Dystrofie mięśniowe są dziedzicznymi, postępującymi schorzeniami mięśni o zróżnicowanych objawach klinicznych. Do głównych rodzajów dystrofii mięśniowej zalicza się:

• dystrofia wrodzona,
• dystrofia miotoniczna wrodzona,
• dystrofia mięśniowa Duchenne’a (d.m.D.),
• dystrofia mięśniowa Beckera (d.m.B.),
• dystrofia miotoniczna,
• dystrofia twarzowo-łopatkowo-ramieniowa,
• dystrofia Emery’ego-Dreifussa (d.E.-D.),
• dystrofia mięśniowa kończynowo-obręczowa (d.m.k.o.),
• dystrofia mięśniowa oka i gardła (d. m. o. g.).

OBJAWY
d.m.D. i d.m.B.:

• bóle kończyn dolnych,
• prawidłowy rozwój ruchowy jeszcze przed rozpoczęciem chodzenia,
• niezgrabność w poruszaniu się,
• osłabienie mięśni i wynikające z niego różne problemy,
• rzekomy przerost mięśni łydek,
• przykurcze ścięgien Achillesa,
• kifoza i skolioza kręgosłupa;

dystrofia miotoniczna:

• osłabienie mięśni twarzy,
• przetrwały skurcz mięśni,
• miotonia perkusyjna przy opukiwaniu mięśni kłębu,
• łysina czołowa,
• postać noworodkowa – hipotonia, zaburzenia oddechowe, zwichnięcie stawów biodrowych,
• zaćma,
• zaburzenia funkcji gruczołów płciowych,
• zaburzenia przewodnictwa w mięśniu sercowym i rytmu serca,
• trudności w zwolnieniu uścisku ręki;

dystrofia twarzowo-łopatkowo-ramieniowa:

• osłabienie mięśni twarzy,
• osłabienie mięśni obręczy barkowej i proksymalnych części ramion;

d.E.-D.:

• chód na palcach,
• zanik mięśni dwugłowych ramienia,
• przykurcze mięśni karku, ścięgien Achillesa, przykurcze w stawach łokciowych,
• zaburzenia przewodnictwa w mięśniu sercowym,

d.m.o.g.:

• opadanie powiek stanowi wczesny objaw,
• po czym dochodzi do częściowego ograniczenia ruchów gałki ocznej,
• postępujące osłabienie siły mięśni kończyn,
• trudności  w połykaniu.

Przyczyną rozwoju choroby jest dziedziczenie mutacji odpowiedzialnych za powstawanie choroby. Sporadyczną przyczyną jest nowa mutacja odpowiedzialnych genów.

Najczęściej chorują chłopcy, zmutowany gen przekazuje im matka. W przypadku dystrofii miotonicznej objawy chorobowe zwykle są bardziej nasilone, gdy nieprawidłowy gen pochodzi od chorej matki.

Początek choroby ujawnia się w niektórych przypadkach od urodzenia do wieku niemowlęcego, od wieku niemowlęcego do wczesnodziecięcego, w wieku dziecięcym lub dorosłym.

Badania laboratoryjne przeprowadza się w kierunku wykrycia kinazy kreatynowej, jest ona znacznie podwyższona w d.m.D., umiarkowanie podwyższona w d.m.B. i dystrofii twarzowo-łopatkowo-ramieniowej, ale prawidłowa w dystrofii wrodzonej i w przypadkach późnych d.m.D.

Zmiany patologiczne w dystrofii mięśniowej mogą obejmować rozszczep włókien mięśniowych, ogniska martwicy, regenerację włókien przeplataną ogniskami zwłóknienia, atrofię włókien typu I.

W celach zapobiegawczych występowania choroby wskazane jest wykrywanie nosicielek poprzez określenie aktywności kinazy kreatynowej w surowicy. Analiza DNA umożliwia wykrycie nosicielstwa i diagnostykę prenatalną w d.m.D. i d.m.B.. Badanie DNA z zastosowaniem analizy sprzężeń w wybranych rodzinach umożliwia prenatalne rozpoznanie dystrofii miotonicznej.

