Pracoholizm jest to stan uzależnienia od wykonywanej pracy.
Jest przyczyną zaburzeń równowagi pomiędzy istotnymi elementami życia codziennego a pracą.

Pracoholikami są zwykle osoby perfekcyjne, pilne w pracy jaką wykonują, niepewne do końca swoich umiejętności, nieśmiałe, bojące się reakcji otoczenia, niedowartościowane.
Często uzależnione od pracy są osoby ambitne, lubiące adrenalinę płynącą z rywalizacji i „laur zwycięstwa”, które wysoko stawiają sobie poprzeczkę do osiągnięcia i za wszelką cenę starają się osiągnąć sukces i prestiż.

Niektóre objawy pracoholizmu to:

• pochłonięcie praca i nie dostrzeganie innych sfer życia,
• nieustanne myśli o pracy,
• brak czasu dla rodziny, przyjaciół,
• zatracenie poczucia czasu,
• stawianie spraw zawodowych na I miejscu,
• poczucie winny o opuszczeniu stanowiska pracy odczuwane w czasie dnia wolnego czy dłuższego urlopu,
• życie w nieustannym pośpiechu,
• dążenie do nieustannego perfekcjonizmu,
• obawa przed urlopem, itd.

W pracoholizm popadają ludzie uciekający od konfliktowych sytuacji powodowanych przez siebie samych, lub osoby z otoczenia. Etiologia tego uzależnienia jest podobna do innych nałogów.

Pamięć jest to zdolność rejestrowania i przywołania po pewnym czasie przeżytych wrażeń zmysłowych, jakichś skojarzeń czy informacji.
Pamięć to cecha charakterystyczna wszystkich ludzi. Oprócz człowieka pamięć posiadają także niektóre zwierzęta oraz komputery. Jednakże każdy proces zapamiętywania jest inny, posiada inne podłoże fizyczne. Procesy zapamiętywania ciągle są poddawane badaniom naukowym.
Zapamiętywaniu sprzyja zdolność koncentracji.
Właściwemu zapamiętywaniu pomagają następujące procesy i czynności:

• zainteresowanie – należy wzbudzić w sobie zainteresowanie przerabianym tematem,
• koncentracja – „świat” poza zajęciem wykonywanym w danym momencie powinien zejść na drugi plan,
• porządkowanie – jest to grupowanie przyswajanych informacji, w sposób który następnie pozwoli je szybko i łatwo odtworzyć,
• zrozumienie – polega na połączeniu przyswajanych informacji i połączeniu ich w logiczną całość,
• powtarzanie i werbalizacja – bardzo pozytywnie na zapamiętywanie wpływa powtarzanie na głos zdobytych informacji, wiedzy,
• skojarzenia – nowe pojęcia powinno się łączyć z posiadaną już wiedzą,
• wizualizacja – w procesie uczenia się pomaga szkicowanie prostych schematów, lub wyobrażenie sobie obrazków związanych z tematem,
• utrwalanie zdobytych informacji – jednym z najlepszych sposobów jest powtórzenie przerobionego materiału.

Koncentracja jest zdolnością do skupienia się na wykonywanej w danym czasie czynności. Szczególnie niezbędna jest w procesie uczenia się czy w pracy. Jednak niewiele osób ma obecnie opanowaną sztukę koncentracji w takim stopniu, aby otoczenie nie potrafiło odwrócić jego uwagi od wykonywanego zajęcia.
Jest wiele czynników które mogą poprawić naszą koncentrację, a w konsekwencji także sztukę zapamiętywania. Są to m.in.:

• motywacja,
• odpowiednie nastawienie do wykonywanej pracy,
• sprzyjające i odpowiednie warunki pracy,
• nastrój panujący w miejscu pracy,
• samopoczucie w danej chwili,
• wystarczająco długie i wprowadzane w odpowiednich momentach przerwy,
• właściwa organizacja pracy, i inne czynniki.

Tak więc właściwy proces koncentracji wymaga spełnienia wielu czynników, bez których  pożądany efekt nie jest możliwy.

Warto wiedzieć, że czynności poprawiające koncentrację pozytywnie wpływają na proces lepszego zapamiętywania.

Paradontoza jest to zapalenie przyzębia. Terminem paradontoza określa się wszelkie przewlekłe procesy zapalne dotykające głębiej znajdujące się tkanki dziąseł. Efektem paradontozy jest niejednokrotnie utrata zębów.

Przyczyną paradontozy są bakterie namnażające się w jamie ustnej z powodu niewłaściwej higieny zębów. Czasem może wystąpić w chorobach takich jak cukrzyca, awitaminoza, osłabienie tkanki łącznej, reumatoidalne zapalenie stawów, zaburzenia hormonalne i zaburzenia w wydzielaniu śliny.
W nielicznych przypadkach paradontoza jest uwarunkowana genetycznie.

Objawem paradontozy są w pierwszym etapie choroby obrzmiałe, zaczerwienione i wrażliwe na ból dziąsła, mogą wystąpić krwawienia z dziąseł. Następnie pojawia się nieprzyjemny zapach z ust. Zęby zaczynają się chwiać, a w ostatnim stadium następuje ich wypadanie.

Aby zapobiec paradontozie należy odpowiednio dbać o higienę jamy ustnej. Jeżeli pojawią się pierwsze symptomy zapalenia dziąseł, podstawową kuracją powinny być odpowiednie zabiegi higieniczne, wraz ze stosowaniem odpowiedniego preparatu.

Pasożyty są to organizmy, które wykorzystują inny organizm jako środowisko życia czerpiąc z niego korzyści i zdobywając jego kosztem pożywienie.

