, kontaktów seksualnych, spania w jednym łóżku, rzadziej za pośrednictwem ubrań lub przedmiotów. Zachorowania szerzą się łatwo w zbiorowiskach ludzkich, jeśli jedna osoba z rodziny zarazi się, najpewniej zachoruje reszta domowników. Czynniki sprzyjające zakażeniu to obniżenie odporności i wyprysk atopowy.

Chorobę można pomylić z innymi schorzeniami. Do grupy tych dolegliwości zalicza się atopowe zapalenie skóry, opryszczkowate zapalenie skóry, wyprysk, ugryzienia przez owady, łupież różowy, świerzbiączka, łojotokowe zapalenie skóry oraz kiła.

Zakażenie tym uciążliwym pasożytem może przebiegać z powikłaniami. Zalicza się tutaj wyprysk, pyodermię, utrzymujący się świąd oraz świerzb guzkowy.

Zmiany skórne najczęściej zaczynają ustępować już w 1-2 dni po największym nasileniu świądu. Świąd można zaleczyć za pomocą doustnych środków przeciwhistaminowych. Ewentualne zmiany guzkowe po przebytym świerzbie mogą się utrzymywać jeszcze przez kilka tygodni. W takim przypadku wymaga się terapii polegającej na ogólnym lub doogniskowym stosowaniu preparatów steroidowych.

Po zakażeniu świerzbowcem u dzieci występuje zwiększona rozległość zmian, częściej obserwuje się występowanie zmian pęcherzykowych na dłoniach i podeszwach stóp. W przypadku osób w wieku podeszłym obserwuje się większe nasilenie świądu przy niewielkich zmianach skórnych. Należy pamiętać, że u osób starszych istnieje niebezpieczeństwo masywnej infestacji ze względu na osłabienie odporności typu komórkowego.

Salmonelloza jest chorobą wywoływaną przez każdy serotyp rodzaju Salmonella, do objawów klinicznych należą. Może dojść do zapalenia jelita cienkiego i okrężnicy, posocznicy, gorączki jelitowej, zakażenia 0 umiejscowieniu pozajelitowym i stanu bezobjawowego nosicielstwa. Zakażenie błony śluzowej jelita powoduje reakcję zapalną i odpowiedź cytotoksyczną. Następnie przez układ chłonny bakterie dostają się do krążenia. Zasięg choroby zależy od wielkości dawki zakażającej i mechanizmów obronnych gospodarza.

Objawy ostrej salmonellozy przebiegającej bez powikłań to;

• nudności, wymioty, biegunka,
• bóle kurczowe brzucha,
• ból głowy, bóle mięśni,
• gorączka do 39°C;

Jeżeli choroba przedłuża się może wystąpić;

• przetrwała gorączka,
• zapalenie stawów odczynowe lub septyczne, szpiku i kości oraz stawów krzyżowo-biodrowych,
• zakażenie przyranne, ropnie tkanek miękkich,
• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i tętnic,
• zapalenie wsierdzia, osierdzia, płuc,
• ropień płuca, ropniak,
• hipowolemia,
• przedłużająca się choroba śledziony (ropień),
• przedłużająca się choroba wątroby (ropień),
  
• zakażenie dróg moczowo-płciowych.

Główne przyczyny choroby to spożycie pokarmu lub wody zakażonych bakterią, kontakt z chorym człowiekiem, kontakt z przewlekłym bezobjawowym nosicielem, bezkwaśność, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, toczeń rumieniowaty układowy, kamica pęcherzyka, dróg żółciowych czy nerek, niektóre leki oraz kilka innych.

Czynnikami zwiększającymi ryzyko zakażenia są niedokrwistość hemolityczna, nowotwory złośliwe, zespoły nabytego upośledzenia odporności, zmniejszona kwasowość treści żołądkowej, kontakt ze zwierzętami domowymi, które wydalają bakterię Salmonella w kale, a w szczególności z gadami.

Diagnoza nie jest oczywista, ponieważ objawy mogą przypominać inne choroby. Do takich zalicza się wirusowe zapalenie żołądka i jelit, inne ogniska bakteryjne lub posocznica, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, zapalenie wyrostka robaczkowego lub pęcherzyka żółciowego, czy perforacja jelita.

Wśród badań, mających na celu ułatwienie postawienia trafnej diagnozy wykonuje się przede wszystkim posiew krwi, kału, moczu i określonych tkanek, a także badania ogólne. Podejmuje się również próby hodowli bakterii z pobranego materiału.