Do głównych powikłań choroby zalicza się zaburzenia rytmu serca lub kardiomiopatię, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia połykania lub ostra rozstrzeń żołądka,niewydolność oddechowa i wczesny zgon, endokrynopatie, zaćmę oraz napady padaczkowe i wady rozwojowe mózgu

Dyskopatia lędźwiowa to  bóle umiejscowione w okolicy lędźwiowej. Najczęściej są konsekwencją choroby krążka międzykręgowego, sąsiednich więzadeł, mięśni i układu szkieletowego. Z czasem zmiany postępują, doprowadzając do zwyrodnienia krążka międzykręgowego, przepukliny jądra miażdżystego oraz zmian wytwórczych w obrębie kręgów i stawów międzykręgowych z następczym zwężeniem kanału kręgowego. W przypadku dyskopatii lędźwiowej rozróżnienie zmian związanych z normalnym procesem starzenia i patologią okazuje się często bardzo trudne. Wyróżnia się;

• bóle niekorzeniowe lędźwiowo-krzyżowe – umiejscowione w okolicy przykręgosłupowej, są wywołane uszkodzeniem krążka międzykręgowego i tkanek miękkich,
• bóle korzeniowe lędźwiowo-krzyżowe – bóle neuralgiczne umiejscowione głównie w obrębie pośladków, okolicy stawu biodrowego i przy kończynie dolnej. Mogą im towarzyszyć objawy niedowładu mięśni, parestezje lub zniesienie odruchów ścięgnistych. U młodszych pacjentów źródłem bólu jest zwykle mechaniczny ucisk lub chemiczne podrażnienie korzenia rdzeniowego,
• zwężenie kanału kręgowego jest na ogół podłożem bólów korzeniowych u osób powyżej 55 r.ż.

Podstawowe objawy choroby;

• ból o różnym charakterze i nasileniu,
• ból może promieniować wzdłuż korzenia rdzeniowego,
• ból krzyża zmniejsza się w nocy, a nasila się podczas chodzenia,
• objawy ogólne nie występują,
• nie zawsze ból umiejscowiony tylko w okolicy lędźwiowej,
• częste parestezje, drętwienia i zaburzenia czucia w kończynach,
• rzadko pojawia się niedowład określonych grup mięśni,
• przepuklina jądra miążdżystego,
• skrzywienie kręgosłupa,
• wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych.

Do głównych przyczyn dolegliwości należy przebyty uraz, oraz częste podnoszenie ciężarów powyżej 10 kg, szczególnie gdy podczas tej czynności kończyny górne są wyciągnięte do przodu, kończyny dolne wyprostowane w stawach kolanowych, a tułów skręcony, a także wibracja, np. przy kierowaniu pojazdami mechanicznymi.

Zasadnicze czynniki ryzyka wystąpienia schorzenia to fizjologiczny proces starzenia się po 20 r.ż., palenie papierosów, wąski kanał kręgowy, stres, wzmożone napięcie mięśni, otyłość oraz osteoporoza.

W celach profilaktycznych należy tak zmodyfikować zajęcia wykonywane w pracy, aby maksymalnie zmniejszyć narażenie na działanie znanych czynników ryzyka. W niektórych zawodach konieczny jest dobór pracowników na podstawie badania ich wydolności fizycznej. Warto unikać palenia papierosów, oraz nie należy dopuścić do otyłości.

Do powikłań zalicza się opadanie stopy wywołane niedowładem mięśni piszczelowych oraz mięśni grupy strzałkowej, zniesienie odruchu skokowego oraz zaburzenia zwieraczy z zatrzymaniem lub nietrzymaniem moczu i/lub kału. U chorych dochodzi do ograniczenia ruchomości kręgosłupa i ogólnego utrudnienie aktywności ruchowej, prawdopodobne jest uzależnienie od leków narkotycznych.

Początkiem choroby w wieku dziecięcym jest najczęściej skrzywienie kręgosłupa, początek występuje około 10 r.ż., zwykle pozostaje bezobjawowa do osiągnięcia wieku dorosłego. W przypadku dzieci należy zwrócić uwagę na ewentualną różnicę w długości kończyn dolnych. U osób  w wieku podeszłym zazwyczaj występuje wieloczynnikowe uszkodzenia kręgosłupa. Do często spotykanych zmian należy kręgozmyk pochodzenia zwyrodnieniowego, zwężenie kanału kręgowego, chromanie neurogenne, inne.

