Bulimia


Bulimia jest nazywana inaczej żarłocznością psychiczną. W przebiegu tej choroby na zmianę powtarzają się okresy obżarstwa, po których poczucie winy i brak akceptacji własnego ciała prowadzi do prowokowania wymiotów, stosowania środków przeczyszczających i moczopędnych. Inną postacią tej choroby jest występowanie u chorego okresów obżarstwa, po których stosuje bardzo restrykcyjną dietę, często połączoną z intensywnymi ćwiczeniami fizycznymi. Niestety obecnie wzrasta liczba przypadków choroby, zwłaszcza u młodych kobiet i nastolatek, choroba coraz częściej dotyka młodych mężczyzn i nastoletnich chłopców. Jest to czas, w którym pojawia się bunt przeciwko np. rodzicom, szkole. Uwaga koncentruje się na własnym wyglądzie i figurze. U dziewcząt stres związany z dojrzewaniem biologicznym jest większy, stąd prawdopodobnie częstsza zachorowalność na bulimię. Najczęściej bulimia dotyka młode tancerki, uczennice szkół baletowych oraz modelki. Najczęściej choroba ma swój początek w jakimś silnym przeżyciu. Uważa się, że powstaje na podłożu psychicznym.

Objawy, które powinny wzbudzić czujność najbliższego otoczenia, to przede wszystkim;

  • naprzemiennie występujące okresy jadłowstrętu i bulimii,
  • przeczenie istnieniu choroby,
  • przyjmowanie dużych ilości wysokokalorycznego pożywienia w okresach obżarstwa,
  • brak możliwości przerwania ataku wilczego apetytu,
  • wmawianie najbliższemu otoczeniu swojej otyłości, nawet kiedy osoba chora jest szczupła,
  • chorobliwe zajmowanie się kontrolą własnego ciężaru ciała i wyglądem zewnętrznym,
  • gromadzenie i przechowywanie żywności,
  • nadużywanie leków i nadmierne spożywanie alkoholu,
  • nadużywanie pigułek odchudzających, leków moczopędnych, przeczyszczających, wywołujących wymioty i hormonów tarczycy,
  • wykonywanie intensywnych ćwiczeń fizycznych w celu zużywania kalorii,
  • po okresach obżarstwa obserwuje się obniżenie nastroju i zaniżoną ocenę własnej osoby,
  • uczucie ulgi i większa zdolność do koncentracji po napadach obżarstwa,
  • wywoływanie wymiotów,
  • ból brzucha,
  • obrzmienie ślinianek przyusznych,
  • zepsute zęby,
  • blizny na rękach,
  • kardiomiopatia i osłabienie mięśni,
  • ataki bulimiczne występujące co najmniej 2x w tygodniu przez ostatnie 3 miesiące.

Zwiększone predyspozycje do rozwoju choroby występują u osób o impulsywnym charakterze, z niską samooceną, które mają wysokie oczekiwania względem własnej osoby. Niekorzystna jest podatność młodych osób na trendy czasowe i ogólna akceptacja istniejącego w kulturze podziwu dla idealnej szczupłości. Na bulimie bardziej narażone są osoby żyjące w stresie wynikającym z licznych obowiązków, ścisłego harmonogramu zajęć, współzawodnictwa, a także ze zmienną oceną własnego ciała i z zaburzonym postrzeganiem siebie.

W diagnostyce osoby chorej stwierdza się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, jadłowstręt, wymioty psychogenne, czasem guza podwzgórza, schizofrenię oraz dysmorfofobię.

Początkowo w pierwszych etapach schorzenia kobiety ograniczają jedzenie i nakładają na siebie szereg restrykcji żywieniowych. Takie ograniczenia wywołują narastające uczucie głodu. Pojawiają sie próby oszukania głodu. Wówczas chora osoba podejmuje różne działania, aby odwrócić uwagę od głodu lub przejściowo wypełnić żołądek, np. poprzez wypicie większej ilości płynów. Jednakże z czasem wszystkie te zabiegi okazują się nieskuteczne i w efekcie długich okresów głodzenia się u chorych występuje napad objadania się. Powtarzające się napady wilczego głodu w istotny sposób wpływają na zwiększenie masy ciała, dlatego pomimo ciągłych prób odchudzania waga utrzymuje się na poziomie prawidłowym lub zbliżonym do prawidłowego. większość napadów bulimicznych ma miejsce wieczorem lub nocą, ponieważ chory w dzień na każdy możliwy sposób odwraca swoją uwagę od jedzenia.

Chorzy na bulimię zdają sobie sprawę, że nie panują nad jedzeniem. Boją się przytyć. Starają się między okresami obżarstwa rygorystycznie przestrzegać diety i opanować napady wilczego apetytu. Wstydzą się  swojego postępowania i starają się utrzymać wszystko w tajemnicy przed najbliższym otoczeniem.

Przebiegowi choroby towarzyszy  przewlekły strach, często z towarzyszącą depresją, niepokojem oraz utrudniony kontakt z rówieśnikami.

Częste wymioty mogą prowadzić do:

  • schorzeń dziąseł i ubytków w uzębieniu,
  • odwodnienia,
  • zaburzeń równowagi elektrolitowej,
  • zaburzeń pracy serca, mogących w skrajnych przypadkach powodować śmierć,
  • uszkodzenia nerek,
  • odwrócenia ruchów perystaltycznych jelit,
  • tężyczki oraz napadów padaczkowych,
  • osłabienia układu mięśniowego,
  • znacznego spadku masy ciała.

U osób z podejrzeniem bulimii przeprowadza się badania laboratoryjne. Najczęściej ujawniają one podwyższone stężenie azotu mocznikowego we krwi, hipokaliemię, zasadowicę metaboliczną, obniżenie stężenia chlorków, podwyższone podstawowe stężenie prolaktyny, dodatni test hamowania deksametazonem oraz niski stosunek limfocytów CD4 do CD8.

U osób z bulimią zalecane jest ograniczenie nadmiernej aktywności fizycznej.

Zdrowa dieta bulimika ma na celu przestrzeganie zrównoważonego odżywiania o odpowiedniej zawartości kalorycznej i o prawidłowy rytmie dobowym przyjmowanych posiłków. Ważne jest ograniczenie chorobliwych rozmyślań o kaloriach, wadze i sposobach oczyszczania organizmu. Zaleca się ponowne wprowadzenie do jadłospisu tych rodzajów pokarmu, które budzą niepokój.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---