Do pasożytów przewodu pokarmowego zaliczamy przedstawicieli spośród robaków i pierwotniaków.
Do robaków pasożytujących w przewodzie pokarmowym zaliczamy m.in. glistę ludzką, różne odmiany tasiemca, owsiki, włosień kręty, lamblie, włosogłówkę.

Do objawów mogących świadczyć o zakażeniu pasożytami zaliczamy:

• alergie,
• częste biegunki o niewiadomym pochodzeniu,
• nieuzasadnioną drażliwość i nerwowość,
• swędzenie w okolicy odbytu (owsiki),
• bóle pleców,
• nudności, wymioty,
• przemęczenie nawet przy dostatecznej ilości snu i odpoczynku,
• bezsenność,
• dziwne odczucia pod skórą, problemy skórne,
• syndrom jelita drażliwego,
• nadmierne chudnięcie i brak przyboru masy ciała,
• ból mięśni i stawów, zapalenie stawów, itd.

Do zakażenia pasożytami może dojść w następujący sposób:

• spożycie niedokładnie umytych warzyw lub owoców zakażonych jajami bądź cystami,
• wypicie zanieczyszczonej wody,
• nieodpowiednią higienę osobistą,
• nie umycie rąk przed posiłkiem,
• dzieci – np. w piaskownicy, poprzez wkładanie do buzi przedmiotów, które mogły zostać zakażone jajami.

Próchnica zębów to pochodzący spoza organizmu (egzogenny) proces polegający na demineralizacji części nieorganicznej zęba, a także na proteolitycznym rozkładzie organicznej (twardej) tkanki zęba.

Główne przyczyny powstania próchnicy to :

• bakterie (głównie paciorkowce, i inne, bakterie inicjują proces próchnicowy, poprzez wytwarzanie kwasów w wyniku metabolizowania cukrów),
• cukry (np. glukoza, fruktoza i sacharoza),
• podatność zębów na uszkodzenia próchnicze,
• czas (czynniki muszą istnieć jednocześnie w dłuższym czasie).

Najczęstsze objawy próchnicy to ból zębów i widoczne gołym okiem ubytki.

Leczenie próchnicy polega na usunięciu chorej tkanki zęba i zastąpieniu go wypełnieniem, przy zaawansowanej próchnicy stomatolog przeprowadza leczenie kanałowe lub całkowicie usuwa chory ząb.
Próchnicy można zapobiec poprzez częste mycie zębów, stosowanie nitki dentystycznej, ograniczenie słodyczy.

Przeziębienie to nic innego jak zapalenie błony śluzowej przewodów nosowych spowodowane różnymi wirusami układu oddechowego. Zwykle ma przebieg łagodny i w większości przypadków ustępuje bez konieczności leczenia.

Główne objawy, którymi objawia się przeziębienie to;

• nadmierna wydzielina błony śluzowej nosa i obturacja przewodów nosowych,
• kichanie,
  
• drapanie w gardle,
• kaszel,
  
• chrypka,
• złe samopoczucie,
• ból głowy,
• gorączka >37,7°C.

Przeziębienie jest zwykle wywołane przez jeden wirus z 200 kategorii wirusów z 6 grup. Wiele kategorii występuje na danym obszarze geograficznym lub wśród członków poszczególnych wymienionych rodzin – rynowirus,wirusy grypy A, B, C, wirus grypy rzekomej, wirus oddechowy syncytialny, koronawirusy, adenowirusy i pewne wirusy ECHO,

Prawdopodobieństwo wystąpienia przeziębienia wzrasta po kontakcie z zakażonymi osobami oraz poprzez dotykanie nosa lub spojówek zarażonymi palcami.

Przeziębienie może zostać pomylone ze świnką, różyczką, alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa, zakażeniem cytomegalowirusem, wirusem Epsteina-Barr lub Mycoplasma pneumoniae. Czasem o przeziębieniu mówi się, kiedy u osób występują pierwsze objawy grypy.
Spośród badań wykonuje się morfologię krwi, jeżeli dolegliwości utrzymują się dłużej niż 10 dni lub gdy gorączka jest większa niż 37,7°C. U niektórych chorych wskazane jest poszukiwanie eozynofilów w rozmazie wydzieliny nosowej.
W diecie zalecane jest zwiększenie ilości płynów.
Profilaktyka przeziębienia obejmuje częste mycie rąk i niedotykanie twarzy rękami, gdyż może znajdować się na nich wirus.
Powikłaniem choroby jest możliwość wystąpienia zakażenia dolnych dróg oddechowych, nadwrażliwość oskrzeli, możliwość dekompensacji u chorych na astmę oskrzelową i przewlekłe choroby płuc, zapalenie ucha środkowego, ostre zapalenie zatok, zapalenie płuc oraz rhinitis medicamentosa.
Po przeziębieniu następuje całkowity powrót do zdrowia, który powinien nastąpić wciągu 3-10 dni od momentu wystąpienia pierwszych objawów.
Wraz z przeziębieniem może występować zapalenie gardła, zatok, oskrzeli, oskrzelików lub płuc, a także krup oraz astma oskrzelowa.
U małych dzieci większe jest prawdopodobieństwo wystąpienia objawów ubocznych po przeziębieniu, w tym także toksycznych. Przeziębienia występują najczęściej u dzieci, natomiast w wieku podeszłym często występują objawy ubocznego działania stosowanych leków.
W przypadku kobiet w ciąży stosowanie leków wskazane jest wyłącznie w koniecznych przypadkach.

Półpasiec to choroba objawiająca się zwykle bolesną, jednostronną wysypką. Półpasiec jest reaktywacją zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca, który po zakażeniu pierwotnym przeżył w stanie utajonym  w zwojach nerwowych rdzenia kręgowego, popółpaścowa neuralgia jest zazwyczaj definiowana jako ból utrzymujący się co najmniej przez jeden miesiąc po wygojeniu się wysypki. Z powodu używania w pracach badawczych różnych definicji popółpaścowej neuralgii bardziej użyteczny klinicznie może być termin „ból związany z półpaścem”.Półpasiec jest schorzeniem atakującym skórę z przydatkami oraz układ nerwowy.