Patologiczne zmiany wywoływane przez chorobę to owrzodzenia błony śluzowej, krwotoki i ogniska martwicy, rozrost i przerost układu siateczkowo-śródbłonkowego oraz ropnie tkanek miękkich i narządów.

Profilaktyka zakażeń salmonellą obejmuje przede wszystkim właściwą higienę przy produkcji, transporcie i przechowywaniu żywności oraz kontrolę rezerwuaru zwierzęcego. Należy pilnować się z regularnym myciem rąk. Na tego typu zakażenia bakteryjne nie ma skutecznej szczepionki.

U chorych z zapaleniem jelita cienkiego i okrężnicy rokowania są bardzo dobre. Poza przypadkami wśród osób bardzo młodych i bardzo starych, osłabionych oraz przebywających w zakładach zbiorowych. Jeżeli dojdzie do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i wsierdzia rokowanie jest złe, nawet w przypadku wczesnego podjęcia właściwej terapii. Śmiertelność zakażonych jest zwiększona w przypadku szczepów opornych na znaczną ilość leków.

W przypadku dzieci, a szczególnie u noworodków, istnieje zwiększone prawdopodobieństwo wystąpienia nosicielstwa pochorobowego. Pośród osób po 60 roku życia odsetek nosicielstwa jest wysoki. Przypuszcza się, że z powodu umiejscowienia bakterii w drogach żółciowych.

Sarkoidoza jest niezakaźną chorobą wielonarządową o nieznanej przyczynie. Zazwyczaj dotyka ludzi młodych i tych w średnim wieku. Często stwierdza się obustronne powiększenie węzłów chłonnych wnęk, nacieki w płucach, zmiany oczne i skórne. W niektórych przypadkach może dojść do zajęcia wątroby, śledziony, węzłów chłonnych, serca i ośrodkowego układu nerwowego.

Schorzenie może mieć przebieg bezobjawowy, jednakże w niektórych przypadkach może pojawić się;

• kaszel,
• skrócenie oddechu,
• nowe zmiany skórne,
• ból lub podrażnienie oczu,
• osłabienie i złe samopoczucie,
• gorączka,
• nocne poty,
• porażenie Bella.

Na drodze niedokładnej diagnostyki choroba może być pomylona z zakaźnymi chorobami ziarniniakowymi, takimi jak gruźlica i infekcje grzybicze, z odczynem miejscowym na obecność ciała obcego, chłoniakiem lub innymi nowotworami złośliwymi związanymi z powiększeniem węzłów chłonnych lub berylozą.

W przeprowadzonych badaniach laboratoryjnych ukazuje się limfopenia, niedokrwistość lub leukopenia u przeszło połowy pacjentów, nieprawidłowe wyniki „testów funkcji wątroby”, hiperkalciuria, rzadziej hiperkalcemia.
Dodatkowo wykonuje się  RTG klatki piersiowej w celu ustalenia stadia choroby. Scyntygram ze znakowanym galem daje wynik dodatni tylko w aktywnej postaci choroby, a tomografia komputerowa umożliwia lepszą ocenę węzłów chłonnych, natomiast tomografy o wysokiej rozdzielczości pozwalają uwidocznić zmiany wokół oskrzeli.

Chory powinien unikać diety wysokowapniowej, natomiast  u osób leczonych kortykosteroidami konieczne jest ograniczenie podaży soli w diecie.

W powikłanych przypadkach choroby może dojść do znacznego zajęcia układu oddechowego, a w konsekwencji do wystąpienia serca płucnego. Może dojść również do zajęcia innych narządów z poważnymi następstwami, szczególnie dotyczącymi serca, oczu i ośrodkowego układu nerwowego. Objawy chorobowe pochodzące z tych narządów pojawiają się wcześnie, a nie jako następstwo.

U połowy chorych dochodzi w ciągu 2 lat do samoistnego ustąpienia zmian chorobowych. W przypadku 25% osób rozwija się włóknienie płuc, ale bez dalszego pogorszenia stanu w ciągu 2 lat. Natomiast u kolejnych 25% pacjentów rozwija się przewlekła postać choroby. Największe prawdopodobieństwo powstania przewlekłej choroby występuje u pacjentów leczonych kortykosteroidami przez ponad 6 miesięcy.

Choroba bardzo rzadko pojawia się wśród dzieci,  a tylko 5% pacjentów z objawami aktywnej choroby ma 60 lat lub więcej. Jak już wspomniano sarkoidoza jest chorobą ludzi w młodym i średnim wieku.