Dur brzuszny jest ostrą chorobą ogólnoustrojową występującą tylko u ludzi, wywoły­waną przez pałeczki Salmonella typhi, jest kla­sycznym przykładem gorączek jelitowych wywoływanych przez bakterie rodziny Salmo­nella. Choroba występuje endemicznie w krajach Trzeciego Świata, gdzie panują złe warunki sanitarne. Większość przypadków z Ameryki Północnej została nabyta w czasie podróży do rejonów endemicznych, przenosi się drogą fekalno-oralną przez zje­dzenie zanieczyszczonej żywności, wypicie zakażonej wody i mleka. Choroba ujawnia się po 7-21 dniach. Dur brzuszny obejmuje układ pokarmowy, płuca i skórę.

Do podstawowych objawów schorzenia zalicza się;

• gorączka,
• ból głowy,
• złe samopoczucie,
• uczucie dyskomfortu w jamie brzusz­nej,
• biegunka,
• suchy kaszel,
• splątanie
• różyczka durowa,
• powiększenie śledziony, wątroby i węzłów chłonnych szyi,
• względna bradykardia,
• zapalenie spojówek.

Chorobę należy brać pod uwagę w każdym przypadku gorączki, któ­ra wystąpiła po podróży do rejonów tropikal­nych lub u osób mających kontakt z przewlekłym no­sicielem.

Ostateczne rozpoznanie choroby zostaje ustalone na podstawie dodatniego wyniku posiewu z krwi i wyhodowania S. typhi, izolacja S. typhi z plwociny, moczu lub kału pozwala rozpo­znać dur z każdym prawdopodobieństwem w razie obecności jednocześnie typowych ob­jawów klinicznych. Serologia należy do badań nieswoistych i zwykle nie jest przydatna. W razie uzyskania wielokrotnie ujemnych po­siewów krwi, a także u chorego już leczonego antybiotykami rozpoznanie może zostać uści­ślone przez wynik posiewu szpiku. Do objawów pomocnych w ustaleniu rozpo­znania należą: niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość lub wystąpienie DIC (zespół wykrzepiania śródnaczyniowego).  Często stwierdza się również wzrost aktywności „enzy­mów wątrobowych”.

Aktywność fizyczna chorego powinna początkowo ograniczać się do leże­nia w łóżku, a następnie może być podejmowana w zależności od to­lerancji wysiłku przez chorego.

Zalecenia dietetyczne w przypadku nasilonych dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego wykluczają żywienie normalną drogą pokarmową. W miarę po­prawy stanu zdrowia chorego zaleca się dietę normalną bezresztkową i wysokokaloryczną.

Aby zapobiec zarażeniu się tą bakterią w przypadku osób podróżujących do re­jonów endemicznych należy rozważyć szcze­pienie przeciwko durowi, parenteralnie lub doustnie – żywa szczepionką. W czasie podróży do krajów tropikalnych na­leży unikać picia wody z kranu, jedzenia surowych warzyw, nie obranych ze skórki owo­ców oraz produktów mlecznych. Należy unikać spożywania drobiu lub produ­któw drobiowych pozostawionych przez dłuż­szy czas w stanie nie schłodzonym, poza lo­dówką.

Powikłaniem choroby może być krwotok jelitowy lub perforacja w dalszym odcinku jelita krętego. Choroba może przejść w stan przewlekłego nosicielstwa, które określa się jako przetrwałe wydalanie pałeczek duru z kałem przez okres dłuższy niż rok. Osoby, które już raz zachorowały mają skłonność do wysiewów przy utrzymywaniu się bakterii w drogach żółciowych, co może być ogniskiem powodującym nawrót duru, takie sytuacje naj­częściej dotyczą kobiet i osób starszych. Możliwe jest zapalenie szpiku i kości szczególnie w razie występowania niedokrwistości sierpowatej, tocznia rumieniowatego układowego, nowotwo­rów hematologicznych i upośledzenia odporno­ści. Może nastąpić umiejscowienie się zakażenia na zastawkach serca u osób starszych i po przebytych opera­cjach połączeń omijających lub tętniaka. Rzadko ma miejsce zapalenie wsierdzia lub opon mózgo­wo-rdzeniowych.