Objawy półpaśca dzieli się ze względu na fazę choroby;

• faza objawów wstępnych - mrowienie, swędzenie, wiercący lub tnący ból,
• ostra faza choroby – objawy ogólne zakażenia, zmęczenie i osłabienie, złe samopoczucie, ból głowy, niska gorączka, wysypka ograniczona do dermatomu, początkowo plamkowa i grudkowo-plamkowa wysypka szybko zmieniająca się w zlewającą się wysypkę pęcherzykową, w ciągu 3-4 dni pęcherzyki przechodzą w stadium krosty, wysypka może być krwotoczna, wysypka ustępuje w ciągu 14-21 dni, możliwy jest półpasiec bez wysypki,
• przewlekła faza choroby - neuralgia po przebyciu półpaśca, u niewielkiego odsetka dochodzi do zajęcia włókien ruchowych nerwów, co prowadzi np. do zajęcia nerwu twarzowego.

Przyczyną rozwoju choroby jest reaktywacja latentnego zakażenia wirusem przetrwałego w zwojach przykręgosłupowych i zwoju nerwu trójdzielnego.

Czynnikami predysponującymi do rozwoju półpaśca jest podeszły wiek, upośledzenie odporności komórkowej u pacjentów w stanie immunosupresji, zabiegi chirurgiczne w obrębie rdzenia kręgowego, radioterapia rdzenia kręgowego oraz ospa wietrzna stwierdzona w wywiadzie.

Choroba może być mylnie rozpoznana przy wysypce z opryszczką pospolitą, z zakażeniem wirusami Coxsackie, kontaktowym zapaleniem skóry i powierzchowną piodermią, w przypadku kiedy towarzyszy jej ból, który może wywołać zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie opłucnej i zawał mięśnia sercowego.

Badania laboratoryjne rzadko kiedy są potrzebne. Czasem wykonuje się posiew wirusa, rozmaz Tzancka, testy z użyciem przeciwciał monoklonalnych lub testy wykrywające wirusowe DNA w komórkach jednojądrowych we krwi obwodowej.

Postępowanie profilaktyczne obecnie nie jest znane. Ważny jest fakt, że pacjenci z półpaścem mogą zakazić osoby nie uodpornione ospą wietrzną. Niestety szczepionka przeciw ospie wietrznej nie wyeliminowała zachorowań na półpaśca.

Powikłaniem choroby są nerwobóle po półpaścu, zajęcie narządu wzroku w razie umiejscowienia się zmian na twarzy, zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych, nadkażenie wykwitów na skórze, zapalenie wątroby lub płuc, osłabienie mięśni, zespół Ramsaya Hunta, owrzodzenie rogówki, zespół Guillaina-Barrego, zapalenie mózgu, z zajęciem małych naczyń.

Wysypka ustępuje zazwyczaj w ciągu 14-21 dni, ale za nerwoból po półpaścu uważa się ból utrzymujący się przynajmniej miesiąc po ustąpieniu zmian skórnych. Występowanie nerwobólów jest ściśle związane z wiekiem.

Z półpaścem może występować zaburzenie odporności, zakażenie HIV, choroba może wystąpić u pacjentów po przeszczepach i z nowotworami złośliwymi.

Półpasiec u dzieci występuje bardzo rzadko, głównie w stanach obniżenia odporności, jednakże donosi się o zachorowaniach u dzieci zakażonych pierwotnie wewnątrzmacicznie. Zwiększona zapadalność na tę chorobę występuje u osób w wieku podeszłym, często występują nerwobóle.

Posocznica jest schorzeniem charakteryzującym się obecnością drobnoustrojów we krwi z różnorodnymi objawami klinicznymi najczęściej odnosi się do konsekwencji klinicznych bakteriemii. Posocznica obejmuje procesem chorobowym układ sercowo-naczyniowy, endokrynny, metaboliczny, krwionośny, nerki, płuca, układ pokarmowy i neurologiczny. Przyczyną posocznicy może być;

• bakteriemia – bakterie we krwi; mogą nie występować objawy towarzyszące,
• posocznica - odpowiedź organizmu gospodarza na obecność drobnoustrojów we krwi lub w tkankach,
• wczesna faza wstrząsu septycznego - posocznica i spadek ciśnienia reagujący na uzupełnienie płynów,
• późna albo nieodwracalna faza wstrząsu septycznego - wstrząs i spadek ciśnienia nie reagujący na uzupełnienie płynów,
• zespół dysfunkcji wielonarządowej - zmieniona czynność narządów u chorych w ostrym stanie – wymaga interwencji w celu utrzymania homeostazy.

Objawy, po wystąpieniu których można podejrzewać posocznicę to;

• gorączka i dreszcze,
• bóle mięśni,
• zaburzenia psychiczne: niepokój, pobudzenie, splątanie, majaczenie, stupor, śpiączka,
• częstoskurcz,
• przyspieszone oddychanie,
• spadek ciśnienia,
• zmiany skórne,
• zmiany zakrzepowe,
• kaszel, odkrztuszanie plwociny, duszność, ból w klatce piersiowej,
• zaburzenia ze strony układu moczowego,
• ognisko w obrębie jamy brzusznej,
• objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego,
• sinica,
• żółtaczka,
• niewydolność zastoinowa serca.

