Fibromialgia jest to zespół chorobowy, charakteryzujący się uogólnionym bólem w układzie mięśniowo-szkieletowym z występowaniem charakterystycznych punktów, rozmieszczonych symetrycznie (tzw. punktów wyzwalających), wrażliwych na ucisk.

Objawy tej choroby są następujące

• dolegliwości bólowe wskutek ucisku tzw punktów wyzwalających, które obejmują różne okolice,
• charakterystyczny początek choroby,
• ból nasilający się rano wraz ze zmianą pogody, stresem i niepokojem,
• średniego stopnia wysiłek fizyczny, urlop, wypoczynek, powodują zmniejszenie dolegliwości bólowych,
• nieprawidłowe wolne ruchy podczas IV fazy snu,
• uczucie ogólnego osłabienia lub zmęczenia,
• przewlekłe bóle głowy,
• niepokój, depresja,
• zmniejszona wytrzymałość fizyczna,
• subiektywne uczucie drętwienia lub obrzęku nie potwierdzone badaniem neurologicznym,
• osłabienie kontaktów towarzyskich.

Przyczyny wystąpienia fibromialgii nie są do końca poznane, uważa się jednak że do powstania tej choroby mogą predysponować

• utrata IV fazy snu,
• napięcie nerwowe,
• uraz,
• depresja,
• zmiany pogody,
• stwierdza się zmniejszenie stężenia somatomedyny C  (mediator działania hormonu wzrostu) oraz podwyższenie stężenia substancji P, która będąc neuroprzekaźnikiem może odpowiadać za przekazywanie bodźców bólowych,
• stwierdzono również w płynie mózgowo-rdzeniowym małe stężenie serotoniny, jednak leki wpływające na jej stężenie nie przynoszą efektu w leczeniu fibromialgii.

Fibromialgia jest to choroba o niekorzystnych rokowaniach, pomimo leczenia objawy utrzymują się u większości chorych. Tylko ok 25% chorych osiąga remisję choroby. U znacznego odsetku chorych jest konieczna zmiana trybu życia, gdyż nie są oni w stanie wykonywać dotychczasowych zajęć.

Fobie to inaczej zaburzenia psychiczne zaliczone w DSM-IV do zaburzeń lękowych. Fobie są zaburzeniami dotyczącymi układu nerwowego. Zetknięcie z bodźcem fobicznym wyzwala u osoby cierpiącej na daną fobię nasilony lęk, zazwyczaj odczuwany przez niego jako nadmierny lub przesadny. Lęk ten jest uważany za zaburzenie psychiczne, jeżeli powoduje wyraźne złe samopoczucie u danej osoby oraz zakłóca jej normalne funkcjonowanie życiowe;

• agrafobia – lęk przed znalezieniem się w sytuacji, z której ucieczka jest niemożliwa lub trudna. Lęk w takim przypadku dotyczy osamotnienia, oddalenia od domu i znalezienia się w miejscu, skąd trudno uciec. Agorafobii bardzo często towarzyszy zaburzenie lękowe z napadami lęku,
• fobia prosta – lęk przed szczególnymi bodźcami, takimi jak zwierzęta, owady, wysokość, latanie, lęk przed zamkniętymi pomieszczeniami, lęk przed skaleczeniem i widokiem krwi,
• fobia społeczna – lęk przed upokorzeniem lub zakłopotaniem w sytuacjach społecznych związanych z ocenianiem przez innych, np. lęk przed wystąpieniem publicznym, przed publicznym zabieraniem głosu lub przed korzystaniem z publicznych toalet.
  

Podstawowe objawy fobii to;

• skrajny lęk w kontakcie z bodźcem fobicznym,
• drżenia mięśniowe,
• kołatanie serca,
• pocenie się,
• czerwienienie się,
• duszności i nudności.

Przyczyną fobii jest utrwalenie się lub nasilenie wyuczonej reakcji, początkowo przyswojonej jako mechanizm ochronny, natomiast fobie społeczne są przyczyną wyuczonej, nieprzystosowawczej reakcji lękowej na sytuacje ekspozycji społecznej.

Aby pozbyć się fobii stosuje się kilka metod terapii. Do takich metod zalicza się terapię behawioralna, stopniowaną ekspozycję na bodziec, który wywołuje lęk, trening umiejętności wywołujących strach.

Przebieg poszczególnych fobii oraz rokowania w związku z ich występowaniem są następujące;

• agorafobia – zazwyczaj połączona jest z napadami paniki i jest przewlekła. Bardzo często zdarza się, że w miarę trwania tego zaburzenia pozadomowa aktywność osoby cierpiącej maleje,
• fobia prosta – niekiedy ustępuje samoistnie wraz z upływem czasu, niekiedy jednak przybiera postać przewlekłą. Ten rodzaj fobii powoduje znikome upośledzenie chorego, w przypadkach kiedy kontaktu z obiektem wywołującym lęk można jak najczęściej unikać. Terapia poprzez ekspozycję na kontakt z obiektem wywołującym lęk przynosi poprawę, jednakże po okresie normalnego życia może niekiedy dojść do nawrotu fobii,
• fobia społeczna – ma przeważnie przebieg przewlekły.

Wraz z występowaniem fobii bardzo często pojawia się depresja oraz nadużywanie środków psychoaktywnych, z fobią społeczną i agorafobią występują napady paniki lub zaburzenie paniczne.