Dna rzekoma to ostre zapalenie stawów wywołane odkładaniem się kryształów pirofosforanu wapniowego (CPPD). Ta odmiana dny występuje głównie w wieku podeszłym i dotyczy zwykle dużych stawów, obejmuje zarówno zapalenie stawów spowodowane przez kryształy pirofosforanu wapniowego, jak i złogi kryształów powstające w chrząstce, odkładające się CPPD mogą powodować postępujące zniszczenie wielu stawów, odkładające się kryształy pirofosforanu wapniowego mogą wywoływać symetryczne zapalenie wielostawowe podobne do reumatoidalnego zapalenia stawów.

Objawy dny rzekomej to;

• ostry ból i obrzęk w obrębie jednego lub kilku stawów np. – stawów kolanowych, skokowych, nadgarstkowych i barkowych,
  
• zapalenie, wysięk oraz ograniczenie zakresu ruchu w stawie,
• połowa przypadków przebiega z gorączką a proces chorobowy może dotyczyć każdego stawu,
• choroba może przebiegać pod postacią przewlekłego zapalenia stawów, nie ma przerwy między napadami choroby,
• postępujące zapalenie stawów z ich uszkodzeniem,
• u niewielu osób choroba przebiega z symetrycznym zajęciem wielu stawów podobnie jak RZS.

Przyczyną rozwoju schorzenia  jest ostry proces zapalny będący wynikiem obecności kryształów pirofosforanu wapniowego w jamie stawowej oraz fizykochemiczne zmiany w starzejącej się chrząstce umożliwiające krystalizację CPPD.

Czynniki ryzyka w przypadku tej choroby to przede wszystkim starzenie się, uraz stawu. Pseudodnę stwierdza się często u chorych przebywających w szpitalu z przyczyn internistycznych lub chirurgicznych. Dodatkowo chorobie sprzyjają choroby metaboliczne, nadczynność przytarczyc, hemochromatoza, dna moczanowa, niedoczynność tarczycy, ochronoza, choroba Wilsona, amyloidoza, niskie stężenie magnezu oraz fosforanów w surowicy krwi.
Choroby wywołujące ostre zapalenie w obrębie jednego lub wielu stawów: dna moczanowa, zapalenie stawów wywołane przez bakterie, uraz, inne choroby przebiegające z ostrym zapaleniem stawów: zespół Reitera, choroba z Lyme, ostry rzut reumatoidalnego zapalenia stawów.

W badaniach laboratoryjnych stwierdza się podwyższone OB oraz zwiększoną liczbę krwinek białych we krwi z niewielkim przesunięciem w lewo w rozmazie krwi. Badania pomocnicze dają obraz płynu stawowego o cechach zapalnych.

Ogólne zalecenia dotyczące chorych to przede wszystkim odpoczynek i ćwiczenia zgiętych stawów. Zaleca się stosowanie ciepłych kompresów na zajęte stawy.

Choroba powoduje ograniczenia w aktywności ruchowej, w okresie dolegliwości bólowych nie można nosić ciężkich przedmiotów, a także wskazane jest posługiwanie się laską lub kulą. W ostrym okresie choroby należy wykonywać ćwiczenia izometryczne celem utrzymania siły mięśniowej, np. izometryczne skurcze mięśnia czworogłowego uda i unoszenie nogi, gdy zajęty jest staw kolanowy. Kiedy proces zapalny i ból ustępują, można wykonywać ćwiczenia zwiększające zakres ruchu w zajętym stawie, a kiedy ból ustąpi całkowicie, można zwiększyć ciężar noszonych przedmiotów.
Obserwuje się nawroty choroby i zapalenie stawów z ich uszkodzeniem. Ostre napady zwykle ustępują po 10 dniach. U niektórych chorych dochodzi do postępującego zniszczenia stawów z ograniczeniem ich czynności.

Dna moczanowa to choroba polegająca na zmianach zapalnych, będących wynikiem odkładania się kryształów moczanu sodowego w obrębie stawów, kości i tkanki podskórnej. W początkowej fazie choroba ma charakter podostrego zapalenia stawów, które następnie przechodzi w przewlekłe zapalenie, może jednak od początku przebiegać pod postacią przewlekłego zapalenia stawów. Stwierdzenie kryształów moczanu sodowego w płynie stawowym jest objawem patognomonicznym. Choroba dotyczy zaburzeń układu mięśniowo-stawowego, układu wewnątrzwydzielniczego, nerek i dróg moczowych.