Przyczyny posocznicy są różne. Główne to bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne oraz inne drobnoustroje – beztlenowce. Posocznica może być wywołana przez choroby płuc, dróg moczowych. Przyczyną mogą być ogniska wewnątrz jamy brzusznej – drogi żółciowe, ropień, zapalenie otrzewnej, cewniki śródnaczyniowe, skóra – zapalenie tkanki łącznej, odleżyna, owrzodzenie, zgorzel, zastawki serca.

Czynnikami ryzyka w posocznicy są skrajne grupy wiekowe oraz inne choroby upośledzające odporność, założone na stałe cewniki – śródnaczyniowe, do dróg moczowych, dróg żółciowych itp., poród powikłany oraz pewne zabiegi chirurgiczne.

W badaniach laboratoryjnych wyniki ukazują dodatni wynik posiewu krwi, dodatni wynik posiewu z plwociny, moczu, płynu mózgowo-rdzeniowego itp. Przeprowadza się barwienie próbek pobranych od pacjenta metodą Grama. Często w wynikach ujawnia się leukocytoza, białkomocz, hipoksemia, eozynopenia, spadek stężenia żelaza, podwyższone stężenie glukozy, spadek stężenia wapnia, łagodna hiperbilirubinemia. Rzadko obserwuje się kwasicę mleczanową, leukopenię, azotemię, małoptytkowość, przedłużony czas protrombinowy, niedokrwistość oraz hipoglikemię.

Profilaktyka posocznicy obejmuje szczepienie – przeciwko pneumokokom oraz Haemophilus influenzae typu B, gamma-globulina oraz mycie rąk przez personel szpitala, właściwe obchodzenie się z cewnikami itp. u chorych hospitalizowanych.

Najgorszym powikłaniem posocznicy jest zgon. Może wystąpić zespół ostrej niewydolności oddechowej u dorosłych, niewydolność wielonarządowa, zespół wykrzepiania śródnaczyniowego lub krwotok żołądkowo-jelitowy.

Nawet przy optymalnej opiece śmiertelność wynosi 10-50%. Wzrasta u chorych z neutropenią, cukrzycą, alkoholizmem, niewydolnością nerek, niewydolnością oddechową, hipogamma-globulinemią, w przypadku niektórych czynników etiologicznych, u chorych niewłaściwie leczonych przyczynowo oraz u osób w skrajnych grupach wiekowych.

Wraz z posocznicą może występować neutropenia, cukrzyca, alkoholizm, białaczka, chłoniak i guzy lite, marskość, oparzenia, mnogie urazy, stosowane dożylnie środki odurzające, niedożywienie, hipo- lub agammaglobulinemia, stan po splenektomii oraz zakażenie wirusem HIV.

Posocznica może wystąpić u niemowląt w razie pęknięcia błon płodowych na > 24 h przed porodem, gorączki u matki. W przypadku wcześniactwa należy zbadać noworodki pod kątem zakażenia. Często w starszym wieku diagnostyka posocznicy jest trudniejsza, zmiany w stanie psychicznym lub zmiany zachowania mogą stanowić tylko wczesne objawy,

Poronienie samoistne

Poronienie to oddzielenie się elementów jaja płodowego w macicy bez możliwości rozwoju płodu poza macicą. Za możliwy do przeżycia uważa się płód o masie przynajmniej 500 g czy w wieku ciążowym powyżej 20 tygodnia.
Poronienie samoistne prowadzi do wydalenia w całości lub w części elementów jaja płodowego z macicy przed końcem 20 tyg. ciąży. Poronienie niecałkowite częściej występuje po 10 tyg. ciąży, kiedy to łożysko i płód rozwijają się oddzielnie. Rozwój łożyska, w całości lub części, może zostać zahamowany, co może prowadzić do krwawienia z pochwy, czasami obfitego. Poronienie może być „zagrażające”, kiedy krwawienie z pochwy na początku ciąży występuje ze skurczami macicy lub bez nich, ale bez rozszerzania się kanału szyjki, bez pęknięcia błon płodowych lub wydalenia elementów jaja płodowego. Rozszerzenie się kanału szyjki, pęknięcie błon płodowych i wydalenie elementów jaja płodowego przy obecności krwawienia z pochwy – prowadzi natomiast do poronienia rozpoczynającego się wskutek ustalonego podziału. Jest konieczne różnicowanie poronienia zagrażającego z poronieniem rozpoczynającym się. Wyróżniamy:

• poronienie wywołane – wydalenie elementów jaja płodowego z macicy wskutek działania zabiegowego lub leków,
• poronienie zakażone - stan zapalny obejmujący elementy jaja płodowego lub żeńskie narządy płciowe,
• poronienie posocznicowe - rozprzestrzenienie się bakterii i ich toksyn w obrębie zarówno układu krwionośnego, jak i żeńskich narządów płciowych,
• poronienie nawykowe – trzy z rzędu lub więcej poronień samoistnych. Chociaż powtarzające się poronienia samoistne są często dziełem przypadku, wielu lekarzy poleca badania materiału genetycznego rodziców lub wykluczenie zmian patologicznych macicy jako przyczyn poronienia nawykowego.

Do objawów, mogących świadczyć o poronieniu zalicza się;

• krwawienie z pochwy,
• skurcze macicy,
• rozwarcie szyjki macicy,
• pęknięcie błon płodowych,
• krwawienie zawierające fragmenty jaja płodowego,
• gorączka,
• macica miękka, nieobkurczona.

Przyczyn poronienia może być bardzo wiele, ale przyczyny poronień samoistnych są zazwyczaj nieznane. Wśród nich występują nieprawidłowości chromosomalne, nadmierne spożywanie kawy, niewłaściwe zagnieżdżenie się zapłodnionego jaja, nieprawidłowości w obrębie narządu płciowego matki, zaburzenia endokrynne, ogólnoustrojowe choroby zakaźne, trucizny, nieprawidłowości w budowie i funkcji łożyska, wadliwe plemniki, uraz lub działania jatrogenne lub kryminalne.