Schizofrenia jest związanym z utratą prawidłowej oceny rzeczywistości zaburzeniem psychicznym o zwiastunowych, czynnych i rezydualnych objawach, do których należą urojenia, omamy, zaburzenia emocjonalne oraz zaburzenia formalne myślenia. Rozpoznanie tego schorzenia ustala się, jeśli opisane objawy trwają nie krócej niż przez okres sześciu miesięcy.

Do głównych objawów, które są pomocne w zdiagnozowaniu schizofrenii zalicza się;

• wycofanie się z rzeczywistości,
• urojenia, często prześladowcze, czasem odnoszące,
• myślenie symboliczne,
• inni ludzie mogą słyszeć myśli pacjenta, nasyłać mu myśli lub kierować nim,
• urojenia wielkościowe lub religijne,
• zazwyczaj słuchowe omamy,
• jednostajny afekt lub nieadekwatne emocje,
• rozkojarzenie myślenia,
• wielomówność z nikłym przekazem informacji,
• wahania aktywności.

Głównym czynnikiem zwiększającym prawdopodobieństwo wystąpienia choroby jest występowanie schizofrenii u osób spokrewnionych.

Choroba może być mylnie zdiagnozowana jako organiczne zaburzenia psychiczne, zaburzenia psychotyczne wynikające z użycia lub nadużywania środków psychoaktywnych mogą wykazywać takie same objawy. Pod schizofrenię często podciąga się zaburzenia nastroju, a zwłaszcza afektywną chorobę dwubiegunową, oraz zaburzenia schizoafektywne.

Nie ma badania laboratoryjnego, które byłoby w stanie wykryć schizofrenię. Można jedynie wykonać badania, które wykluczą organiczne podłoże choroby. Czasem wykonuje się badania na obecność metali ciężkich w organizmie.

Stłuszczenie wątroby rozpoznaje się na podstawie przeprowadzonej biopsji wątroby, w której stwierdza się odkładanie tłuszczów w przeszło 30% komórek wątroby. W przypadku tej choroby nie występuje martwica i zwłóknienie. Przebieg jest bezobjawowy, w sposób nieprogresywny i zasadniczo nie powoduje żadnych szkodliwych następstw dla zdrowia.
Niepoalkoholowe zapalenie wątroby ze stłuszczeniem również rozpoznaje się na podstawie biopsji wątroby, w której stwierdza się odkładanie tłuszczów w przeszło 50% komórek wątroby. Ta odmiana choroby związana jest z ostrym i przewlekłym stanem zapalnym i wzmożonym zwłóknieniem. Pomimo bezobjawowego przebiegu u większości pacjentów, stężenie AIAT i AspAT jest podwyższone. Choroba ta postępuje i przechodzi w marskość wątroby.

U większości chorych przebieg jest bezobjawowy. Podejrzenie występowania zespołu stłuszczenia wątroby nasuwają takie objawy jak hepatomegalia oraz nieoczekiwane podwyższenie stężenia AIAT lub AspAT w przesiewowym badaniu. Najczęstsze objawy przedmiotowe i podmiotowe tej dolegliwości to ból lub tkliwość uciskowa wątroby, niewielka lub znaczna hepatomegalia, splenomegali oraz zmęczenie. Rzadko występują przypadki w zakresie od ograniczonego do zaawansowanego zajęcia wątroby. Charakteryzują się objawami w postaci bocznego krążenia żylnego w jamie brzusznej, krwawienia z żylaków, wodobrzusze oraz obrzęk.

Przyczyną choroby jest najczęściej upośledzenie zdolności wątroby do usuwania kwasów tłuszczowych. Należy pamiętać, że w hiperinsulinemii, alkoholizmie i kilku innych patologicznych stanach wzmaga się synteza kwasów tłuszczowych i ich magazynowanie w wątrobie. W przypadku niepoalkoholowego zapalenia wątroby ze stłuszczeniem występują 2 czynniki chorobowe.

Wśród czynników sprzyjających rozwinięciu się choroby wymienia się niedożywienie białkowo-kaloryczne, chirurgiczne leczenie nadwagi, WZW typu C, nadużywanie alkoholu, zakażenie HIV, otyłość, cukrzyca pierwotna typu II, niewydolność przysadki, hiperlipidemia, w szczególności hipertrójglicerydemia oraz niektóre leki.

Choroba może zastać pomylona z WZW, polekowym zapaleniem wątroby, zawodowym narażeniem na działanie szkodliwego czynnika oraz z metaboliczną chorobą wątroby.

W badaniach laboratoryjnych podstawowe wyniki pozostają niezmienione, obserwuje się jedynie dużo wyższe stężenie leptyny, dodatkowo od 30-100% chorych ma cukrzycę z podwyższonym stężeniem insuliny.