Dna moczanowa występuje w dwóch postaciach;

• pierwotna – jest najczęściej spotykana, spowodowana zbyt małym wydalaniem lub nadmiernym wytwarzaniem kwasu moczowego,
• wtórna – związana z chorobami mieloproliferacyjnymi oraz ich terapią, niewydolnością nerek, chorobami dotyczącymi cewek nerkowych, zatruciami, chorobami proliferacyjnymi skóry oraz zaburzeniami enzymatycznymi.

Do głównych objawów choroby zalicza się;

• nagły początek objawiający się silnym bólem, obrzękami, zaczerwienieniem i uciepleniem w obrębie jednego lub dwóch stawów,
• zaczerwienienie, obrzęk i ucieplenie tkanek miękkich,
• duża bolesność,
• zwykle dotyczy pierwszego stawu śródstopnopalcowego,
• nie leczone ostre napady trwają od 2 do 21 dni,
• napady dny moczanowej mogą być jednorazowe lub nawracające, czasem dopiero po kilku latach,
  
• każdy kolejny rzut choroby trwa dłużej niż poprzedni, napady pojawiają się coraz częściej,
• w okresach między napadami nie stwierdza się objawów zapalenia, aż do chwili pojawienia się zmian przewlekłych lub wytworzenia się guzków dnawych,
• choroba rzadko ma charakter wielostawowy,
• rzadko stwierdza się wędrujące zmiany stawowe,
• u połowy nie poddanych terapii chorych dochodzi w ciągu 3-42 lat do przewlekłego zapalenia stawów,
• płyn stawowy ma charakter zapalny,
• guzki podskórne lub wewnątrzkostne będące guzkami dnawymi mogą występować w obrębie uszu, okolicy stawu łokciowego, rzadko na opuszkach palców, rogówce, aorcie, rdzeniu lub nawet w obrębie czaszki,
• guzki podskórne zawierają kremową treść,
• gorączka, dreszcze,
• zespół kanału nadgarstka,
• złogi w drogach moczowych.

Przyczyną rozwoju choroby jest wysokie stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi. Dodatkowo dochodzi nadmierne spożycie takich produktów jak np. sardynki, wątróbka, przetwory mięsne, serdelki czy nerkówka, wrodzone zaburzenia metaboliczne oraz zatrucie ołowiem.

Jest wiele przyczyn, które mogą przyczynić się do rozwoju dny moczanowej, jest to np: spożywanie alkoholu, predyspozycje rodzinne, różne leki, kwasica ketonowa, uraz lub zabiegi chirurgiczne, otyłość, nadciśnienie tętnicze i choroby naczyń krwionośnych, cukrzyca, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, nadczynność i niedoczynność przytarczyc, sarkoidoza, hemoglobinopatie, niedokrwistość złośliwa, leczenie promieniami rentgenowskimi, zespół Downa, brak flory jelitowej w wyniku stosowania antybiotyków.

Zmiany patologiczne są wywoływane przez kryształy moczanu sodowego w obrębie błony maziowej.

Badania laboratoryjne, które przeprowadza się dla potwierdzenia diagnozy ukazują podwyższoną liczbę komórek w płynie stawowym, w osadzie płynu stawowego stwierdza się kryształy moczanu sodowego o ujemnej dwułomności w świetle spolaryzowanym, dodatkowo kryształy moczanu sodowego można znaleźć również w stawach bez zmian chorobowych.

Niestety zajęte chorobą stawy należy unieruchomić do chwili ustąpienia ostrego stanu zapalnego. Dlatego następuje ograniczenie sprawności ruchowej chorego.

Zalecenia dietetyczne dotyczą ograniczenia w spożywaniu tłuszczów, alkoholu, sardynek, wątróbek, serdelków i nerkówki.

Do powikłań chorobowych dny moczanowej zalicza się zwiększoną podatność na różnego typu zakażenia, nefropatię związaną z hiperurykemią, nefropatię wywołaną kwasem moczowym, kamicę nerkową. Choroba może objąć zmianami zapalnymi nerwy lub rdzeń kręgowy.

W przypadku wczesnego zastosowania leczenia, objawy choroby mogą całkowicie ustąpić. Kiedy napady się powtarzają, należy obniżyć stężenie kwasu moczowego.