Do czynników ryzyka sprzyjających poronieniu zalicza się nieprawidłowości chromosomów płodu, zaburzenia fazy lutealnej, mięśniaki macicy, niewydolność szyjki macicy, infekcje, przeciwciała przeciwpłodowe, choroby autoimmunologiczne, np. zespół antyfosfolipidowy,choroby alloimmunologiczne, np. konflikt serologiczny, leki, związki chemiczne, substancje działające wymiotnie (alkohol, palenie, kofeina), promienie RTG, IUD.

W przypadku poronienia przeprowadza się posiewy pod kątem paciorkowców z grupy B, gonokoków i chlamydii. Widoczny jest spadek stężenia hemoglobiny, spadek wartości hematokrytu. Wykonuje się badanie antygenów grupy Rh.
Każde krwawienie z pochwy jest nieprawidłowe u kobiety, u której podejrzewa się ciążę, lub u ciężarnej i powinno być uważane za poronienie zagrażające aż do pewnych dowodów, że jest inaczej. Krwawienia z pochwy we
wczesnej ciąży w rzeczywistości są dość częste, a ich przyczyny uchodzą uwagi, nawet w poronieniach nawykowych należy oznaczyć kariotyp. Należy przebadać partnerów, aby osiągnąć najlepsze rezultaty terapii,
pacjentkę w zaawansowanej ciąży należy otoczyć specjalną opieką i uwagą, w poronieniach nawykowych należy założyć szew okrężny na szyjkę.

Możliwe są powikłania po rozszerzaniu szyjki lub po wyłyżeczkowaniu jamy macicy, tj. przebicie, infekcja, krwotok, powtarzające się poronienie, a także spadek nastroju i poczucie winy u kobiety, która straciła dziecko.

W przypadkach poronienia zagrażającego, w których krwawienie ustaje, a parametry ciąży wykazują stały wzrost, rokowanie dla matki jest pomyślne. Krwawienie w I trymestrze może współistnieć z porodem przedwczesnym, porodem noworodka o małej masie urodzeniowej oraz śmiercią noworodka. W przypadku poronień nawykowych rokowanie zależy od etiologii. Po wystąpieniu 2 kolejnych poronień pary najczęściej domagają się diagnostyki, którą zazwyczaj powinno się zlecić po trzecim poronieniu nawykowym. Rokowanie pozostaje jednak nadal dobre, z 70% szansą na pomyślne donoszenie kolejnej ciąży.

U kobiet po poronieniu niejednokrotnie stwierdza się niedoczynność tarczycy oraz cukrzycę.

POLIO jest ostrym schorzeniem, objawiającym się jako aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. W większości przypadków ma przebieg dwufazowy: po okresie nieswoistych objawów zakażenia w sposób nagły występują porażenia mięśni. W nielicznych przypadkach dochodzi do utrwalenia objawów ubytkowych. Przenoszone przez kontakt bezpośredni. Częstsze w sezonie wiosenno-letnim. Wirus przez wiele tygodni jest wydalany z kałem.
Wyróżniamy typy:

• mózgowy - śpiączka,
• opuszkowy - porażenie nerwów czaszkowych opuszkowych,
• rdzeniowy - niedowłady kończyn.
  

Objawy choroby są nieswoiste. Pojawiają się objawy oponowe i ubytkowe.

Czynnikami predysponującymi do wystąpienia choroby są złe warunki sanitarno-higieniczne, niski poziom społeczno-ekonomiczny, ryzyko wzrasta z wiekiem u osób nie uodpornionych, ciąża, niedawno przebyte usunięcie migdałków oraz szczepienia

Chorobę można pomylić z takimi schorzeniami jak zespół Guillaina-Barrego, świnka, zakażenia wirusami Herpes i Cox-sackie, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz napadowe porażenia.

W badaniach laboratoryjnych wykonuje się badanie płynu mózgowo-rdzeniowego. Wyniki ukazują podwyższone stężenie białka i prawidłowe stężenie glukozy. Przeprowadza się badanie serologiczne, oraz możliwe jest wyhodowanie wirusa z pobranych próbek.

Choroba wywołuje szereg zmian patologicznych, zalicza się do nich zmiany w obrębie rdzenia kręgowego: obrzęk okołonaczyniowy, nieprawidłowe jądra neuronów ruchowych i ich chromatolizm, zmiany zapalne w obrębie sznurów tylnych i pośrodkowych rdzenia, obrzęk rdzenia, uszkodzenie wzgórza, pnia mózgu oraz kory ruchowej oraz obrzęk mózgu i rdzenia.

Profilaktyką jest szczepienie, jego wprowadzenie właściwie wyeliminowało to schorzenie w krajach uprzemysłowionych.

Powikłania chorobowe to przede wszystkim zakażenia układu moczowego, niedodma, zapalenie płuc, zapalenie mięśnia serca. Postępujący zanik mięśni post polio: do postępującego osłabienia siły mięśni dochodzi po 20 latach (lub później) od zachorowania na polio. Choroba neuronu ruchowego post-polio: rozwija się po wielu latach od zachorowania na polio, rzadsza niż poprzednie powikłanie. Może wystąpić poszczepienne porażenne zapalenie rogów przednich rdzenia kręgowego stanowi rzadkie powikłanie szczepienia doustnego przeciw zapaleniu rogów przednich rdzenia kręgowego.

Śmiertelność w fazie ostrej wynosi poniżej 5%, wyższa jest u chorych po 40 r.ż., często pojawiają się nieodwracalne objawy ubytkowe. Rokowanie jest lepsze w przypadku niedowładów mięśni niewielkiego stopnia, gorsze w razie głębokich porażeń.

