Jęczmień jest to zapalenie lub infekcja brzegu powieki zajmująca mieszek włosowy rzęs, gruczoł Meiboma lub infekcja ziarninująca gruczołu Meiboma.

Do głównych objaw jęczmienia zalicza się;

• zaczerwienienie brzegu powieki z łuszczeniem się i gromadzeniem wydzieliny,
• umiejscowiony stan zapalny mieszków włosowych rzęs,
• swędzenie,
• łuszczenie naskórka powiek,
• przewlekłe zaczerwienienie,
• podrażnienie oka prowadzące do tkliwości i bólu, ograniczone do danego obszaru.

Najczęstszą przyczyną infekcji powiek są gronkowce, jednak inne drobnoustroje mogą też wywoływać proces zapalny. Do zakażenia powiek może także predysponować łojotok.

Czynnikami ryzyka wystąpienia jęczmienia są zapalenie powiek, niewłaściwa higiena powiek, noszenie soczewek kontaktowych, a także makijaż.

Dla potwierdzenia diagnozy, w niektórych przypadkach stosuje się posiew materiału pobranego z brzegów powiek. Jednakże nie jest to konieczne.

Ciepłe kompresy na obszar objęty zapaleniem mogą być pomocne w zwiększeniu dopływu krwi i wzmagać samoistny drenaż. Przy dolegliwości wskazana jest właściwa higiena osobista ze zwróceniem uwagi na codzienne mycie powiek, co zapobiega nawracającym infekcjom.

Powikłania raczej nie występują, jednakże  nie leczony jęczmień wewnętrzny, może prowadzić do uogólnionego zapalenia tkanki łącznej powiek.
Jęczmień najczęściej dobrze reaguje na daną terapię, jednakże u niektórych osób ma skłonność do nawracania.

Trudno jest precyzyjnie sformułować definicję jaskry. Spornie przyjmuje się, że odpowiednio wysokie ciśnienie wewnątrz gałkowe może spowodować uszkodzenie nerwu wzrokowego i ostatecznie utratę pola widzenia i ostrości wzroku. Jaskra to choroba podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego. Jego obniżenie praktycznie zawsze zatrzymuje postęp uszkodzenia nerwu wzrokowego.
W jaskrze przewlekłej otwartego kąta wytwarzanie cieczy wodnistej i jej przepływ pomiędzy soczewką i tęczówką przez źrenicę do komory przedniej  są prawidłowe, jednakże beleczkowanie uniemożliwia odpowiedni odpływ cieczy wodnistej, czego następstwem jest podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego. Jaskra to choroba obejmująca układ nerwowy gałki ocznej.

Choroba rozpoczyna się bezobjawowa, aż do stadium bardzo zaawansowanego. Następnie dochodzi do stopniowej, bez bólowej utraty pola widzenia.

Główną przyczyną rozwoju choroby jest upośledzenie odpływu cieczy wodnistej przez beleczkowanie, zamknięcie odpływu z kanału Schlemma i kanałów zbiorczych spowodowane podwyższeniem ciśnienia w żyłach oczodołu, oraz w bardzo rzadkich przypadkach zbyt duże wytwarzanie cieczy wodnistej.

Do czynników ryzyka wystąpienia tej choroby zalicza się dodatni wywiad rodzinny, cukrzycę oraz pochodzenie afroamerykańskie.

Terapia w jaskrze polega na obniżeniu ciśnienia wewnątrzgałkowego w takim stopniu, aby został zachowany prawidłowy stosunek c.w. do ciśnienia perfuzji nerwu wzrokowego. Całkowite wyleczenie nie jest możliwe, ale kontrolę nad chorobą można uzyskać przez obniżenie tempa wytwarzania cieczy wodnistej, zwiększenie szybkości jej pływu lub przez połączenie obydwu tych sposobów. Wczesne rozpoznanie i zastosowanie terapii może zapobiec utracie widzenia, niezależnie od wieku chorego.
W przypadku gdy terapia zachowawcza nie jest skuteczne, wskazane jest wykonanie zabiegu laserowego lub chirurgia konwencjonalna.