Dławica piersiowa jest zespołem objawów klinicznych będących następstwem zaburzenia równowagi między podażą a zapotrzebowaniem mięśnia sercowego na tlen. Dotyczy układu krążenia. Wyróżnia się;

• klasyczną dławicę piersiową – uczucie ucisku lub ciężaru za mostkiem, w okolicy przedsercowej, zwykle wywołane wysiłkiem fizycznym lub zdenerwowaniem, ustępujące w spoczynku,
• ekwiwalenty bólu dławicowego – duszność wysiłkowa lub zmęczenie jako wyraz niedokrwienia mięśnia serca, ustępujący w spoczynku lub po nitroglicerynie,
• variant angina – określana jako angina Prinzmetala, występuje w spoczynku i w nocy. Angina Prinzmetala jest wywoływana skurczem tętnic wieńcowych i towarzyszą jej zmiany w EKG w czasie bólu,
• dławicę niestabilną – dolegliwości bólowe, które świeżo się pojawiły albo zmiana charakteru dotychczasowych na bardziej nasilone, występujące po mniejszym niż dotychczas wysiłku, emocji lub bez przyczyny. Dławica niestabilna zwiastuje zawał u pewnego odsetka chorych.

Podstawowe objawy choroby to;

• ucisk,
• dławienie lub uczucie ciężaru w okolicy przedsercowej, najczęściej za mostkiem, promieniujące do pleców, karku lub ramion, wywołane przez wysiłek, stres, posiłek, zimne powietrze, palenie tytoniu,
• uczucie dyskomfortu promieniujące do karku, żuchwy, zębów, barków, wewnętrznej powierzchni ramion lub do pleców,
• objaw Levina,
• duszność w czasie wysiłku może być jednym objawem.

Do zasadniczych przyczyn schorzenia zalicza się miażdżycę tętnic wieńcowych, skurcz tętnic wieńcowych, zakrzep, stenozę ujścia tętniczego aorty, kardiomiopatię przerostową, pierwotne nadciśnienie płucne, zaawansowane nadciśnienie tętnicze oraz niedomykalność zastawek półksiężycowatych aorty.

Ryzyko choroby zwiększa dodatni wywiad rodzinny w kierunku przedwczesnej choroby niedokrwiennej serca, nadciśnienie tętnicze, nałogowe palenie tytoniu, cukrzyca, płeć męska, podeszły wiek oraz znaczna otyłość.

Zalecenia dietetyczne w przypadku chorego wymagają stosowania diety niskotłuszczowej i niskocholesterolowej.

W celach profilaktycznych należy zerwać z nałogiem palenia tytoniu, przestawić się na dietę niskotłuszczową/niskocholesterolową oraz regularnie prowadzić aktywność ruchową, np. w postaci ćwiczeń gimnastycznych.

Depresja poporodowa to inaczej chandra poporodowa i psychoza poporodowa – ten noszący trzy nazwy patologiczny stan dotyczy zachowania się kobiety, która niedawno urodziła dziecko. Depresja poporodowa nie występuje w każdym przypadku. Szczególnie narażone są na nią kobiety o słabej psychice, szczególnie reagujące na zmiany, które dotyczą ich i najbliższego otoczenia.

U większości kobiet występują objawy jak wymienione poniżej, lecz nie zawsze mogą występować wszystkie wypisane:

• obniżenie nastroju,
• smutek,
• napady płaczu,
• ciągłe zmęczenie,
• zaburzenia rytmu snu,
• zaburzenia łaknienia,
• słaba koncentracja uwagi,
• poczucie bezradności,
• poczucie beznadziejności,
• obawa zranienia dziecka przy najprostszych czynnościach,
• brak zainteresowania maleństwem,
• poczucie winy i nienadawania się do macierzyństwa,
• poczucie bezwartościowości i niskie poczucie własnej wartości,
• obawa zranienia siebie,
• nagłe zmiany nastroju,
• nadmierna troska o zdrowie dziecka,
• słaby popęd płciowy, brak zainteresowania partnerem,
• odczucie przygnębienia i zatracenia,
• zawroty głowy i szybkie oddychanie,
• palpitacje serca,
• myśli obsesyjne i natręctwa myślowe.