Do zachorowania dochodzi najczęściej wśród dzieci, Jednakże ilość przypadków bardzo się zmniejszyła od czasu wprowadzenia szczepień. Polio w wieku podeszłym występuje bardzo rzadko. Szczepienie zapobiegawcze w tym wieku wskazane jest tylko przed podróżą na obszary endemicznego występowania schorzenia.

Pokrzywka jest schorzeniem charakteryzującym się występowaniem swędzących bąbli  o porcelano-wobiatym lub czerwonym zabarwieniu. Wykwity najczęściej pojawiają się nagle i również szybko ustępują, bez pozostawienia blizn i przebarwień. Schorzenie może mieć charakter nawrotowy.
Wyróżnia się następujące typy pokrzywki;

1. Pokrzywka ostra – może być wynikiem działania zróżnicowanych bodźców,

• uwalnianie histaminy z mastocytów w wyniku reakcji, w których biorą udział przeciwciała klasy IgE,
• wynik reakcji idiosynkrazji (stosowania wielu leków),
• zmiany zwykle ustępują po upływie kilku godzin;

2. Pokrzywka przewlekła – zmiany utrzymują się powyżej 6 tyg. (30% przypadków); w tej odmianie pokrzywki nie biorą udziału przeciwciała klasy IgE. Wyróżnia się wiele odmian:

• pokrzywka z zimna – ochłodzenie, ponowne ogrzanie, może prowadzić do śmierci (zanurzenie ciała w zimnej wodzie – masywny wysiew histaminy); postać rodzinna przebiegająca z gorączką, dreszczami, bólami stawowymi i mięśniowymi, bólami głowy, limfocytozą,
• pokrzywka cholinergiczna – pokrzywka cieplna: niewielkie bąble o średnicy 5-10 mm pojawiające się w górnych częściach tułowia z powodu przegrzania (np. gorący prysznic),
• pokrzywka wywołana wysiłkiem fizycznym – nadmierny wysiłek fizyczny; objawy jak w pokrzywce cholinergicznej, obrzęk naczynio-ruchowy, utrudnione oddychanie (sapanie), spadek ciśnienia tętniczego krwi; postać często związana ze spożywaniem pokarmów, na które dany pacjent jest uczulony,
• dermografizm – wkrótce po potarciu skóry pojawia się rozszerzenie naczyń krwionośnych, a następnie bąbel o kształcie odpowiadającym działaniu bodźca mechanicznego,
• pokrzywka słoneczna – wynik ekspozycji na promieniowanie słoneczne; występuje kilka odmian w zależności od długości fali świetlnej; większość przypadków wywołana działaniem promieniowania ultrafioletowego; pojawienie się wykwitów następuje w ciągu kilku minut, ustępowanie trwa od 1 do 2 h,
• pokrzywka z ucisku – pojawia się po upływie 4-6 h po przedłużającym się uciśnięciu skóry (odzież z włókien elastycznych, obuwie itp.),
• pokrzywka wywołana kontaktem z wodą – małe bąble pojawiające się po kontakcie z wodą niezależnie od jej temperatury,

3. Pokrzywka idiopatyczna – ostra lub przewlekła.

Główne objawy tego schorzenia to;

• występowanie oddzielne lub łączne z obrzękiem naczynioruchowym,
• może towarzyszyć uogólnionej reakcji anafilaktycznej,
• pojedyncze lub mnogie, uniesione bąble pokrzywkowe,
• intensywny świąd,
• dowolne umiejscowienie na skórze całego ciała,
• zróżnicowana wielkość zmian,
• czasami wykwity się zlewają,
• szybkie pojawienie się zmian, ustępowanie samoistne przed upływem 48 h.

Do przyczyn pojawienia się pokrzywki zalicza się masywny wysiew histaminy w obrębie powierzchownych warstw skóry, reakcja na leki, aspiryna i niesteroidowe leki przeciwzapalne, alergie różnego typu, reakcje w wyniku transfuzji, zakażenia: bakteryjne, wirusowe, grzybicze, robaczyce, kolagenozy, działanie czynników fizykalnych, stres emocjonalny czy autoprzeciwciała prowadzące do uwalniania histaminy znajdowano w niektórych przypadkach przewlekłej pokrzywki idiopatycznej.

Badania laboratoryjne dają możliwość znalezienia przyczyny w 10-25% przypadków o przebiegu przewlekłym. Czasem wykrywane są reakcje polekowe i pokarmowe, w tym celu wprowadza się dietę eliminacyjną w celu określenia czynnika wywołującego zmiany skórne. Przeprowadza się testy z alergenami wziewnymi – testy skórne, test RAST. Przy pokrzywce idiopatycznej, której czas trwania wynosi ponad 6 tyg. wskazane jest wykonanie morfologii z razmazem, OB, badania moczu, oznaczenie przeciwciał przeciwjądrowych (ANA).

W diecie konieczne jest unikanie pokarmów, które mogą prowokować wysiewy pokrzywki.

W wieku dziecięcym częstsze jest występowanie pokrzywki ostrej. Natomiast wśród osób w wieku podeszłym prawdopodobieństwo występowania pokrzywki maleje.

Zaburzenia płodności to inaczej niezdolność do poczęcia dziecka po roku niezabezpieczonego współżycia płciowego.Proces chorobowy obejmuje w tym przypadku układ rozrodczy, endokrynny oraz metaboliczny.