Głównym celem diety jest kontrola masy ciała, cukrzycy i lipidemii we krwi. Dla chorego pomocne są regularne konsultacje dietetyka. Zazwyczaj do kontrolowania cukrzycy, masy ciała i lipidów potrzebne jest ograniczenie zarówno całkowitej dostarczanej ilości kalorii, prostych węglowodanów, a także alkoholu.

Główne zalecenia profilaktyczne obejmują unikanie spożywania alkoholu. Należy unikać przyjmowania zbędnych leków oraz korzystać ze zdrowej żywności. Jeżeli pacjent nie jest uodporniony, należy przeprowadzić szczepienie przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B.

Stwardnienie rozsiane jest choroba, która charakteryzuje się nawracającymi ogniskami zapalnej demielinizacji w obrębie istoty białej mózgu i rdzenia. Choroba atakuje układ nerwowy. Obraz kliniczny choroby to wieloogniskowe i zróżnicowane objawy neurologiczne. Typowy przebieg SM występuje z okresami zaostrzeń i remisji. Są przypadki, że przebieg choroby jest ostry, a czasem postępuje powoli. SM jest jedną z najczęstszych przyczyn inwalidztwa wśród młodych osób.

Objawów chorobowych mogących świadczyć o rozwijaniu się SM jest bardzo wiele. Mogą wystąpić następujące dolegliwości;

• niezborność ruchów,
• objaw Babińskiego,
• zaburzenia wzrokowe dotyczące zwykle jednego oka,
• trząsy,
• niezgrabność i upośledzenie koordynacji ruchów,
  
• labilność emocjonalna,
• zmęczenie,
• niedoczulica w okolicy krocza u kobiet,
• niedowład ręki,
• niedowład połowiczy,
• wygórowanie odruchów ścięgnistych i okostnowych,
• przeczulica,
• zaburzenia czucia ułożenia i wibracji,
• zaburzenia gałkoruchowe,
• parestezje,
• impotencja u mężczyzn,
• zaburzenia zwieraczy,
• neuralgia nerwu trójdzielnego.

Główna przyczyna choroby jest dotychczas nieznana. Sugeruje się trzy zasadnicze teorie mogące mieć wpływ na rozwój choroby, wśród nich wyróżnia się teorię autoimmunologiczną, wirusową i złożoną.

Do czynników zwiększających ryzyko wystąpienia choroby zalicza się miejsce zamieszkania w umiarkowanej strefie klimatycznej, pochodzenie z północnej Europy, a także przypadki SM w rodzinie.

Jednoznaczna diagnostyka jest trudna i czasem wymaga wielu badań. Jest to tym bardziej utrudnione, gdyż chorobę można pomylić z takimi schorzeniami jak stwardnienie boczne zanikowe, guzy mózgu, zakażenia układu nerwowego, choroba Friedreicha, leukodystrofie, nerwiakowłókniakowatość, niedokrwistość złośliwa, mikroudary mózgu, guzy rdzenia kręgowego, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenia naczyń, itd.

Głównym badaniem laboratoryjnym, przeprowadzanym w celu ewentualnego potwierdzenia SM jest badanie płynu mózgowo-rdzeniowego. Dodatkowo przeprowadza się analizy mające na celu wykluczenie innych schorzeń.

Ta ciężka choroba również może przebiegać z powikłaniami śpiączka, zespół majaczeniowy, labilność emocjonalna, oczopląs, zanik nerwu wzrokowego, niedowład kończyn dolnych, impotencja u mężczyzn, zakażenia układu moczowego.

Przebieg choroby jest bardzo zróżnicowany i trudny do przewidzenia. Około 70% pacjentów prowadzi normalne aktywne życie dzięki długim okresom remisji. W niektórych przypadkach choroba jest przyczyną inwalidztwa już w młodym wieku lub może prowadzić do śmierci w ciągu kilku miesięcy od początku choroby. Średni czas trwania choroby wynosi 25 lat. Ważne jest, że u ok. 30% pacjentów kolejny rzut choroby występuje w ciągu jednego roku, u kolejnych 20% w ciągu 5-9 lat, a u 10%nawet w ciągu 10-30 lat od pierwszych objawów.

Wystąpienie stwardnienia rozsianego u osób przed okresem pokwitania jest mało prawdopodobne, natomiast u osób w wieku podeszłym zmniejsza się częstość remisji.

U osób chorych, w przypadku wystąpienia zaparć należy do diety wprowadzić zwiększone ilości błonnika i płynów.