Przyczyny depresji są nieznane, być może są one wieloczynnikowe wynikające z  predyspozycji genetycznych, z nagłego spadku stężenia estrogenu i progesteronu przy porodzie, ze stresu socjalnego.
Szczególne predyspozycje do depresji poporodowej występują u kobiet, które cierpiały na nią po wcześniejszym porodzie lub na wcześniejszych etapach życia. zwiększone ryzyko występuje u kobiet z dodatnim wywiadem rodzinnym, pod kontem depresji, wzrastanie w rodzinie patologicznej, niechciana ciąża, stres socjalny a także brak wsparcia ze strony rodziny.

W przypadku kobiet cierpiących na depresję poporodową ważne jest dobre odżywianie i nawodnienie organizmu. Czasem pomocna może okazać się dodatkowa suplementacja witaminami i minerałami.

Depresja zazwyczaj pojawia się po doznaniu jakiegoś traumatycznego przeżycia, z którym człowiek nie jest w stanie sam się uporać. Czynnik taki zależy tylko i wyłącznie od osobowości człowieka, dla jednych może być to śmierć kogoś bliskiego, dla innych frustracja lub silna złość. Skutkiem przekroczenia poziomu wytrzymałości psychicznej są nieprawidłowe zależności między receptorami a neuroprzekaźnikami w synapsach, głównie w układzie limbicznym mózgu. Receptory presynaptyczne wpływają głównie na gromadzenie, uwalnianie i wychwyt zwrotny neuroprzekaźnika. Neuroprzekaźnikami najważniejszymi z punktu widzenia depresji są serotonina i noradrenalina, które są monoaminami. Depresja jest chorobą układu nerwowego.

Depresja może przebiegać dwutorowo;

• dwubiegunowe zaburzenia nastroju: obecność epizodów maniakalnych i depresyjnych,
• jednobiegunowe zaburzenia nastroju: obecne jedynie epizody depresyjne.

Do głównych objawów depresji zalicza się obniżenie nastroju, prawdopodobieństwo wystąpienia depresji zwiększa się, gdy obniżeniu nastroju towarzyszą przynajmniej cztery z poniższych objawów:

• zaburzenia apetytu – z ubytkiem lub przyrostem masy ciała (jedzenie lub picie może wynikać z nudy lub z innych przyczyn nie związanych z apetytem),
• zaburzenia snu – bezsenność lub nadmierna senność,
• zła tolerancja wysiłku – nasilenie zmęczenia nie jest proporcjonalne do ilości wydatkowanej energii,
• spowolnienie lub pobudzenie psychoruchowe (wycofanie lub niepokój i drażliwość);
  

często występuje też anhedonia, czyli brak zainteresowania przyjemnościami, obniżone potrzeby seksualne, nieodczuwanie przyjemności w sytuacjach uprzednio przyjemnych:

• obniżona samoocena – pretensje do siebie, nadmierne poczucie winy,
• utrudnienie koncentracji, zła pamięć, niezdecydowanie,
• myśli samobójcze – czasami powrót aktywności związany z poprawą stanu chorego umożliwia zaplanowanie i niekiedy dokonanie samobójstwa.

Podstawowe przyczyny depresji to obniżona synteza i wzmożony rozpad neuroprzekaźników, wzrost wychwytu zwrotnego neuroprzekaźników. Środowiskowe czynniki i wyuczone zachowanie również mogą wpływać na neuroprzekaźniki. A także wspomniane już wcześniej różne życiowe stresujące sytuacje i straty.

Czynniki predysponujące do wystąpienia depresji to m.in. płeć, kobiety chorują częściej niż mężczyźni, nadużywanie alkoholu, obecność przewlekłej choroby, a zwłaszcza wielu chorób, migrenowe bóle głowy, przewlekłe i uciążliwe bóle, okres po świeżym zawale serca, choroba wrzodowa, kłopoty ze snem, stresujące sytuacje, trudny okres dojrzewania, podeszły wiek i związane z nim uczucie bezsilności, przejście na emeryturę, nadużywanie różnych substancji, a także menopauza u kobiet i związane z nią zmiany hormonalne.

Rozpoznanie depresji wynika przede wszystkim z oceny stanu klinicznego, wymaga więc umiejętnego uzyskania danych o funkcjonowaniu rodzinnym, zawodowym i społecznym danej osoby.

Depresja nie ogranicza w żadnym stopniu aktywności życiowej, ale może ograniczać chęć do życia, towarzystwa innych osób i wywierać wpływ na życie rodzinne.

Nie stosuje się żadnych ograniczeń dietetycznych w przypadku depresji.