W celu stwierdzenia nieprawidłowości z każdym z partnerów należy przeprowadzić dokładny wywiad i badanie fizykalne. Należy wyeliminować możliwość występowania zakażenia w obrębie miednicy, np. zapalenie narządów miednicy mniejszej lub narządu płciowego, ponieważ często towarzyszą im zaburzenia płodności. Jako objaw niepłodności można zaznaczyć zaburzenia czynnościowe endokrynne (np. przysadki mózgowej, nieprawidłowe pokwitanie), ponieważ te dolegliwości często towarzyszą zaburzeniom owulacji lub spermatogenezy. Zaburzenia seksualne, jak np. przedwczesny wytrysk, mogą zawężać zagadnienie schorzenia. Cykle bezowulacyjne u kobiet są często nieregularne bez objawów napięcia przedmiesiączkowego lub bolesnego miesiączkowania. Wiele pacjentek ma cechy nasuwające podejrzenie zespołu wielotorbielowatych jajników, np. hirsutyzm. Gruczolistość często towarzyszy powtarzającym się bólom przedmiesiączkowym i bolesnemu miesiączkowaniu.

U wielu par występuje więcej niż jeden, spośród czynników wywołujących niepłodność. Do przyczyn problemów z poczęciem dziecka zalicza się;

• czynnik męski,
• zaburzenia dotyczące owulacji,
• czynnik szyjkowy/maciczny,
• czynnik jajowodowo-otrzewnowy,
• czynnik immunologiczny,
• czynniki psychiczne, żywieniowe oraz metaboliczne,
• niepłodność o nieznanej przyczynie występuje w 10-20% przypadków.

Rozpoznanie przyczyn niepłodności odbywa się na przestrzeni wielu aspektów. Większość testów używanych do badania spermatogenezy lub owulacji powinna być powtórzona kilkakrotnie, jeśli choć raz były one nieprawidłowe.

Aby ocenić i zbadać przyczynę niepłodności przeprowadza się następujące badania diagnostyczne;

badanie nasienia, prawidłowe wartości:

• objętość – 2-6 ml,
• pH – 7-8,
• upłynnienie – w ciągu 60 min,
• całkowita liczba plemników – 20 milionów i więcej,
• ruchomość – 50% lub większa,
• liczba żywych plemników – 60% lub więcej;

test postkoitalny – ocena przenikania plemników przez śluz,

• śluz szyjkowy z ujścia aspiruje się do pipety po stosunku w okresie płodnym,
• jeśli 10 lub więcej plemników, z zachowaną zdolnością ruchu, znajdzie się w polu widzenia mikroskopu, to wynik badania jest dobry; plemniki z ruchem chwiejnym wskazują na obecność przeciwciał;

pomiar podstawowej temperatury ciała – pozwala ocenić owulację,

• poranna temperatura wzrasta w czasie owulacji mniej więcej o 1 stopień i pozostaje na tym poziomie przez 13—14 dni;

stężenie progesteronu w surowicy krwi:

• ocena owulacji oraz działania ciałka żółtego,
• stężenie progesteronu,
• powinno być oznaczone pomiędzy 21 a 28 dniem cyklu;

biopsja endometrium – powinna być pobrana pomiędzy 25 a 27 dniem 28-dniowego cyklu,

• ocenia się owulację, czynność ciałka żółtego oraz prawidłowość endometrium;

następujące testy są używane do oceny niejasnych przypadków braku owulacji lub małej liczby plemników:

• stężenie hormonu pobudzającego tarczycę (TSH) oraz prolaktynę (podwyższenie stężeń towarzyszy zahamowaniu czynności gonadalnej),
• testosteron (spadek w pierwotnej niedomodze płciowej),
• folitropina (FSH) i lutropina (LH) są podwyższone przy pierwotnej niedomodze płciowej, obniżone w niewydolności przysadki,
• kariotyp (podwyższony stosunek FSH/LH), np. zespół Klinefeltera, zespół Turnera (mozaikowość),
• nietolerancja glukozy – test tolerancji glukozy, stosunek stężenie glukozy na czczo/stężenie insuliny < 4,5, stężenie insuliny na czczo > 20 mU/cm – insulinooporność, zespół Steina i Leventhala,
• wrodzony rozrost komórek nadnerczy o późnym początku – 17-OH-progesteron,
• choroba nadnerczy – siarczan dehydroe-piandrosteronu.

Pląsawica Huntingtona to genetycznie uwarunkowana choroba charakteryzująca się otępieniem i ruchami pląsawiczymi, która ma stopniowy początek i wolno postępuje. Objawy rozwijają się zwykle po 30 r.ż. W okresie ustalenia rozpoznania pacjent zazwyczaj ma już potomstwo i choroba zostaje przeniesiona na następne pokolenie.

Objawy choroby dzieli się na kilka grup;
wczesne:

• lęk,
• labilność emocjonalna,
• upośledzenie rozwiązywania problemów,
• depresja,
• niedociśnienie tętnicze,
• nieprawidłowe ruchy gałek ocznych,
• spowolnienie ruchowe,
• impulsywność,
• wrogie nastawienie,
• stan pobudzenia,
• upośledzenie rozpoznawania i rozróżniania zapachów;

późne:

• ruchy pląsawicze,
• dysfagia,
• dyzartria,
• nietrzymanie moczu i stolca,
• zaburzenia chodu,
• zaburzenia postawy ciała,
• hiperkineza,
• otępienie,
• sztywność,
• nadciśnienie tętnicze,
• klonus,
• obecność prymitywnych odruchów;

zmienne:

• utrata masy ciała,
• agresywność, z seksualną włącznie,
• mania,
• halucynacje,
• paranoja.

Pląsawica Huntingtona jest powiązana ze zwielokrotnieniem trójki nukleotydowej cytozyna-adenina-guanina w dużym genie w krótkim ramieniu chromosomu 4. Ten gen koduje syntezę białka huntingtyny, które gromadzi się selektywnie, tworząc grudki wewnątrz komórek mózgu. Wydaje się, że te komórki są wrażliwe na uszkodzenie przez gromadzącą się w toksycznym stężeniu huntingtynę.

