Anoreksja

Anoreksja nazywana inaczej jadłowstrętem psychicznym, to najlepiej zbadane i opisane schorzenie, z całego kręgu zaburzeń odżywiania.
Anoreksja to choroba dotycząca głównie kobiet. Ostatnimi czasy zdarzają się także przypadki anoreksji wśród mężczyzn. To niebezpieczne schorzenie dotyka coraz młodszych osób, obecnie choroba ta nie jest wyjątkiem nawet u 12-letnich dziewcząt.
Anoreksja to jedno z najbardziej śmiertelnych schorzeń psychicznych. Leczenie jest trudne, długie i wymaga ogromnej pracy ze strony chorego i osób z jego najbliższego otoczenia. Dlatego należy zwracać uwagę na najwcześniejsze symptomy tego zaburzenia odżywiania.

Czynniki mogące przyczynić się do powstania anoreksji dzielimy na 3 grupy:

  • biologiczne,
  • psychologiczne,
  • socjologiczne i kulturowe.

Najczęstszą przyczyną popadnięcia w anoreksję jest nieakceptowanie swojego ciała, brak akceptacji w grupie rówieśników spowodowany nawet nieznaczną nadwagą, chęć bycia zauważonym poprzez zmianę wyglądu i stylu życia.
Bardzo często anoreksja zaczyna się od depresji, jej pierwsze symptomy są dla rodziny i otaczających osób niezauważalne. Zaczyna się zwykle niewinnie od chęci zrzucenia „zbędnych” kilogramów. Początkowo odchudzanie przechodzi w ograniczające niektóre produkty diety, stopniowo chęć zmniejszenia wagi jest coraz większa a lista :zakazanych” produktów wydłuża się. Z czasem osoba chora ogranicz posiłki tylko do jednego produktu, np. kromki chleba z margaryną czy jogurtu. Zamiast przyjmować zalecane ok. 2000 kcal na dobę, spożywa ich 200-300. Z czasem pozorna kontrola wymyka się spod wpływów chorego i zaczynają się poważne problemy ze zdrowiem. Wtedy może pomóc tylko przyznanie się do choroby i interwencja specjalistów.

Oznaki które mogą zaniepokoić otoczenie:

  • lęk przed przytyciem, nawet w przypadku niedowagi,
  • stosowanie drastycznych diet i obsesyjne zbieranie informacji o kaloryczności produktów,
  • intensywne ćwiczenia, napinanie mięśni nawet w pozycji leżącej,
  • spożywanie posiłków w samotności – „zjem w swoim pokoju”,
  • lekceważenie skutków nagłego spadku wagi,
  • niechęć utrzymania wagi w granicach normy,
  • częste gotowanie z zaangażowaniem i pasją dla domowników,
  • głównym tematem rozmów są kalorie, diety, jedzenie,
  • u dziewcząt powinien zwrócić uwagę ponadto wtórny brak miesiączki (w ciągu co najmniej 3 miesięcy),
  • nieprawidłowa ocena własnego ciała i sylwetki,
  • BMI poniżej 17,5,
  • częste stawanie na wadze i kontrola wyglądu w lustrze,
  • ograniczenie liczby przyjmowanych posiłków,
  • stosowanie czynności oczyszczających organizm; wymioty, tabletki przeczyszczające, odchudzające, zmniejszające apetyt.

Objawy chorobowe towarzyszące nadmiernej utracie wagi:

  • zawroty i bóle głowy,
  • wyniszczenie organizmu,
  • zaparcia lub biegunki,
  • drażliwość, trudności w koncentracji, stany depresyjne,
  • omdlenia,
  • niska samoocena,
  • krótki oddech,
  • niskie ciśnienie tętnicze, zwolnienie pracy serca,
  • sucha, łuszcząca się skóra,
  • znaczna utrata włosów,
  • meszek na twarzy, dłoniach i ciele,
  • zimne dłonie,
  • nadmierne pocenie się,
  • obrzęki dłoni i stóp,
  • u kobiet brak miesiączki.
Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

---