Diagnostyka choroby jest następująca;
zaburzenia ruchów – wrodzone:

• pląsawica Huntingtona,
• pląsawica przewlekła niepostępująca,
• neuroakantocytoza,
• choroba Wilsona,
• ataksja-teleangiektazja,
• choroba Lescha i Nyhana,
• choroba Hallervordena i Spatza,
• choroba Fahra;

zaburzenia ruchów – wtórne:

• zakażenia/przyczyny immunologiczne:
• pląsawica Sydenhama,
• zapalenie mózgu,
• liszaj rumieniowaty układowy,
• kiła trzeciorzędowa; 0 polekowe:
• lewodopa,
• leki przeciwdrgawkowe,
• leki przeciwcholinergiczne,
• przyczyny metaboliczne i dotyczące układu wewnątrzwydzielniczego:
• pląsawica ciężarnych,
• nadczynność tarczycy,
• środki antykoncepcyjne, hiperglikemiczna encefalopatia bez ketonemii,
• przyczyny naczyniowe: -guzkowe zapalenie okołotętnicze;

zaburzenia ruchów – o nieznanej etiologii:

• pląsawicza starcza,
• pląsawica samoistna, 0 choroba Parkinsona;

otępienie:

• choroba Alzheimera,
• choroba Creutzfelda-Jakoba,
• choroba Picka;

zaburzenia emocjonalne i zaburzenie czynności poznawczych:

• choroba afektywna dwubiegunowa, 0 schizofrenia,

nienormalne zachowanie:

• alkoholizm,
• antysocjalne zaburzenia osobowości.

W badaniach laboratoryjnych stwierdza się obniżenie stężenia endogennego kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), obniżenie aktywności dekarboksylazy kwasu glutaminowego oraz obniżenie aktywności acetylocholinotransferazy.
Profilaktyka obejmuje poradnictwo genetyczne, w przypadku kiedy choroba występowała już we wcześniejszych pokoleniach. Chory powinien zaprzestać palenia tytoniu w późnym stadium schorzenia.
Powikłaniem choroby jest dławienie, duszenie, krwiak podtwardówkowy, ruchy pląsawicze, zmiany osobowości, otępienie, śmierć, a czasem samobójstwo.
Postać młodzieńcza, zdefiniowana jako początek przed wiekiem 21 lat, stanowi 7% zachorowań na pląsawicę Huntingtona. Charakterystyczne są:

1. przenoszenie tej choroby od chorego ojca,
2. występowanie dużej liczby zwielokrotnień trójki nukleotydowej CAG,
3. stan cięższy pod względem neuropatologicznym, ze sztywnością i drgawkami włącznie,

Zazwyczaj u chorych następuje śmierć przed osiągnięciem wieku podeszłego. Początek choroby po ukończeniu 50 r.ż. w 20% przypadków. Około 20% krewnych, narażonych na (1 na 2) ryzyko dziedziczenia pląsawicy Huntingtona od chorego rodzica, obecnie akceptuje ofertę wykonania testów w okresie przedobjawowym.

Pęcherzyca zwykła jest schorzeniem o podłożu autoimmunologicznym, ciężkim przebiegu, nierzadko prowadzącym do śmierci. Charakteryzuje się występowaniem śródnaskórkowych pęcherzy, umiejscowionych na skórze pozornie nie zmienionej, bez towarzyszącego stanu zapalnego. Choroba obejmuje skórę – układ zewnątrzwydzielniczy i przewód pokarmowy.

Objawy po których można rozpoznać chorobę to przede wszystkim;

• zmiany na błonach śluzowych jamy ustnej, wyprzedzają często pojawienie się zmian skórnych,
• początkowo zmiany umiejscowione są na górnych częściach klatki piersiowej i pleców, stopniowo się rozprzestrzeniają, zajmując skórę twarzy, pach i pachwin,
• pęcherze powstają na skórze uprzednio nie zmienionej,
• pokrywy pęcherzy pękają  łatwo pod wpływem bodźców mechanicznych, prowadząc do powstawania płytkich, wolno gojących się nadżerek,
• nienaruszone wykwity pęcherzowe można stwierdzi w 1 lub 2 dniu od chwili ich pojawienia się,
  
• objaw Nikolskiego w czynnym okresie choroby – potarcie skóry w miejscu wolnym od zmian, tzw. skóra pozornie nie zmieniona, prowadzi do wytworzenia się pęcherza.

Schorzenie to powstaje na podłożu autoimmunologicznym z występowaniem swoistych przeciwciał klasy IgG skierowanych przeciwko antygenom desmosomów komórek warstwy kolczystej naskórka.

Czynnikami ryzyka pęcherzycy są czynniki genetyczne oraz stosowane leki np. penicyliny.

Choroba może zostać mylnie stwierdzona przy innych schorzeniach skórnych i układu pokarmowego. Zalicza się do nich przede wszystkim zmiany skórne o charakterze wypryskowym, opryszczka, grzybica skóry, półpasiec, rumień wielopostaciowy, liszajec pęcherzowy, pemfigoid, opryszczkowate zapalenie skóry, skórne wykwity polekowe oraz przejściowa dermatoza akantolityczna.

W badaniach laboratoryjnych stwierdza się obecności autoprzeciwciał, wysokość stwierdzonego miana przeciwciał odpowiada zwykle nasileniu schorzenia.

Dieta powinna być płynna lub półpłynna ze względu na obecność bolesnych nadżerek w jamie ustnej i przełyku.

Schorzenie jest niezwykle rzadkie w dziecięcej grupie wiekowej. Natomiast występowanie pęcherzycy wśród osób w wieku podeszłym jest najbardziej prawdopodobne, u osób starszych wymagane jest szczególnie dokładne monitorowanie przebiegu leczenia, zwłaszcza w razie stosowania dużych dawek steroidów.